خشایار اعتمادی: دعوتم نمیکنند، من هم اصراری ندارم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، ««من درختم، تو زمین» این شعر با آن صدای خشدار و سنگین خشایار اعتمادی، قطعا یکی از ماندگارترین اثرات موسیقی پاپ است که در اواسط دهه هفتاد منتشر شد. اعتمادی که متولد سال 1350 است با انتشار آلبوم «راز پنهان» در سال 74 به شهرت رسید. وی تاکنون اجراهای زیادی داشته و در سه جشنواره شرکت کرده که از جمله آنها میتوان به جشنواره پاپ و دو جشنواره بینالمللی در ایران و جشنواره بینالمللی موسیقی مسلمانان سارایوو W.O.M.F اشاره کرد. به گفته خودش از سال 1373 دنبال راهاندازی جریان موسیقی پاپ در ایران بوده. در سال 76 هم «دل میرود ز دستم» از تلویزیون منتشر شد که اولین کار او بود که از صدا و سیما منتشر میشد. از آثار منتشر شده او میتوان به «دلشوره»، «مثل هیچ کس»، «خاتون»، «یادته»، «طعنه»، «لیلا» و... اشاره کرد. او در همین اواخر آلبوم «باید به تو برگردم» را منتشر کرده است. «تهران امروز» با او به بهانه انتشار این آلبوم و همینطور درباره جریان موسیقی پاپ امروز گفت وگو کرده است. آنچه در ادامه میخوانید بخشهایی از صحبتهای اعتمادی است:
-
من هیچ وقت از سکوتم نگران نیستم، از حضور بیتاثیر نگرانم. به نظر من یک هنرمند تا زمانی که حرفی برای گفتن نداشته باشد نباید در صحنه حاضر باشد. در واقع حضور به هر دلیل و هر بهانهای پسندیده نیست. باید هنرمند برای حضورش دلیل داشته باشد و علاوه بر آن، با دست پر هم باشد. اتفاقا من فکر میکنم اگر هنرمند حضور مستمر داشته باشد ولی این حضور خوب و تاثیرگذار نباشد، حتی دافعه هم میتواند داشته باشد. شاید این حضور طولانی در مدت زمان کوتاه برای طرفدارانش خوشایند باشد اما در دراز مدت عادت میشود و حتی طرفدارانش را هم از دست میدهد.
-
نگاه من، بهعنوان یک هنرمند یا خواننده اگر همافق با سیاستهای صدا و سیما باشد، حتما با آنها همکاری میکنم و این اتفاق هم افتاده. در جاهایی که نگاهمان، نگاه همسویی بوده با آنها همراهی و همکاری داشتم. هر گاه احساس کردم میتوانم در برنامهای حضور داشته باشم که این حضور، یک حضور تاثیرگذار باشد، حتما در آن برنامه حضور داشتم و هنرم را عرضه کردهام. در هیچ برنامهای صرف اینکه بخواهم خودم را نشان دهم، حاضر نشدهام. مسئله اینجاست که هنرمندان با خوانندگی در سریالها میتوانند حضور فعالی در صداو سیما داشته باشند. تصور کنید یک خواننده، یک شعری را برای یکی از سریالهای 90 قسمتی میخواند که آن ترک، با بازپخش سریال، 180 بار شنیده میشود. بعضی از همکاران من این گلایه را دارند که خوانندگی سریالها در انحصار تعداد خاصی از خوانندههاست. اگر دقت کرده باشید تقریبا سه، چهار خواننده هستند که تیتراژ سریالها را میخوانند. نه اینکه من دلم نخواهد که تیتراژ بخوانم ولی این اتفاق خیلی دغدغهام نیست. ولی در این مورد به بقیه همکارانم حق میدهم که بخواهند گله داشته باشند. آنها میخواهند خودشان را در این رسانه نشان دهند و حق هم دارند. من خودم از همینجاییکه در آن قرار دارم راضی هستم و بیشتر از این هم نمیخواهم. شاید یک دلیل اینکه دنبال مطرح شدن در تلویزیون نمیگردم این باشد که نمیخواهم در مظان این حرفها باشم. برای همین هم خیلی سمت این کار نمیروم. اتفاقا خیلی از طرفداران به من میگویند که چرا در تلویزیون کاری اجرا نمیکنم ولی مسئله اینجاست که تهیه کننده باید از من بخواهد و من را دعوت کند و چون این کار را انجام نمیدهد برای همین من هم اصراری برای این کار نمیکنم.
-
اولین باری که جشنواره موسیقی فجر، بخش کنسرتهای پاپش را راه انداخت، من اولین خواننده پاپی بودم که در آن جشنواره اجرا داشتم. این کنسرت در سال 86 با حضور 78 نوازنده به روی صحنه رفت. اتفاقا خود من از کسانی بودم که با دبیر جشنواره رایزنیهایی انجام دادم که منجر به حضور موسیقی پاپ در این جشنواره شد. از آن سال به بعد دیگر اجرایی نداشتم چون دیگر از من دعوتی به عمل نیامد. من هم برای حضور اصرار نکردم. با اینکه جزو بانیان حضور موسیقی پاپ در تنها جشنواره بینالمللی موسیقی ایران بودم ولی باز هم برای حضور در آن اصراری نداشتم.
-
به نظر من، هنرمند باید جریان داشته باشد. یعنی در تمام آن دورانی که آلبومی منتشر نمیکند، اسمش و گاهی اجراهایش وجود داشته باشد که از یاد نرود تا وقتی یک آلبوم خوب منتشر میکند، مردم باز به سمت آن بروند. وقتی هم این آلبوم منتشر شده، آلبوم خوبی باشد، همه میفهمند که این هنرمند هنوز کاریزماتیک است. طبق همان چیزی که گفتم، اگر بعد از دو سال و نیم بیایم ولی با کار خوبی که تاثیرگذاریاش بالاست، میتوانم حضورم را دوباره برگردانم.
-
من میدانستم که صدای من همینی است که دارم با آن میخوانم. من میدانستم که این صدای خودم است و هیچ تقلیدی در کار نیست. یک هنرمند چند راه پیشرو دارد یا باید در کارش خلاقیت داشته باشد یا باید الگوبرداری کند. اگر تقلید داشته باشد اصلا پیشرفتی نخواهد داشت. ولی درباره الگوبرداری، هر کسی میتواند الگویی داشته باشد.
-
در آن مقطعی که ما وارد موسیقی پاپ شدیم، موسیقی پاپ بهطور کامل خاموش شده بود و اصلا نوری نداشت. آنقدر بدبینی دربارهاش وجود داشت که این موسیقی نمیتوانست خودش را به خوبی نشان دهد. در آن زمان، بار سنگینی روی دوش ما که وارد موسیقی پاپ شده بودیم وجود داشت. ما باید سعی میکردیم آن بدبینیای که وجود داشت را مرتفع کنیم تا بتوانیم در مملکت خودمان کار کنیم. خیلی از کسانی که دلشان میخواست این موسیقی را کار کنند به دلیل اینکه نمیتوانستند در کشور کارشان را عرضه کنند مجبور شده بودند که به خارج از کشور بروند ولی ما میخواستیم کاری کنیم که بشود در همین کشور هم موسیقی پاپ کار کرد. ولی وقتی شروع کردیم باحمایت مسئولین و مردم روبهرو شدیم. در کنارآن، پشتکار خودمان هم بود که باعث شد پیشرفت کنیم. تعدادمان کم بود و نباید اجازه میدادیم صحنه خالی بماند. وقتی در دهه هشتاد تعداد خوانندهها، آهنگسازها و ترانهسراها بیشتر شد باعث شد که یک مقداری فعالیت ما که در آن اوایل وارد کار شده بودیم، کمتر شود. اساسا وقتی تعداد زیاد باشد، یکسری افراد به خودی خود کمرنگ میشوند. ولی ما خودمان سعی کردیم از همان حاشیه هم به جریان موسیقی کمک کنیم.
-
بچههای نسل اول خیلی اعتقادیتر به کارشان نگاه میکردند. شهرت برایشان مطرح نبود. در واقع میخواستند که کار خوب ارائه کنند. وقتی کار خوب ارائه میکردند، ناخودآگاه مشهور هم میشدند. همه بهدنبال معرفی کار خوب دراین حوزه بودند برای همین در انتخاب شعر و آهنگ و همه چیزش خیلی دقت میکردند. اصلا همه اینها مهم بود. صداوسیما هم کمکهای زیادی کرد. بهطوری که در اولویتبندیهایش، پخش موسیقی پاپ هم وجود داشت. وقتی تعداد افراد زیاد شد ما به حاشیه رفتیم و دلمان نمیخواست به هرقیمتی میکروفن را نگه داریم. از طرف دیگر، نشریات زردی منتشر شدند که به این فضای تخریب دامن زدند. بعضی از آنها به طرفداری از خوانندهای برمیخاستند که خواننده دیگر را زمین میزدند. همه اینها بهطور کلی، باعث شدند که ما کنار بکشیم و نخواهیم که به هر قیمت، در راس باشیم.
دیدگاه تان را بنویسید