مازیار میری: هیچوقت از سوی حوزه هنری دعوت به کار نشدم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، مازیار میری، با ساخت فیلمهای قطعه ناتمام، به آهستگی، پاداش سکوت، کتاب قانون و سعادتآباد به عنوان فیلمساز خوش قریحه شناخته شده است. جدیدترین فیلم او، «حوض نقاشی»، عاشقانهای غیرمتعارف است. این فیلم قصه آدمهایی است که شاید ارتباط با آنها خیلی دغدغه جامعه نباشد ولی با این حال هیچکسی نمیتواند عظمت روح آنها را نادیده بگیرد. آنچه در ادامه میخوانید، خلاصهای از گفتههای میری در گفتوگو با «شرق» است:
- من اصولا راجع به انسانها فیلم میسازم و بهنظرم «حوض نقاشی» درباره کرامت انسان است. انسانی که توانایی و نیروهای زیادی دارد ولی یا از آن غافل است یا ناآگاهانه از آن استفاده نمیکند. در مورد نگاهم به زن و مرد باید بگویم در فیلمهایم اینگونهام و خیلی اوقات متهم میشوم که فیلمهای زنانه میسازم. با همه این نوع قضاوتها همچنان تمایل دارم درباره انسانها فیلم بسازم؛ درباره، زن و مرد. من تلاشم این است که راجع به کرامت انسانها و اشرف مخلوقات بودن او حرف بزنم. منتها متاسفانه خودمان هم دوست داریم مدام این خطکشی را ایجاد کنیم. ای کاش به جایی برسیم که دیگر نگوییم این بخش مردانه است یا زنانه.
- بیماری بازیگران «حوض نقاشی» کمتوانی ذهنی است. از نظر پزشکی کمتوانی سه رده دارد؛ تربیتپذیر، آموزشپذیر و مرزی. که در ردههای سنی متفاوت این افراد میمانند و دیگر رشدی ندارند. وقتی از سوی منوچهر محمدی برای ساخت فیلمی دعوت شدم، کلی با هم گپ زدیم و همان لحظه گفتم که مدتهاست دلم میخواهد یک عاشقانه بسازم. دلم هم میخواست سختترین نوع عاشقانه را بسازم و به همین دلیل خواستم که زوج اصلی فیلم بیمار باشند و همراه فرزند سالمشان هم سه ضلع رابطه را تکمیل کنند. در بدو امر بیماریهای مختلف را بررسی کردیم. مثلا درباره اوتیسم تحقیقات کردیم ولی به این نتیجه رسیدیم که با اوتیسم نمیشود کاری کرد. چون یک بیماری کاملا درونگراست. در نهایت رسیدیم به کمتوانی ذهنی.
- وقتی نتیجه داوری جشنواره فیلم فجر اعلام شد، دوستان نظرات اعتراضیشان را اعلام کردند و داوران در پاسخ هم گفتند که ما فیلم «حوض نقاشی» را داوری نکردیم. اگر اینگونه بود در این صورت باید در بیانیه هیات داوران به این موضوع اشاره میشد که چهار بخش این فیلم را داوری نکردیم. من تا به حال نشنیدهام که داوران بخشی از فیلم را قضاوت کنند و بخشی دیگر از فیلم را قضاوت نکنند. از طرف دیگر من تا به حال ندیدهام داوران از نقطهنظر علمی هم فیلم را قضاوت کنند! ضمن اینکه فیلم «حوض نقاشی» از دید تماشاگران عنوان بهترین فیلم جشنواره را به دست آورد. در مورد بحث علمی هم باید گفت، پس از اینکه نتایج داوران اعلام شد، نظرات تعدادی از پزشکان در برخی از سایتها درج شد و گفتند از نظر علمی امکان دارد که بچه این بیماران سالم باشد. البته من به داوران حق میدهم. چون آنچه را که از آنها خواسته بودند انجام دادند. آنها از سوی معاونت سینماییای منصوب شدهاند. هم من و هم منوچهر محمدی، تهیهکننده فیلم «حوض نقاشی» از اعضای موثر خانه سینما بودیم که به نظر میرسد داوریها در مورد فیلمم موثر بوده. به همین دلیل همیشه معتقدم ای کاش خداوند شرایطی را برای ما به وجود بیاورد که فیلمها را بدون تیتراژ ارزیابی کنیم.
- حوزه هنری در کار من دخالتی نداشت. این را هم باید بگویم که هیچوقت از سوی حوزه هنری دعوت به کار نشدم. آقای منوچهر محمدی از من دعوت به کار کرد. آقای محمدی تهیهکنندهای نامآشناست که کارنامه مشخصی هم دارد. هر کارگردانی دوست دارد با او کار کند. چرا که خودش فیلمساز است و از زمان طرح فیلمنامه میتوانید با او همه چیز را در میان بگذارید و مشورت کنید. به غیر از این، من یک سوال دارم. آیا ما میدانیم که همه سرمایهگذارهای یک فیلم چه کسانی هستند. بهطور مثال فیلم «جدایی نادر از سیمین» اصغر فرهادی که به نظرم فیلم جذاب و تاثیرگذاری است، سرمایهگذارش بانک پاسارگاد بود. حالا مگر ما میدانیم سرمایهگذارهای این بانک چه کسانی هستند. مهم این است که اصغر فرهادی توانسته با سرمایهگذاری یک بانک، فیلم خودش را بسازد که ساخت و موفق هم بود. حالا تهیهکنندهای که من در این فیلم با او کار کردم زمانی به دلیل نزدیکی به معاونت سینمایی تهیهکننده برتر شد اما این روزها با تغییر مدیریت موقعیتش عوض شد. یعنی اینکه همه چیز دورهای تغییر میکند.
- وقتی طرح اولیه و چارچوب فیلم معلوم شد که قرار است چه فیلمی بسازیم، اولین سوال این بود که چه بازیگرانی نقشها را بازی کنند که همانموقع به ترکیب شهاب حسینی و نگار جواهریان رسیدیم. نقش نگار جواهریان، با نقش قبلی ایشان خیلی فرق میکند. ضمن اینکه ایشان بازیگر توانایی هستند. به هرحال معتقد بودم هر دو بازیگر، توانا هستند. ضمن اینکه اگر در ورطه اغراق میافتادند، ما بازنده بودیم. بعد از آن تحقیقات میدانی را شروع کردیم. به یک مرکز تحقیقاتی علمی به نام «مرکز عمل» که مرکز نگهداری بچههای کمتوان ذهنی بود مراجعه کردیم. از همانجا ما آدرس کسانی که با هم ازدواج کردند را پیدا کردیم و به خانهشان رفتیم. آتوسا قلمفرسایی، طراح لباس و صحنه فیلم، نگار جواهریان و شهاب حسینی از نزدیک با زندگی آنها آشنا شدند. این بیماری شکلهای مختلفی دارد و عارضهای است که در بخشی از مغز اتفاق میافتد. و لی معلوم نیست کدام قسمت مغز موجبات این بیماری را فراهم میکند. به همین دلیل برای بازی گرفتن رنگآمیزیهای مختلفی از عوارض این بیماریها را انتخاب کردیم که باورپذیر باشد و بازیگر به ورطه اغراق نیفتد.
- اصولا باور دارم انسانها جدا از جنسیتشان حقوقی دارند که باید برای به دست آوردن آن بجنگند. ولی درک متقابل نقش مهمی را بازی میکند. این تعادل را در گفتوگو باید ایجاد کنیم. مدتهاست که فقط حرف میزنیم و نمیشنویم؛ یعنی مونولوگ داریم و نه دیالوگ. در هر رابطهای این چنین هستیم. در روابط زناشویی، در روابط کاری و رفاقتهایمان حقوق یکدیگر را رعایت نمیکنیم. در «حوض نقاشی» این مساله حیطه اقتصادی و مسایل روز جامعه را نیز در بر میگیرد.
- همیشه دوست دارم فیلمی تمیز بسازم. با فیلم چرک مخالفم. اگر بخواهم فقر را هم نشان دهم، همان فقر را تروتمیز نشان میدهم. دوست دارم تصویرم تمیز باشد ولی غلط نداشته باشد. آتوسا قلمفرسایی زیرکی و هوشمندی به خرج داد. چون وقتی همینطوری خانه را نگاه میکنیم میبینیم چه خانه تمیز و شیکی است، اما وقتی دقیقتر میشویم چیز گرانبهایی در آن دیده نمیشود.
- زمانی که این اسم را گذاشتیم قرار بود که در فیلم از آهنگ فولکلوریک حوض نقاشی استفاده کنیم. حتی قرار بود مریم آن را زمزمه کند. ولی بعدها فکر کردم که این نباشد ولی با این حال این اسم روی فیلم باقی ماند و همه به آن عادت کردند. به نظرم فیلمها اسم را میسازند.
- اصولا در نوشتن فیلمنامه آدم تنبلی هستم و معمولا وقتی طرحی به ذهنم میرسد دوست دارم که کسی کنارم باشد و با او همراه باشم و با هم گپ بزنیم و در موردش فکر کنیم. کلا به کار جمعی معتقدم.
دیدگاه تان را بنویسید