فرهنگ دچار بیمهری شده است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
محمدرضا حسینیان: کاغذ گران شده. حالا دیگر کاغذ مطبوعات، نه فقط بدون سوبسیدهایی که قبلا برایش وجود داشت عرضه میشود، که قیمتش هم حسابی بالا رفته. کاغذ، ماده اولیه کار ما مطبوعهچیهاست. به همین دلیل، گرانشدنش هم روی اقتصاد کار ما تاثیر مستقیم گذاشته است. متاسفانه چون کار فرهنگی در کشور ما ضعیف است، ما نتوانستیم قیمت مجلهمان را بالا ببریم؛ در گرانیهای اخیر، قیمت یک بسته آدامس 900 تومانی سههزار تومان شد؛ یعنی سهبرابر گرانتر شد؛ اما مطبوعات این توان را نداشتند که قیمت فروششان را بالا ببرند.
بهنظرم قیمت سایر محصولات فرهنگی هم بالا نرفت، چون هنوز ما نتوانستهایم محصول فرهنگی را در سبد خرید خانوادهها، آنطور که باید، جا بدهیم. ما قیمت مجلهمان را بالا نبردیم، چون بیم این را داشتیم که اگر قیمت مجله را بالا ببریم و آن را به قیمت واقعی و تمامشدهاش، که خیلی بالاتر از قیمت فعلی است، برای فروش بگذاریم، مردم مجله را نخرند، نخوانند و استقبال نکنند. حالا با یک اقتصاد مقاومتی، که آن را در مجموعه حاکم کردهایم، سعی میکنیم در هزینهها صرفهجویی کنیم؛ بیشتر از همه، تلاشمان این بود که کیفیت کارمان را به هیچ وجه پایین نیاوریم و مجله را با همان کاغذ و چاپ قبل از گرانی بهدست مردم برسانیم. این مسئله گرانی، فقط گریبان مطبوعات و صنعت چاپ کشور را نگرفته است؛ بهنظرم، تمام بخشهای فرهنگی و هنری کشور، مثل بازار نشر، موسیقی و تئاتر، دچار این بیمهری شده است. پیرو نوسانات اخیر قیمت دلار، قیمت همهچیز چند برابر شده است. قیمت یک جفت کفش به دویست هزار تومان رسیده؛ برای خرید یک شلوار باید 100 هزار تومان هزینه کرد؛ اما فقط قیمت محصولات فرهنگی در این نوسانات بالا نرفته است.
صاحبان آثار در بخش فرهنگی کشور، در این آشفتهبازار تلاش میکنند قیمت کالاهای فرهنگی تولیدی خود را در پایینترین حد ممکن نگه دارند؛ آنها حتی از سود خود صرف نظر میکنند تا کالای فرهنگی را با قیمت مناسب به مردم عرضه کنند، اما محصولات فرهنگی، با همین قیمت حداقلی و پایین هم جایی در سبد خرید اغلب مردم ما ندارد. همین مساله، مدتی است ذهن من را مشغول کرده که چرا فرهنگ در کشور ما این قدر مظلوم واقع شده و کوچکترین توجهی به آن نمیشود. درباره چرایی این مساله هنوز به نتیجهای نرسیدهام. فقط میدانم در این وضعیت، که تقریبا هیچ بخشی از درآمد مردم به خرید کالاهای فرهنگی اختصاص پیدا نمیکند، یا اینکه حداکثر بخش خیلی کوچکی از درآمدها صرف خرید این کالاها میشود، باید نگران وضعیت فرهنگی کشور باشیم.
صاحبان فکر و ایده باید تلاش کنند و برای حل این معضل که دارد باعث افول فرهنگی ما میشود، فکری بکنند. در این چارهاندیشی، بخش خصوصی و دولتی هر دو باید تلاش کنند. من بهعنوان کسی که چند سال است در بخش خصوصی به فعالیت فرهنگی مشغول است، میگویم که بحق، بخش خصوصی هرچه در توان داشته، برای احیای فرهنگ در این کشور انجام داده و حتی در این راه به نفسنفس افتاده است. چاپ یک نشریه یا یک کتاب، انتشار یک آلبوم موسیقی، تولید یک فیلم سینمایی و بهروی صحنه بردن یک تئاتر، انصافا کار آسانی نیست.
هزینههای فکری و مادی زیادی باید صرف شود تا این آثار فرهنگی با کیفیت خوب تولید شوند. این تلاشها عمدتا بهعهده بخش خصوصی بوده است، اما نقشی که دولت در اینجا دارد، تاثیرگذارتر از نقش صاحبان فکری است که بهصورت آزاد، کار فرهنگی میکنند. به هر حال، بخش خصوصی و دولت، نباید منتظر باشند تا دیگری دستبهکار شود و این گره کور را باز کند؛ وضعیت فرهنگ در کشور ما، مثل وضعیت بیمار بدحالی است که به کمک فوری همه نیاز دارد و هر کس، با تمام توانی که دارد، باید بهسرعت به کمکش بشتابد.
* سردبیر ایدهآل
دیدگاه تان را بنویسید