کدام بازیگران، خبرنگاری هم میکنند؟/ از بردپیت تا مستربین
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، بسیاری از بازیگران علاوه بر فعالیت هنری، سراغ فعالیت مطبوعاتی هم میروند. «بهاره رهنما»، «سروش صحت» و «رضا کیانیان» در ایران از جمله بازیگرانی هستند که گاه ستونهای ثابت در نشریات داشتند و گاه مطالبی در وبلاگهایشان نگاشتهاند که جنجالهای بسیار به بار آورده است. این موضوع در میان بازیگران هالیوود و بالیوود نیز رایج است تا جایی که «چلچراغ» فعالیت 6 نفر از آنها برشمرده است.
شان پن؛ خبرنگار نیویورک تایمز
شاخصترین چهره هالیوود که تجربه قلمفرسایی در مطبوعات را هم در کارنامه دارد، شان پن است. این بازیگر برنده اسکار یکی از مشهورترین سوپراستارهای فعال حقوق بشر است و بسیاری مواقع در نقش سفیر غیررسمی کشورش عمل میکند. نام پن اولین بار سال 2002 به عنوان فعال سیاسی در رسانهها مطرح شد. این کارگردان و بازیگر 51 سال، در آن زمان بعد از بازدید از بغداد جنگزده با انتشار نامهای سرگشاده به جرج دبلیو بوش که نسخه اصلی آن در واشنگتن پست چاپ شد، به عنوان منتقد سرسخت سیاستهای جنگی رئیس جمهور وقت آمریکا شناخته شد.
متن این نامه به این شکل شروع میشود: «صبح بخیر آقا. درست مثل شما، من یک پدر و یک آمریکایی هستم. درست مثل شما، خودم را یک وطنپرست میدانم. درست مثل شما، من هم از اتفاقات سال گذشته وحشت کردم و برای خودم، خانوادهام و کشورم نگران شدم. اما برخلاف شما، نمیتوانم این تصویر غیرواقعی خیر وشر را بپذیرم. عقیده دارم این جهان بزرگ پر از مردان، زنان و کودکانی است که برای خوردن، عشق ورزیدن، کار کردن، حمایت از خانواده، حمایت از عقیده و حمایت از اعتقاداتشان مباره میکنند ... من، به عنوان یک آمریکایی و همچمنین به عنوان یک انسان، احساس میکنم وظیفه دارم که در سطوحی مسئولیت سیاسیتهای حکومتم را برعهده بگیرم؛ چه آن سیاستهایی که مورد حمایت من است، چه آن سیاستهایی که مورد حمایت نیست. ساده بگویم، اگر جنگی روی دهد یا تحریم علیه عراق ادامه یابد، خون آمریکایی و عراقیها بر دستهای ماست ...».
ژوئن سال 2005 شان پن به عنوان خبرنگار روزنامه سان فرانسیسکو کرونیکل برای ثبت حوادث انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری به ایران آمد. او بعد از آن بارها و بارها به کوبا و ونزوئلا سفر کرد تا با فیدل کاسترو و هوگو چاوز در مورد مسائل حقوق بشر کشورهای تحت حکومتشان مذاکره کند.
این روزها «بهار عربی» و سفر به مصر و لیبی بیشتر برنامه این بازیگر را پر کرده و پن به عنوان خبرنگار افتخاری روزنامه نیویورک تایمز، از میدان التحریر و صنعا به آمریکا گزارش میدهد.
مستربین پاورقینویس
«روان اتکینسون» را بسیاری با نام «مستربین» میشناسند، اما این بازیگر، فیلمنامهنویس، کارگردان، نویسنده و ژورنالیست پارهوقت با چهره اغراق شده مرد سادهلوح محبوب و آشنا فاصله زیادی دارد. از قضا در دنیای واقعی اتکینسون مصداق بارز «از آن طرف بوم افتادن است» و در رده انگلیسیهای بیاندازه مغرور و جدی جای میگیرد.
اتکینسون بارها اعتراف کرده اگر میتوانست زمان را به عقب برگرداند، هر گز کاراکتر «مستربین» را نمیساخت و سعی نمیکرد در قالب این نقش غرق بشود. اتکینسون پیش از آنکه با کمک مستربین به شهرت و ثروت برسد، نمایشنامههای جدی مینوشت و تئاترهای بزرگ کار میکرد و سعی داشت نیمه تاریک زندگی را به نمایش بگذارد، اما مستربین مسیر زندگیاش را تغییر داد. امروز کاراکتر مستربین حتی از خالقش هم قدرتمندتر شده و با اینکه مدرک سادهلوح لبخند را به میلیونها بیننده هدیه میکند، روان اتکینسون از افسردگی مفرط در عذاب است.
اتکینسون، مدتی بعد از اکران اولین فیلم سینمایی «مستربین» به دلیل افسردگی در بیمارستانی خصوصی بستری شد و از آن زمان تحت درمان قرار داد. همین دل بریدن از دنیا بود که او را به سمت روزنامهنگاری سوق داد. این بازیگر 56 ساله به توصیه پزشکش نوشتن را شروع کرد و کمی بعد به درخواست یکی از دوستان به عنوان ستوننویس افتخاری یکی از تبلویدهای مشهور لندن به نام «دیلی اکسپرس» وارد حرفه روزنامهنگاری شد.
اتکینسون ستون ثابتی در «دیلی اکسپرس» نداد، اما پاورقیهایش قسمت محبوب بیشتر خوانندگان است؛ «وقتی مخلوقی که ساختهای آنقدر بزرگ و قدرتمند میشود که تو را میبلعد، ناامید و بیهویت در دنیا رها میشوی. نوشتن، نوشتن و تنها نوشتن است که به من اجازه میدهد همان من باشم. روی کاغذ این روزنامهها دیگر چهرهام پیدا نیست و میتوانم بدون ماسک آن مرد احق لعنتی، بنویسم و خودم باشم، خودم باشم و بنویسم».
برد پیت و راهی که اشتباه رفت
ویلیام بردلی پیست خیلی زود متوجه شد که تحصیل در رشته روزنامهنگاری دانشگاه میسوری رویایش نیست و باید از چهره و استعداد ذاتیاش در جای دیگری استفاده کند. همین شد که راه لسآنجلس را در پیش گرفت و تاریخ نشان داد اگر برد پیت ژورنالیست میشد، نه دیگر بردپیت بود و نه اینقدر ثروتمند و مشهور. پیت به گفته خودش در طول این مدت حتی یک بار هم دلش برای روزنامهنگاری تنگ نشده و اگر به عقب برگردد یک رشته دیگر را در دانشگاه میخواند.
ماریا شرایور و دبیری شبکه سیبیاس
ماریا شرایور، تا همین چند ماه قبل بانوی اول کالیفرنیا و همسر آرنولد شواتزنگر بود، اما این روزها یک زن مطلقه موفق در ژورنالیسم تلویزیونی و نویسندگی است. شرایور نه تنها دبیر خبری شبکه سیبیاس است که در حال حاضر نویسنده شش کتاب پرفروش آمریکا هم محسوب میشود. این خانم 55 ساله سابقه حضور در بخشهای خبری انبیسی و فاکس را هم در کارنامهاش دارد.
آمیتا باچان، ژورنالیست بالیوودی
آمیتا باچان نمونه واقعی یک سوپراستار بالیوودی است. این بازیگر و کارگردان هندی، در کشورش حکم یک ماهاراجه قدرتمند را دارد، اما در دنیای مجازی یک وبلاگنویس پرکار و یک ژورنالیست منتقد محسوب میشود. پیرمرد 66 ساله سینمای هند از تاثیرگذاراران این صنعت در کشور هفتاد و دو ملت است و بیش از هر بازیگر دیگری در بالیوود سابقه حضور مقابل دوربین را دارد، اما وقتی با فیلمنامه سروکار نداشته باشد، وقتش را به کارگردانی فیلمهای مستند، آپلود وبلاگ شخصی و پرکردن ستونهای مورد علاقهآش در روزنامههای محلی میگذارند.
باچان با فیلمهایش بسیاری از هندیهای مجنون سینما را شیفته و مسحور کرده، اما جریانسازی رسانهای ( آن هم رسانهای مثل روزنامه) در هند کار سادهای نیست و حتی گاندی هم سعی نکرد آن را امتحان کند. باچان شاید بیش از همه به این موضوع واقف است، اما همچنان امید دارد که زندگی مردم کشورش را تغییر بدهد و درست به همین دلیل حاضر نیست از نوشتن دست بردارد.
البته نباید محبوبیت ماهاراجه بالیوودی را دست کم گرفت. باچانها آنقدر در میان توده مردم محبوب هستند که اخبار کوچکترین تحرکشان هم با ابعاد وسیع منتشر شود. یکی از آخرین جنجالهای خودخواسته باچان، اعتراض به مافیای حاضر در بالیوود و مشارکت شرکتهای بزرگ فیلمسازی با باند قاچاقچیان هند بود. او ابتدا روی وبلاگش به صورت غیرمستقیم چند فیلم و اسپانسرهایش را مورد هدف قرار داد و زمانی که انعکاس این خبر را دید، به صورت داوطلب در چند روزنامه مستقل درباره ادعایش گزارش نوشت. بعد از این ماجرا بود که فشار اذهان عمومی، پلیس را وادار کرد به صورت جدی وارد عمل بشود. با این وجود، رئیس پلیس دهلی نو اعتراف کرد که کارآگاهان مدتهاست از شراکت مافیا و بزرگان بالیوود مطلع هستند، اما حتی از قانون هم در مقابل قدرت بالیوود کاری ساخته نیست.
تا چند هفته تحت تاثیر نوشتههای باچان، بازار پدرخواندههای بالیوودی کساد بود، اما به تدریج همه چیز به حالت عادی برگشت و حتی باچان هم به ناچار به گفته خودش برای گذران معاش، به حضور مقابل دوربین همان متخلفان تن در داد. اما از آنجا که هندوها معتقد به تناسخ هستند، آمیتا باچان مصمم است تا در زندگی بعدی، رویایش برای جریانسازی را محقق کند: «در این زندگی چنین چیزی میسر نیست، اما در زندگی بعدی حتما روزنامهنگار خواهم شد».
ژان رنو، خبرنگار لوپن
ژان رنو زندگی دراماتیکی دارد؛ از تولد در کازابلانکا تا خدمت در ارتش فرانسه و حضور در هالیوود. خصوصیات ظاهری و صدای منحصر به فرد رنو باعث میشود در دنیای واقعی او را در قالب یک سیاستمدار یا حتی مافیای پاریسی تصور کرد، اما روزنامهنگاری با قالبهای شناختهشدهای که از رنو میشناسیم، فاصله زیادی دارد. با این حال، رنو که از قضا تسلط خوبی روی ادبیات فرانسه دارد، در یکی از هفتهنامههای فرانسه به نام «لوپن» به روزنامهنگاری مشغول است. این هفتهنامه خبری وابسته به حزب راست افراطی فرانسه است و بنا به نظر بسیاری با تندمزاجی ژان رنو هم سازگاری خوبی دارد.
این بازیگر 63 ساله که این روزها وقت کمتری را جلوی دوربین میگذارد، فعالیتش را در هفتهنامه بیشتر کرده و تقریبا هر هفته یک ستون یا کمی بیشتر از آن را در اختیار میگیرد تا با لحن معترض همیشگیاش از گسترش انرژی هستهای، انتخابات پیش روی فرانسه و حتی بارداری کارلا برونی دفاع کند و مخالفان فرانسه را با قلمش به سخره بگیرد: «در حالی که بانوی اول کاخ الیزه به سختی شکم سنگینش را این طرف و آن طرف میبرد، همه به دنبال متقاعد کردن او برای گرفتن حق چاپ تصویر نوزاد نیامدهاش هستند. چرا؟ چون مادمازل برونی - سارکوزی گفته نمیخواهد رسانهها حتی یک عکس از فرزندش داشته باشد. خب، این طور که پیداست اوضاع فرانسه خیلی زود رو به راه میشود، چون در بین کاندیداهای ریاست جمهوری آینده نمیشود، همین رئیس جمهور فعلی بهترین گزینه است. سارکوزی به زودی پدر میشود و همیشه باید به پدرها اعتماد کرد».
دیدگاه تان را بنویسید