بازیگر گناهکاران «کازابلانکا» را در ژانر پاپ تنظیم میکند/ رضا رویگری: هیچ چیز در ایران در جایگاه خود نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
رضا رویگری بازیگر سالهای متمادی سینما و تلویزیون است که این روزها سخت مشغول انجام کارهای تولید آلبوم موسیقی خود با عنوان «کازابلانکا»ست. رویگری که همیشه پای ثابت بازی در سریالهای نوروزی نیز محسوب میشود درگفتگو با خبرنگار نامه گفت: تا الان که درگیر کار انتشار آلبوم بودم چرا که تولید و انتشار آلبوم موسیقی در ایران همیشه همین قدر طول میکشد وهیچ چیز در جایگاه خود نیست.
وی ادامه داد: امسال در فیلم سینمایی «گناهکاران» به کارگردانی فرامرز قریبیان بازی داشتم و باقی وقتم را صرف تولید آلبوم موسیقی کردم.
رویگری درباره رضایتش از این آلبوم پس از 2 سال گفت: از کار این آلبوم 80 درصد راضی هستم و به نظرم وسواسها و این همه تاخیر کار خودش را کرده و ملودیها متفاوت و متنوع شده است. تلاش کردهام ملودیها جوانپسند و پاپ باشد اگرچه چند قطعه هم برای هم سن و سالهای خودم در این آلبوم گنجاندهام.
رویگری عید نوروز را یکی از کهنترین اعیاد ما ایرانیان خواند و ادامه داد: واقعیت این است که از نظر من تمامی سنتهای عید نوروز هیجانانگیز و دوستداشتنی است. از لحظه رویش یک سبزه برای سفره هفتسین تا هیجان خرید و شادمانی مردم برای پوشیدن لباسهای نو وآراسته شدن همه چیز لذت بخش است. من همیشه خرید کردن بین مردم وسط خیابانهای تجریش و لبخندشان را دوست دارم. سفره هفتسین و دید و بازدیدهای سالانه همه از نظر من زیباست و برای من حس و حال خاصی دارد به شخصه شادی مردمم را دوست دارم و این شادی در نوروز بیشتر پیداست.
بازیگر سریال «به کجا چنین شتابان» با اشاره به خاطرات کودکی خود از نوروز اظهار کرد: زمان ما لباس خریدن و نو شدن مخصوص عید بود، متفاوت از جوانهای امروز که سالی چندین دست لباس خرید میکنند؛ به همین دلیل همیشه عید هیجان خاصی برای ما کودکان داشت و زمانی که لباس نو میخریدیم همیشه قبل از عید با اصرار از مادر میخواستیم تا اجازه دهد برای مدت کوتاهی لباسهای عید را بپوشیم. هر چند او اول نمیپذیرفت اما مهر مادری همیشه باعث میشد تا بتوانیم قبل ازعید لباسهایمان را بپوشیم و امتحان کنیم.
خواننده «ایران ایران» همچنین در خصوص استفاده از آئین و رسوم نوروز در فیلمها و سریالها نیز خاطر نشان کرد: به نظر من سینمای ایران یک سینمای بومی است که تکنیک خاصی برای نمایش جهانی آن نداریم. قصههای بومی و فضاهای دوست داشتنی نقطه قوت کارمان شده است که متاسفانه به دلیل سیاستها دستخوش رویکرد چندان خوبی نیست. سینمای بومی ما بیشتر خلاصه شده در نمایش فقرو فلاکت مردم و این مورد نیز برای جشنوارههای خارجی قابل پذیرش شده است.
دیدگاه تان را بنویسید