ستاره پسیانی: من جذابترین افلیای نوشته شده را بازی کردم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «ستاره پسیانی» بازیگری است که از دوران کودکی پا به عرصه تئاتر گذاشته و حضور روی صحنه نمایش را تجربه کرده است. البته حضورش در خانوادهای هنری هم میتواند یکی از علتهای گرایش او به بازیگری باشد اما ستاره پسیانی با گذر سالها و نشان دادن توانایی خود در این حیطه به همگان ثابت کرد که او را باید مستقل نگاه کرد. پسیانی سه سال پیش با گرفتن جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره تئاتر برای نمایش «خانه» توانست نظر بسیاری از منتقدان و اهالی هنر را به خود جلب کند و بیش از پیش در این عرصه فعالیت کند. این ستاره جوان مدتی است در تماشاخانه ایرانشهر، افلیای هملت شده و افلیایی متفاوت با آنچه میشناختیم را به روی صحنه برده است. «اعتماد» به همین بهانه با او گفتوگویی انجام داده است. بخشی از پاسخهای ستاره پسیانی را میتوانید در ادامه بخوانید:
-
آقای گوران اردیبهشت با من تماس گرفتند و گفتند یک نمایش جدید هملت را میخواهند اجرا کنند که در واقع نمایشی باشد که داستان از دیدگاه افلیا اتفاق میافتد. آن موقع هنوز متن نوشته نشده بود و من قبل از نوشته شدن نمایشنامه به کار پیوستم. به هرحال نقش افلیا نقشی است که هر زن بازیگری دوست دارد این نقش را بازی کند. با توجه به نکاتی که راجع به افلیا به من میگفتند من ایده میدادم که در حد یک گپ و گفت بود که نهایتا خرداد متن نوشته شد. یک مسئله سختی که وجود داشت این بود که افلیا در نمایشنامه اصلی هملت یک دختر عاشق قربانی معصوم است که قربانی یکسری ماجراها میشود و خودکشی میکند ولی آقای گوران نمیخواست که این گونه باشد، چون داستان از دیدگاه من بود. نه اینکه خباثت داشته باشد ولی میخواست کاملا معصوم نباشد. در واقع او یکسری از قصهها را میچیند، آن هم به خاطر عشقی که به هملت داشت و میخواست هملت را به قدرت برساند.
-
افلیا خیلی از من دور است و بچهها هم میگفتند تو صورت معصومی داری و من سعی میکردم که حرفهییتر کار کنم تا محکم بودن این دختر و یک جاهایی منفی بودن این دختر را نشان بدهم. به هرحال در آخر این نمایش میبینیم که افلیا با اینکه این تلاشها را کرد باز موفق نشد و آخر خودکشی میکند. به هرحال کار سختی برایم بود. کمکم جلسات با کل گروه شروع شد، گروه کامل شد و دور خوانی را شروع کردیم. چون نقش افلیا باید داستان را پیش میبرد و من باید مسلط به نمایش میبودم از همه بیشتر تمرین میکردم.
-
من خودم دوست داشتم که در واقع خباثت افلیا یک مقدار بیشتر باشد و ضمنا نشان داده شود که دختر باهوشی است. این باهوشی افلیا در متن وجود دارد. ولی میخواستم یکسری چیزها در فیزیک افلیا وارد کنم. اینکه مثلا افلیا همیشه با نوک پا میدوید و کسی از ورود و خروج او با خبر نمیشد. افلیا همیشه همه جا هست. دلم میخواست قدرت و وجه مردانگی افلیا را بیشتر نشان بدهم. همان قدر که خیلی زنانگی دارد و عاشق هملت است یکسری وجوه مردانه هم در وجودش نشان داده شود.
-
من اصولا خودم به عنوان بازیگر خیلی به تمرین طولانی معتقد نیستم یعنی به خاطر تربیتی که در تئاتر داشتم نسبت به کاری که متنش نوشته شده، معتقد به تمرین طولانی نیستم، ولی این واقعا یکی ازسختترین سه نقشی بود که من در زندگیام بازی کردم. واقعا نقش سختی بود و با اینکه میخواستم این نقش اینقدر لایهلایه باشد ظاهرا انگار هیچ کاری نمیکردم خیلی تلاش کردم که بازی اغراقآمیز نشود.
-
به جرات و با اعتماد به نفس میگویم من جذابترین افلیای نوشته شده را بازی کردم، من فکر میکنم افلیای شکسپیر خیلی منفعل بود در صورتی که افلیایی که من بازی کردم اصلا منفعل نیست. فکر میکنم که آقای چرمشیر هیجانانگیزترین افلیا را نوشته است.
-
من بازیگری هستم که تصویرم برایم مهم است و فرم را خیلی دوست دارم اما فرم و تصویری که واقعا محتوایی پشتش باشد نه اینکه صرفا یک فرم باشد. من همیشه راحت راه میروم، در این بازی سعی میکردم محکم و سنگین باشم و برای من یک تجربه بود.
-
من در این نمایش اتفاقا صحنههایی را که مونولوگ دارد از همه بیشتر دوست دارم، عاشق مونولوگ گرترود هستم و به نظرم از زیباترین مونولوگهایی است که نوشته شده. مونولوگ هملت و کلودیوس هم آنقدر جذاب هستند که چیزی که در خلوت این آدمها میبینیم در مقابله با آدمهای دیگر نمیبینیم. هر سه مونولوگهای افلیا در واقع مونولوگهایی هستند که انگار بعد از مرگش میگوید، چون سه بار خودکشی میکند و هرسه بار این مونولوگها را میگوید.
-
تا پانزده سالگی بازیگری برایم آنقدر جدی نبود، تا همین نقشم در نمایش گنگ خواب دیده که بسیار سخت بود و تماشاگرها و اطرافیان منتقدانه نظارهگر بازیام بودند. آن موقع نگاه من به بازیگری جدیتر شد. نخستین کارگردانی که غیر از پدرم به من پیشنهاد کار داد امیررضا کوهستانی بود، یک نمایش یک ساعت و بیست دقیقهیی که من باید تمام مدت حرف میزدم. آن زمان دیالوگ گفتن برایم کار سختی بود چون در نمایشهای پدرم اغلب مواقع هیچ دیالوگی نداشتم. به همین خاطر بعد از بازی در کار امیررضا کوهستانی کمکم روی بیان و تنفسم کار کردم، پروسه آسانی نبود و خیلی طول کشید، من الان بیست وهفت ساله هستم و بیست و دو سال است که روی صحنه بازی میکنم ولی خودم فکر میکنم جایگاه ستاره پسیانی را واقعا شاید سه چهار سال است که پیدا کردهام.
دیدگاه تان را بنویسید