بهروز افخمی: عدهای که چیزی از امام(ره) نمیدانند، صاحبان همه چیز شدهاند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، بهروز افخمی، کارگردان سینما و تلویزیون است که با فعالیت در مجلس شواری اسلامی، فعالیت سیاسی نیز به تجربههایش افزوده شده است. افخمی که در هیئت داوران جشنواره فیلم فجر حضور داشت، «فرزند صبح» را آماده کرده است با اشاره به واکنش تند تماشاگران این فیلم در جشنواره فجر دو سال قبل میگوید من خواهان نمایش «فرزند صبح» در جشنواره فجر نبودم، چرا که اعتقاد داشتم این کار در شأن امام (ره) نیست ولی این اتفاق افتاد. البته از مدیریت جشنواره نیز نمیتوان انتظار داشت که جلوی تهیهکنندهای که میخواهد فیلمش را نابود کند، بگیرد!
افخمی در گفتوگویی مفصل با «ایسنا» درباره «فرزند صبح» و شرایط فرهنگی حاکم بر جامعه سخن گفته است. آنچه در ادامه میخوانید خلاصهای از گفتههای اوست:
-
تنها در صورتی «سنپترزبورگ 2» این فیلم را خواهم ساخت که فیلمنامهی آن را پیمان قاسمخانی نوشته باشد و محسن تنابنده هم بازیگر اصلیاش باشد. در قسمت اول این فیلم، روحیه پیمان قاسمخانی کاملا مشخص است و نمیخواهم که روح کلی حاکم بر داستان عوض شود. ضمن آنکه من همیشه به جلوی دوربین بردن فیلمنامههای پیمان قاسمخانی علاقهمند بودم.
-
همچنان قصد ساختن «تنگسیر» را دارم. «تنگسیر» صادق چوبک یا رسول پرویزی دوبارهسازی نمیکنم بلکه داستانِ من براساس واقعهای است که در سال 1304 در بوشهر اتفاق افتاد.
-
تجربه ساخت «فرزند صبح» و کارکردن با مدیران نهادهایی فرهنگی که چیزی از فرهنگ و فیلمسازی نمیدانند مرا خیلی ترسانده است. اگر قرار باشد بار دیگر با سرمایه سازمانهای دولتی فیلم بسازم، ترجیح میدهم با سازمانهایی کار کنم که فیلمسازی را به شکل تخصصی دنبال میکنند.
-
فرزند صبح هم اکنون از اختیارمان خارج شده و اجازه نمیدهند آن را به پایان برسانیم. من اعلام کرده بودم که حاضر به اعمال اصلاحات لازم روی «فرزند صبح» هستم تا بتواند اجازه نمایش پیدا کند ولی فکر نمیکنم اساسا به این فیلم اجازه نمایش داده شود چون رفتارشان شبیه به افرادی است که میخواهند فیلم را بایگانی کنند. با این همه، معتقدم هیچ فیلم ساخته شدهای به صورت دائم در بایگانی نمیماند و بالاخره یکروز نمایش داده میشود.
-
من دو سال بعد از پایان فیلمبرداری «فرزند صبح» به کانادا سفر کردم. همانزمان درحالیکه هیچ دستمزدی به من و سیفالله داد پرداخت نشده بود، تدوین فیلم را در دفتر شخصیام و با وسایل خودمان انجام دادیم. چند سال بعد از فیلمبرداری باید صبر میکردم تا آقایان تکانی به خودشان بدهند؟ این فیلم به دلیل علاقهی شخصی من به امام خمینی(ره) ساخته شد. من در پروسه تولید بسیار با احتیاط و ترس و لرز پیش میرفتم چون نگران بودم فیلم قابل نباشد ولی در مقابل عدهای نشان دادند که چیزی از امام(ره) نمیدانند و فیلمسازی نیز بلد نیستند ولی صاحبان همه چیز شدهاند!
-
همسرم، مرجان شیرمحمدی قرار است نخستین فیلم سینمایی خود را از روی یکی از رمانهایش به نام «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» بسازد. من فیلمنامه این اثر را نوشته و به عنوان تهیهکننده یا مجری طرح در کنارش خواهم بود. نقش اصلی این فیلم را نیز ویشکا آسایش برعهده دارد. این فیلم باید در دو فصل تابستان و زمستان ساخته شود. ممکن است فیلمبرداری فصل زمستان را امسال انجام داده و تابستانش را سال دیگر بگیریم. البته محتمل است که فیلمبرداری هر دوبخش به سال آینده موکول شود.
-
چند سال قبل گفتم که سینمای ایران مرده است و الان فکر میکنم که تنها اسکلت آن باقی مانده است. این وضعیتی که در حالحاضر با آن روبرو هستیم، وضعیت چند سال پس از مرگ است چون تماشاچی که فیلمِ ایرانی میدید، دیگر سالهاست که به سینما نمیرود. تماشاگران امروز، تماشاگران واقعی سینما نیستند. اسکلت این سینما که پوست و گوشتش پوسیده است، قویتر شده و ساختار فنی محکمتری نسبت به سالهای قبل پیدا کرده است. 15 سال قبل، فکر میکردم تماشاگر قادر نیست 90 دقیقه فیلم را روی پردههای تاریک سینما با نور آپارات ضعیف ببیند و چشمانش خسته میشود و سردرد میگیرد. ضمن اینکه سیستم صوتی نیز مناسب نبود و صدای فیلم وحشتناک به گوش مخاطب میرسید ولی امروز سالنهای سینمایی خوبی داریم و وسایل فنی فیلمبرداری دیجیتال و امکانات نمایشی بیشتر شده است. امروز در سینمای ایران، فیلمبرداری مناسب برای پرده سینما و استفاده از وسایل دیجیتال توسط افراد حرفهای فراگیری شده است. به همین دلیل شما میتوانید از نظر فنی حتی انتظار فیلمسازی خوب و در حد استاندارد جهانی را داشته باشید. در این قسمت مشکلی نیست اما پس چرا میگویم گوشت و پوست سینمای ایران مرده است؟
-
در سالهای قبل، وقتی سینما دچار بحران شده و یا به حالت تعطیلی میافتاد و به نوعی از حوزه توجه مردم خارج میشد، تلویزیون مخاطبان خودش را حفظ میکرد و در واقع مخاطب کلا از دست نمیرفت اما امروز تلویزیون هم تماشاگر خود را از دست داده و افت مخاطبانش نگرانکننده است. فکر میکنم در خطوط قرمزی که تعیین شده، داستانها برای مخاطبان تکراری و سینما و تلویزیون دیگر قادر به جذب تماشاچی نیستند.
-
به نظر من در رسیدن به وضعیت امروز، مدیران سینما و تلویزیون را نمیتوان خیلی مقصر دانست. درهرصورت آنها همین میزان اختیار دارند و گاهی مدیر قوی نیز تحمل نمیشود، چون مدیر بالاتر از او ضعیف بوده و قادر به تحمل مدیر قوی در زیر مجموعه کاری خود نیست در حالیکه سالهای قبل مثل زمانی که مجموعه «میرزاکوچک خان جنگی» ساخته شد، مدیران قوی در تلویزیون کار میکردند. هماکنون با شرایط موجود قطعا نمیشود مجموعهای همانند «میرزاکوچک...» را ساخت و نمایش داد.
-
در تلویزیون احساس میکنم در خانه خودم هستم. با تمام ایراداتی که بر تلویزیون وارد میدانم، هنوز هم از تمام دستگاههای دیگر حرفهایتر عمل میکند و با تماشاگر و اوقات فراغت مخاطبان بهطور مستقیم سروکار دارد. فکر میکنم که با تاسیس تلویزیون خصوصی وضعیت تلویزیون دولتی بهتر از چیزی که امروز شاهدش هستیم، چون در آن شرایط صدا و سیما مجبور به رقابت میشود. ضمن اینکه معتقدم تاسیس تلویزیون خصوصی در ایران کار دشواری نیست و تمام محدودیتها برای این اعمال میشود که ما نمیدانیم چه باید بکنیم و گاهی ندانمکاری میکنیم.
-
فیلم «صدای تیره» با پخشکنندهاش در کانادا مسائل پیچیدهی قانونی دارد چرا که در آنجا، فیلمها با پخشکنندهها قراردادهای سفت و سختی دارند و البته گاهی نیز آنها میخواهند زرنگی کنند. به هر حال تلاش میکنیم با آنها کنار آمده و فیلم را در ایران پخش کنیم. قصدم برای سفر به کانادا، ساختن فیلم بود که آن را انجام دادم و قصد بازگشت به آنجا را ندارم.
دیدگاه تان را بنویسید