بهرام توکلی: به ساختار و خطی کلاسیک علاقهمندم/ هنوز فیلمی که از من باشد را نساختهام
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «آسمان زرد کم عمق» چهارمین فیلم کارگردانی است که یکی از امیدهای سینمای متفاوت ایران است. تلاش توکلی در این سالها روایت قصههایی بوده که بر تصاویر ذهنی شخصیتها و دنیای درونی آنها تاکید داشته است. جهان رویاها و تشویشهایی که این فیلمساز برایمان خلق کرده، جهانی است که درکر کردهایم و آن را میشناسیم. «آسمان زرد کم عمق» تجربه تازه برهام توکلی در حوزهای است که به آن اشراف و شناخت دارد. آنچه در ادامه میخوانید بخشهایی از گفتههای بهرام توکلی با «اعتماد» درباره آخرین اثرش است:
-
بسیار به ساختار کلاسیک و خطی علاقهمندم، بسیاری از فیلمهای محبوب زندگیام ساختار کلاسیک و خطی دارند، در بخش عمدهای از «اینجا بدون من» هم پیرامون ساختار کلاسیک و خطی حرکت کردم ولی برای من نه الزاما گرههای قصه، بلکه گرههای ذهنی پرسوناژها شکل ساختاری فیلم را معین میکنند، وقتی فیلمی میخواهد تجربه تماشای مسیر ذهنی پرسوناژهایش را به شما پیشنهاد دهد یکی از راههای منطقی، پیروی از شکستگیهای ذهنی و زمانیای است که در ذهن پرسوناژهایش جا گرفتهاند، البته این فقط یکی از راههاست.
-
دلیل تفاوت بصری «آسمان زرد کمعمق» از این نکته میآید که دوست نداشتم قابهای زیبایی در این فیلم داشته باشم، دوست نداشتم رنگ و نور و حرکت دوربین و قاببندی و طراحی فیلم، در هر قاب مجزا زیبا به نظر برسد برای همین دوربین روی دست و قابهای متزلزل را برای کار انتخاب کردم.
-
این روزها هر نشانهای از فعالیت ذهن فیلمسازان پیرامون ریشه دردهای مشترک به تلخی تعبیر میشود، اگر این طور باشد تمام طول تاریخ ادبیات معاصر ما و ادبیات و سینمای همه جهان سراسر تلخی است ... فیلم تلخ، فیلمی است که پیشنهاد تباهی میدهد نه فیلمی که مسیر تباهی را طی میکند، این روزها همه این چیزها متاسفانه با هم اشتباه گرفته میشود.
-
وقتی همه نظام تولید و پخش سینما ما غیرطبیعی است شاید رسیدن به فیلم دلخواه و همزمان پرفروشس سخت باشد. البته حرف زدن آسان است، بسیاری افراد، در توصیههایشان شبیه دانشمندنی همه چیز دان درباره مخاطب و هنر و سینما همه را پدرانه راهنمایی میکنند ولی وقتی فیلم تهیه یکنند فیلمهایشان در هر دو زمینه خوب بودن و پرفروش بودن به نتایج بیمعنی میرسد.
-
«آسمان زرد کم عمق» با هزینه کاملا شخصی آقای سعید ملکان که در «اینجا بدون من» سرمایهگذار اصلی فیلم بودند ساختیم، اما جواب صادقانه شما این است که دارم درباره همه این موضوعات دوباره فکر میکنم، در شرایط فعلی هیچ تهیهکنندهای به جز شخیت فرهنگی و عجیب و غریبی مثل سعید ملکان حاضر به تولید این فیلم نبود، این عجیب و غریب که میگویم دقیقا ترکیب فکر شدهای است درباره سعید، خیلی خلاصهاش این است که علاوه بر تسلطش به سینما، پایبندی خالصانه و صادقانه، به دوستی، یک خصوصیت نایاب در روزگار فعلی دارد که من مشخصا در هیچ آدمی در سینما ندیدهام، مادیات برایش در درجه آخر اهمیت است، خوب این به عنوان یک خصیصه فردی قابل تقدیر و حتی در روزگار فعلی مایه حیرت است اما در سینما باید این مسیر را اصلاح کنیم، من در صورت کم فروش بودن فیلمم در شرایط طبیعی تولید و اکران و ممیزی جوابگو هستم و در این شرایط حتما بسیار بسیار متاسف میشوم اگر فیلمم تماشاگر در حد خودش را نتواند جذب کند حتما در مسیرم تجدیدنظر میکنم اما آیا میشود مسیر طبیعی را طی کرد و فیلم به توان بالقوه خودش دست پیدا کند؟ به هر حال باید امیدوار بود.
-
صابر ابر ویژگی ویژگی مهمی دارد و آن اینکه تماشاگر برای باورکردنش احتیاج به زمان ندارد، با نخستین دیالوگ یا نگاه او را باور میکنیم، این حضور باورپذیر برای روایت قصهای که دور از ذهن بود نیاز اساسی بود.
-
ترانه علیدوستی بدون اغراق جزو باهوشترینهاست، تسلطی که به جزئیات فیلمنامه دارد علاوه بر توان بازیگریاش برای هر کارگردانی کمک بسیار بزرگی است.
-
تمرین در این فیلم چیزی حدود دو ماه با دو بازیگر اصلی بود و دو هفته با دو بازیگر دیگر. باید بگویم که اگر کارگردان مولفهها و محدوده کارش را بشناسد، محدود کردن بازیگر در تعارض با خلاقیت بازیگر قرار نمیگیرد بلکه او را کمک میکند که خلاقانهتر اما در مسیر فیلم کار کند.
-
آقای علیزاده با دیدن نسخه اولیه دو نکته گفتند، اینکه فیلم موسیقی کم میخواهد و اینکه جنس موسیقی شبیه بقیه آثار ایشان نخواهد بود، هر دو نکته به نظرم بسیار درست بود، با شنیدن موسیقی روی فیلم حس کردم چقدر ذهنیت ایشان به سینما نزدیک است، این همکاری در منش و رفتار هم به من چیزهایی آموخت، راز ماندگاری یک شخصیت هنری و فرهنگی را لابهلای منش ایشان و دلنگرانیهایشان برای کار حس میکردم.
-
من فقط سعی میکنم فیلم بسازم، فیلمهایی که ساختهام برای من تمام شدهاند و فکر هم نمیکنم پدیدههای آنقدر ماندگاری باشند که ارزش مقایسه کردن با هم را داشته باشند. فقط انعکاس تلاشهای ذهنی هستند که صادقانه درگیر چیزهایی است و نسبت به این درگیریها واکنش نشان میدهد، انعکاس روح تکه تکه شده خودم هستند، صادقانه میدانم در مقایسه با مفهوم عظیمی که از سینما در ذهن من است هیچ کدام از فیلمهایم که تا به حال ساختهام فیلمهای مهمی نیستند، من هنوز فیلمی که صادقانه به آن بگویم این فیلمی از من است را نساختهام.
دیدگاه تان را بنویسید