مهمترین تفاوت موسیقی آسیا و اروپا در بیان پیانیست اروپایی: موسیقی شرقی در زندگی جاری است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «رالف ون رات» پیانیست 35 ساله هلندی است که امسال در جشنواره موسیقی فجر حضور داشت. پدرش تاجر است و قبلا در موسیقی پاپ فعال بود و گاهی اوقات هم پیانو میزد اما مادرش همیشه در خانه با پیانو کار میکرد. در این شرایط بود که توانست با بداههنوازیهای کودکانهام با پیانو آشنا شود. با این تعاریف و برحسب علاقهای که به این ساز پیدا کرد به صورت آکادمیک در رشته موزیکولوژی در شهرهای آمستردام و شیکاگو به تحصیل مشغول شد. آنچه در ادامه میخوانید گفتگوی «فارس» با ون رات است درباره موسیقی و حضورش در جشنواره موسیقی فجر:
-
موسیقی به بیان احساسات میپردازد و چالشها را میتوان با آن مطرح کرد. موسیقی مدرن سال 1900 که من به آن علاقه دارم و توازنی که میان بیان احساسات و منطق پیچیده آن وجود دارد باعث شده است تا به این موضوع و چالشهای پیشروی آن بپردازم. من با کسب مدارج علمی و به دست آوردن تجربههای کاری توانستم به این توازن دست پیدا کنم.
-
من در آمستردام و در دانشگاه کنسرواتور این شهر با خانم «آیدا سیغاریان» که از همکلاسیهایم بود آشنا شدم علاقهمندی من به شناخت موسیقی آسیایی به خصوص ایران باعث شد تا ایشان آثاری از استاد «علیرضا مشایخی» را که در زمینه موسیقی مدرن است را به من آشنا کند. من با شناخت کاملی که از نتهای موسیقی استاد مشایخی دارم تصمیم گرفتم تا آثار ایشان را در کنسرتهایم به اجرا درآورم. باید بگویم تعریفهای خانم سیغاریان از ایران و همچنین دعوت از سوی این جشنواره باعث شد تا برای اجرای کنسرتی برگرفته از آثار استاد مشایخی به تهران سفر کنم.
-
با حضور در بیستوهشتمین دوره از جشنواره بینالمللی موسیقی فجر به اجرای چند قطعه موسیقی برگرفته از اروپا و آسیا خواهم پرداخت. اثری از علیرضا مشایخی با نام «در جستجوی زمان از دست رفته» و «ساعات ایرانی» اثر چارلز کوچلین و همچنین«آتریوم» از اجراهای من در تالار رودکی تهران خواهد بود که در دو روز به اجرا در میآید.
-
متاسفانه شناخت من نسبت به فرهنگ و تاریخ ایران زیاد نیست و این به دلیل آن است که رسانههای هلندی به خاطر مسائل سیاسی دید خوبی نسبت به ایران ندارند و نمیدانند که مردم ایران با پیشینه فرهنگی و تاریخی خود مهماننواز هستند. شاعر ایرانی «حافظ» را زیاد میشناسم و با برخی از هنرمندان ایرانی و آسیایی مقیم در هلند آشنا هستم.
-
موزیکها مردم را به هم نزدیک میکند و معتقدم که دغدغههای فرهنگی ایران و هلند با یکدیگر متفاوتند اما میتوان با ارائه آثاری همچون آثار استاد مشایخی تقابل فرهنگها بیشتر به وجود آورد.
-
به نظرم کوک سازها و مقامهای موسیقایی در ایران با یکدیگر تفاوت دارند. اگر به موسیقی آسیا توجهی داشته باشیم، موسیقی را به طور کلی میتوان بخشی از عملکرد زندگی مردم دانست که در زندگی آنها در جریان است ولی در اروپا اینطور نیست هنر موسیقی از زندگی مردم جدا است. شما به همین اذانی که از مساجد پخش میشود توجه کنید که دارای ریتم و آهنگ است؛ این مهمترین تفاوت موسیقی آسیا و اروپا است. من معتقدم که موسیقی نواحی ایران هویت مردم را نشان میدهد ولی در هلند این هویت در موسیقی وجود ندارد و هنر از زندگی مردم جدا است. ما به عنوان موسیقی دوست داریم صدای سازهایمان را بشنویم ولی عملکردش برای ما متفاوت است. اگر به موسیقی کشور ژاپن نگاهی داشته باشیم میبینیم که آنها دارای یک موسیقی کلاسیک هستند که با ماهیت طبیعت یکی میشوند. این موسیقی کاربرد زیادی برای جسم انسان دارد و باعث آرامش میشود ولی موسیقی غربی خبری از مقام و هویت به انسان نمیدهد.
-
موسیقی کلیسا روایت یک آهنگ است و احساس و جذابیت آواهای بیان شده در اذان را ندارند.
-
سال 2002 برای نخستین اجرای برنامه آسیایی به ژاپن دعوت شدم این اجرا در شهر ناکازاکی که بمباران شیمیایی شده بود انجام شد که با استقبال مردم انجام گرفت. در هنگام اجرای قطعاتی که تلفیقی از موسیقی ژاپن و هلند بود مخاطبان اشک میریختند. وجود پرندههای مصنوعی که بر فراز دستهای مخاطبان به حرکت میآمد فضای خاصی از صلح و یکپارچگی را به وجود آورد دقیقاً نمیدانم چه بود ولی به این ارتباط درونی که میان من و مخاطبان ایجاد شده بود یقین پیدا کردم.
-
موسیقی ترکیبی از عقل و احساس است. اگر بخواهیم موسیقی را بفهمیم باید دو طرف مغز که عقل و احساس است را فعال کنیم وقتی دو نفر با فرهنگهای مختلف به موسیقی گوش میکنند این امر باز هم مشهود است همه این احساس را دارند ولی از نظر عقلانی و برای فهم بهتر فرهنگ باید تلفیقی میان فرهنگها ایجاد کنیم تا فرهنگهای دیگر را بشناسیم.
دیدگاه تان را بنویسید