درباره 10 سال برگزاری جشن «تصویر سال» با جیب خالی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
نورالدین زرینکلک*: امسال از من دعوت شده است تا در جریان دهمین دوره تصویر سال مَسترکلاسی با موضوع انیمیشن برگزار کنم.
تا اینجای قضیه، صحبت بر سر «تصویر سال» و من است که 15 اسفند مسترکلاسم برپا میشود و برگزارکنندگان، شرایط شرکت در آن را تعیین میکنند. اما از اینجا به بعد، بحث بر سر این است که روزنامه «شرق» از من پرسیده: اولا نظرم در مورد این فعالیت یعنی برگزاری تصویر سال چیست؟
و دوم اینکه این دهمین دوره فرقش با 9 دوره قبلی چیست و سوم اینکه آیا برگزاری این مسترکلاسها کمکی به تعالی هنر (عکاسی، سینما و انیمیشن) میکند یا نه؟
و چهارم، همه حرفهای دیگر: اول باید اعتراف کنم که این حقیر سراپا تقصیر تاکنون در آن 9 دوره پیشین شرکت نداشتهام، حضور فیزیکی یا روانی و به عبارت متواضعانهتر به خاطر کمشانسیام، بنابراین هیچ سابقهای ندارم که مقایسهای کنم. به اضافه اینکه باری؛ دهمین دوره یک واقعه هنری قطعا امتیازی که بر نهمین، هشتمین و هفتمین... الی اولین دور آن دارد، این است که توانسته 10 سال مداومت، مقاومت و رشد کند و این یعنی اعتباری که از صفر به 10 رسیده است اما آنچه مهمترین بخش پرسش است«کمک به تعالی» است که باید بگویم آنچه امروز در این سرزمین خاکی میشود یک از هزاری است که باید بشود یا باید میشد.
پس اگر کسی توانسته است با دست خالی، جیب خالی و حساب بانکی خالی (از روی حدس میگویم؛ اینها اطلاعات تایید شده نیستند) و بدون کمک دولتی و رسانهای، برنامهای را به سن 10سالگی برساند، خود مقولهای قابل احترام و ستایش است و البته تاثیرگذار و باید به دیده حقشناسی به آن نگاه کرد و قدرش را دانست.
در جایی که انگاری برخی برای مانعتراشی کار میکنند (یا کار نمیکنند)، یک آدم منفرد که دستش به هیچجا بند نیست (باز هم گمان است) بیاید در مرحلهای از یک کوشش مستدام نفسگیر 10 ساله قدمی تازه بردارد و خون تازهای در رگ برنامه 9 سالهاش تزریق کند، معنایش بالقوه این است که بضاعتها و استطاعتهای این کار را درک کرده است و از این هم یک گام جلوتر: هر کار هنری در شرایط حاضر، اگر بتواند منعقد شود و صورت واقعیت بپذیرد - ولو نه در شکل عالی و کاملش- یک معجزه تلقی میشود. تشکیلات فرهنگی و هنریای مثل انجمنهای ملی و قائمبهذات (غیر دولتی) مانند شورای کتاب کودک، نویسندگان، نویسندگان کودک (نویسک)، انجمن طراحان گرافیک، تصویرگری، موسیقی، نقاشی و از همه معمرتر انجمن سینمایی انیمیشن (آسیفا ایران / نمایندگی آسیفای جهانی) مثالهای دیگری هستند که در شرایط دشوار اجتماعی توانستهاند به عمرهای نسبتا دراز از 10، 15 و 20 تا 35 سال (آسیفا) بر پای خود بایستند و در تعالی این هنرها بکوشند. آیا در حقانیت و تاثیرگذاریشان تردیدی باید داشت؟ البته بحث سازمانهای دولتی یا مورد تایید و حمایت دولتیان و بودجهدار از این مبحث جداست. در مجموع حق میدهم چنین پرسشهایی شود چرا که با تجربههای شکستخوردهای که در طول دهههای اخیر در عالم هنر و آموزش و نمایش اتفاق افتاده است، هیچ عاقلی نمیتواند چیزها را چنانکه مینمایند ببیند و چنانکه تبلیغ میشوند، باور کند.
نکته پایانی و تا حدی شخصی این یادداشت این است که شباهتهای بسیاری در شخصیت برگزارکننده تصویرسال یعنی سیفالله صمدیان و فیلمساز مهاجرمان امیر نادری میبینم.
* انیماتور
دیدگاه تان را بنویسید