تامس نیومن از ساخت موسیقی اسکای فال میگوید/ ایده ساخت موسیقی برای جیمزباند برایم فکر ترسناکی بود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، تامس نیومن یکی از مشهورترین آهنگسازان سینمای امریکا و جهان است. او که در 20 اکتبر 1955 در لسآنجلس به دنیا آمده، تاکنون در مقام آهنگساز فیلم افتخارات بسیاری کسب کرده است. از آثار مهم او میتوان به «زیبایی امریکایی»، «وال ای»، «رستگاری در شاوشنک»، «بانوی آهنین»، «بازیگر» و... اشاره داشت. او جوایز بسیاری را در زمینه موسیقی فیلم از جشنوارهها و انجمنهای مختلف دریافت کرده، اما امید دارد امسال که با ساخت موسیقی فیلم «اسکایفال» نامزد اسکار شده، بتواند این جایزه را هم به کلکسیون افتخارات خود اضافه کند. به همین مناسبت، کریس هیوویت از نشریه امپایر آنلاین گفتوگویی داشته با این موسیقیدان و از او خواسته تا نحوه ساخت و اجرای قطعات مختلف موسیقی تازهترین فیلم از مجموعه محبوب جیمز باند را توضیح دهد.
تامس نیومن، آهنگساز امریکایی با ساخت موسیقی اسکایفال دوباره انرژی گرفته است. او پیش از این هم با سم مندس در «زیبایی امریکایی» و «جادهیی به سوی نیستی» همکاری کرده بود و به سرعت فهمیده بود که خط فکری و ذوقی یکسانی با او دارد: «شنیدم که قرار است سم مندس فیلم را بسازد. با کلی خجالت و رو دربایستی به او تلفن یا ایمیل زدم و گفتم: فقط محض اطلاعت میگویم که از ساختن موسیقی این فیلم بینهایت خوشحال میشوم، اما اصلا نمیخواهم با گستاخی برایت تعیین تکلیف کنم. او با ایمیلی پاسخم را داد. در آن نوشته بود، همین الان میخواستم با تو تماس بگیرم. پس امروز با هم نهار بخوریم!» نتیجه کار موسیقی متن فیلم جدید جیمز باند بود. یک موسیقی غریب، افراطی و با الهامهای بسیار از دوران «جان بری»؛ یعنی فردی که نیومن پس از خدا، او را میپرستد: «به همان اندازه که شیفته جان بری و مونتی نرمن و تمام تجربههای آهنگسازی در فیلمهای جیمز باند بودم، به همان میزان هم توی دلم بیشتر خالی میشد و در عین حال شوق انجامش در من فزونی مییافت. این آهنگ شاید نمادینترین و اسطورهییترین تم کل اعصار باشد و حیران میمانی که چه میتوانی به آن اضافه کنی. ایده ساخت موسیقی برای فیلمی از مجموعه جیمز باند برایم فکر ترسناکی بود، چون من درست نقطه مقابل چیزهایی هستم که موسیقی یک فیلم جیمز باندی به آن نیاز دارد. واقعا میخواستم با آن درگیر شوم.» نیومن به طور اختصاصی برای ما درباره ترکهای مختلف موسیقی این فیلم توضیح داد و ما را با خود به لحظات و تمهای کلیدی اسکایفال برد.
ترک نخست. بازار بزرگ استانبول
(نخستین ترک در آلبوم موسیقایی منتشرشده از اسکایفال که صحنه تعقیب و گریز باند و آدمکشهاست) . کار را با نواختن سازهای بادی برنجی آغاز کردیم، چیزی شبیه موسیقی ورود به دروازه. به سرعت وارد صحنه اکشن میشویم، اما باند دارد از سرسرا پایین میآید و چه پیدا خواهد کرد؟ این قطعه با تنشی روانی شروع میشود و وقتی به خیابانهای استانبول میرسیم، بیشتر فضایی متناسب با حال و هوای تاریخی آن ساخته میشود. بعد از آن وارد یک تعقیب و گریز بسیار بسیار عظیم میشویم. این نوار تعقیب و گریز در همهجا یکسان پیش نمیرود، بلکه مدام کات میخورد. اول کار به خودم گفتم که باید از این تعقیب مداوم سردر بیاورم، به آن حمله ببرم و آن را بسازم و بر مبنای آن موسیقی را پیش ببرم. اما فکر میکنم آخرین چیزی که کامل شد، این قطعه بود!
ترک چهار
(صحنه معرفی برنیس مارلوهه، که باید رجعتی باشد به گذشتههای عاشقانه و باشکوه و روشن جیمز باند). این قطعه احتمالا به خاطر کیفیت تغییر مداوم مینور و ماژور و استفاده از چنگ و حس تاریکی و زیبایی همیشگی فیلمهای باند بسیار متاثر است از جان بری. تمی توام با حسن نیت در جریان است-چون در فیلم اسکایفال، دختری هست که بیش از یک فصل نوول نقش و حضور دارد. فرصتهای زیادی در اختیارش نیست که بتواند شخصیتش را معرفی کند. شاید تنها سه بار از این تم استفاده کردیم. کار من اینطوری نیست که بگویید یک تم میخواهم درباره شخصیت «M». البته این سیستم متداول است، اما برای من خلاقیت با فرآیندی دیگر آغاز میشود و شیوه کارم اینگونه نیست. شما چیزی را پیدا میکنید و آن شما را به چیزی دیگر میرساند. عناصری در داستان هست که شما را به سمت M هدایت میکند، چون او بخشی از داستان است. شما میروید تا آخر داستان، اما آیا شخصیت «سیلوا» تم خاصی دارد؟ آیا چیزی بیش از یک موتیف است؟احتمالا اشتباه است که بینگاریم یک کاراکتر نیازمند ملودی خاصی است که همواره با پدیدار شدنش به گوش برسد، اما در اغلب اوقات چنین اتفاقی میافتد و درباره «جیمز باند» این اتفاق خیلی بیش از اینها متداول و معمول است.
ترک6- رانندگی در شانگهای
(وقتی 007 به شانگهای میرود تا تحقیقاتش را ادامه دهد، آدمی جدید عناصری عمیق و غیرطبیعی را به مجموعه میافزاید). این قطعه با تخریب یا یک سمپل متشکل از سه ساز زهی، یک ویولن، یک ویولا و یک کنترباس آغاز میشود، که به یک زمینه ریتمیک افزوده میشوند، اما به شکلی بسیار موزون و برانگیزاننده، من شروع کردم به افزودن یک بیت در پسزمینه. وقتی چیزی را پیدا میکنم که برایم معنا و ارزشی دارد و موجب میشود حس کنم دارم تصویری را مجسم میکنم، بسیار لذت میبرم. این شیوهیی است که معمولا برای نوشتن موسیقی فیلم به کار میبرم، یعنی میکوشم تا به شکلی منفعل بنشینم و مثل یک شنونده به موسیقی گوش بدهم و ببینم آیا چیزی عینی در آن میشود کشف کرد، یا تنها قطعهیی است که من آن را نوشتهام! این تلهیی است که همه درونش میافتند. من وقت زیادی را صرف نوشتن قطعهیی میکنم که بیشتر دوستش دارم. اما این یکی از آن نمونههاست که تنها دافع و محرک است.
ترک 8- سیلوئت
(صحنهیی بسیار پربرخورد که طی آن باند برای نجات جان خود علیه راپاس میجنگد. صحنهیی که از لحاظ بصری تکاندهندهترین بخش فیلم است) . برای این صحنه موسیقی مفصلتری نوشته بودم اما سم واقعا ایدهیی داشت که با توجه به آن میخواست جنگ را استیلیزهتر نشان دهد، چرا که مشابه این برد بین این دو شخصیت در صحنهیی دیگر از فیلم هم وجود داشت. این صحنه از نظر بصری بسیار استیلیزه بود و فکر میکنم که من هم خواستم از نظر موسیقی به همان اندازه استیلیزه عمل کنم و نقش پسزمینه را به موسیقی بدهم.
ترک 11- سررشتهدار
(یک صحنه اکشن دیگر در انتهای فیلم که طی آن Q مهارتهای تکنولوژیک خود را به رخ میکشد). Q یکی از آن شخصیتهای انرژیبخش است، با کیفیت مناسب سنی و نسلی و این خصایص فرصتی بود برای کوشش در راه وارد کردن عناصری تازه به موسیقی جاسوسی، این سکانس یکیمانده به آخر است، اما هنوز عناصری از موسیقی سینمای جاسوسی در آن یافت میشود. انگار که هنوز در میانههای فیلم هستیم، حالا چگونه میتوانی حس و حال اکشن و شیوه اجرای آن را دوباره به فیلم اضافه کنی؟ نکتهیی که درباره اکشن وجود دارد این است که سازهای زهی بارها و بارها آرشه میکشند، سکانس پشت سکانس، آنها تقریبا تاثیرشان را از دست میدهند. دیگر به جای تاثیر فیزیکال، خستهکننده میشوند، پس در این ترک شیوهیی جستم تا اکشن را دوباره با قدری تازگی احیا کنم.
ترک 13- کومودو دراگون
(یکی از مهمترین سنتهای مجموعه فیلمهای جیمز باند. ورود جیمز باند به کازینویی در ماکائو- با ارجاعی آشکار به ملودی ترانه اسکایفال با صدای آدل) . ترانه آدل را خودش و پل اپورث نوشتهاند. من نمیتوانستم کاری با آن ترانه بکنم، اما یادم هست در جلسهیی با باربارا بروکولی و مایکل گرگ ویلسون و سم درباره استفاده دوباره از ترانه افتتاحیه صحبت کرده بودیم. آنها فکر میکردند که این لحظه که مثل بازگشت دوباره باند از مرگ است و او هم لباس رسمی به تن دارد و کفش واکس خورده به پا. با خودم گفتم این یک لحظه کلاسیک در مجموعه جیمز باند است و ایده بازتولید ترانه آغازین میتواند مفرح و مطلوب باشد.
ترک 23-اسکای فال
(باند و M به سمت اسکاتلند میرانند که زادگاه خانواده باند است). من هرگز فکر نمیکردم بخواهم قطعهیی برای این صحنه بسازم. دلیل هم داشتم: این صحنه خیلی حالتگرایانه است. پیش خودم فکر میکردم که اکشن زیادی تا رسیدن به این نقطه وجود داشته. پس بیایم با افزودن صدای انسان به این قطعه آن را غریبتر کنم تا پسزمینه کاملتری ساخته شود.
ترک 26- او مال من است
در فیلمهای جیمز باند، ما میخواهیم که قهرمانمان را باور کنیم، و این همان تم است. لحظاتی که پرتنش هستند و میتوانند بدل شوند به لحظات اطمینانبخش و شما را به موتیف اصلی باند هدایت کنند.
ترک 29- مادر
این تم مخصوص شخصیت M است، پس همان تمی که پیشتر هم شنیدهایم تنها بازنوازی میشود. درباره شخصیت M همیشه دو به شک بودم که آیا باید موسیقی او چیزی جز یک موسیقی سرسختانه و قوی باشد که با کنش عاطفی ضدیتی آشکار داشته باشد یا نه.
منبع: اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید