کد خبر: 28713
تاریخ انتشار :

هانیه توسلی: تنها بودن را دوست دارم/ از نقش اغواکننده‌ام راضی‌ام

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، «هانیه توسلی» که امسال جایزه بهترین بازیگر زن را به خاطر بازی در فیلم «دهلیز» به دست آورد، از آن دست بازیگرانی است که حضورش در یک فیلم می‌تواند زمینه فروش آن را فراهم کند. توسلی در گفت‌وگو با «چلچراغ» از سینما و زندگی‌اش گفته است. آنچه در ادامه می‌خوانید خلاصه‌ای از حرف‌های توسلی است:
  • دوست داشتم برای شب‌های روشن سیمرغ بگیرم. درآن فیلم شرایط خاصی داشتم. یک جوان تازه‌کار با 22 سال سن بودم، خیلی برای فیلم زحمت کشیدم و فرزاد موتمن از من و بازی‌ام انتظارات خاصی داشت.
  • من تا 2 روز قبل از افتتاحیه شانسی برای خودم قائل نبودم و فکر می‌کردم جایزه برای ترانه علیدوستی است. ترانه در «آسمان زرد کم عمق» خیل چشم‌گیر بود.
  • وقتی برای «شب‌های روشن» تندیس خانه سینما را گرفتم، خیلی هیجان داشتم. مخصوصا اینکه جایزه‌ام را از خانم تیموریان که خیلی دوستش دارم، گرفتم. اما سیمرغ را زمانی گرفتم که نسبت به آن موقع سن و سال بیشتر و هیجان کمتری دارم، البته این به معنی دوست نداشتن سیمرغ نیست.
  • شکل ظاهری تندیس امسال می‌توانست مینی‌مال‌تر طراحی شود. مثل کارهای پرویز تناولی، ایرج محمدی یا تاها بهبهانی؛ مجسمه‌سازهایی که تعلق خاطر به گذشته را بهتر می‌توانند به نمایش بگذارند. به هر حال همین که برگزارکنندگان جشنواره امسال خواستند کار متفاوتی را انجام دهند، خوب و قابل احترام است.
  • مواقعی مثل اینکه لوکیشن خارج از تهران است، زبانی که باید در آن فیلم حرف بزنی، متفاوت است. مثل در «روز دهم» که دو ماه در عراق و بعد آبادان فیلم‌برداری داشتیم و من باید عربی حرف می‌زدم، یا شکل بازی کنترل‌شده‌ام در «شب‌های روشن». در همین فیلم «دهلیز» که اولین تجربه من در بازی نقش مادر بود و باید به خیلی مسائل مثل راه رفتن، طرز نگاه، بیان و غیره توجه می‌کردم. فکر می‌کنم پذیرفتن نقش زنی که از من تکیده‌تر و سن‌وسال‌دارتر است، خیلی آسان نبود.
  • وارد سینما و بازیگری شدن شاید برای برخی از روی شانس یا موقعیت‌های ویژه اتفاق بیفتد، اما ماندگاری و حضور فقط به خود شخص و توانایی‌ و هوش بازیگری‌اش بستگی دارد. خیلی‌ها بودند که این موقعیت‌ها برایشان پیش آمد، اما نتوانستند از آن استفاده کنند و در سینما بمانند. خود من برای ورود به سینما نه پارتی داشتم نه پول. فکر می‌کنم چون از چند سال قبل خیلی جدی روی بازیگری کار کرده بودم و کمی تجربه داشتم، باعث شد راحت‌تر وارد فضای حرفه‌ای سینما شوم.
  • من به «نازنین بیاتی» در اختتامیه گفتم که خیلی خوب بود و جنس بازی‌اش را دوست دارم. او خوش‌شانس بود که برای شروع و معرفی در سینما در فیلمی مثل «دربند» بازی کرد و مطمئنا کارگردان (پرویز شهبازی) هم توانایی و هوشی در بازی این دختر دیده است که این ریسک را می‌کند و مهم‌ترین نقش فیلم را به او می‌دهد.
  • ما در کل این سال‌ها 10 فیلم مطرح داشتیم که شاید فقط سه تا از آن‌ها خیلی خوب و قابل دفاع باشند، اما با همه این اوصاف و خط قرمزها، سینمای ما نفس می‌کشد و زنده است.
  • من آدم محتاطی نیستم ولی به خاطر برخی تصمیمات اشتباهی که داشتم سعی می‌کنم با مطالعه و احتیاط بیشتری سفارش قبول کنم. بخصوص برای قبول نقش در سریال که در ایران خیلی بیشتر از سینما بازتاب دارد. مردم اکثرا اهل تلویزیون هستند و از این رسانه بازیگر بیشتر شناخته می‌شود و در ذهن می‌ماند. برای این موضوع سعی می‌کنم از کارگردان‌هایی نقش قبول کنم که کارشان را بلد هستند، من سریال را دوست دارم چون مخاطب داشتن را دوست دارم.
  • نقشی را که در «زندگی خصوصی» برعهده داشتم، خیلی دوست داشتم؛ یک نقش متفاوت. و این دلیل حضورم در این فیلم بود، نقش یک زن اغواگر و بی‌پناه. برای من که معمولا نقش یک دختر معصوم را در فیلم‌هایی مثل «روز روشن» بازی کرده بودم، این فیلم خیلی متفاوت و دوست‌داشتنی بود، هنوز هم از نقش خودم دفاع می‌کنم.
  • هنرمندی که احساس کند در یک کار هنری به انتها رسیده، باید فاتحه دوران هنری‌اش را بخواند، مگر اینکه دیگران بعد از مرگش بگویند مثل داوینچی نابعه تمام دوران‌ها است.
  • وقتی با «فرزاد موتمن» کار می‌کردم، هر حرفی می‌زد قبول داشتم و ایشان هم با همه سخت‌گیری‌ای که داشت، این فضا را مهیا کرده بود که بتوانم راحت نظرم را بگویم. اما موقعیت‌هایی هم بوده که قبل از فیلم‌برداری طوری رفتار کردند که احساس کردم می‌توانم با آن‌ها خیلی راحت و در تعاملی دو طرفه کار کنم اما بعد طوری برخورد کردند که اصلا پشیمان شدم که چرا حرف زدم و اصلا چرا این کار را قبول کردم.
  • برای من بازی در «اثیری» کنار خسرو شکیبایی بودن و کارگردانی مثل محمدعلی سجادی خیلی تجربه خوبی بود. برایم مهم است که همیشه مخاطب داشته باشم؛ دنبال طبقه‌بندی افراد و فیلم‌ها هم نیستم. مثلا وقتی «عصر جمعه» مونا زندی را قبول کردم، برایم هنری بودن یا نبودن کارگردان و فیلم مهم نبود، قصه و نقش را دوست داشتم.
  • «لیلا» مهرجویی همیشه در ذهنم ماندگار است و بازی لیلا حاتمی که خیلی در این فیلم خوب بود. این جنس نقش‌ها را دوست دارم.
  • وقتی می‌بینم یکسری افراد با هزینه‌های کلان و بدون سابقه وارد این کار می‌شوند که نه اسمی دارند و نه در حد و اندازه‌های مطرح شدن در این هنر هستند، در مقابل کارگردان‌های بزرگی مثل رخشان بنی‌اعتماد، بهمن فرمان‌آرا و ناصر تقوایی هم هستند که چند سال است فیلم نساختند، چرا دلگیر شوم؟
  • اینکه سینما می‌خواهیم و دنبال تولید فرهنگی هستیم، خیلی خوب است؛ اینکه مثل خیلی از کشورها در تسخیر هالیوود نیستیم، یا مثل لبنان و افغانستان تهی از سینما نیستیم. ما هنرمندان و کارگردان‌های بسیار خوبی داریم که مدیران سینما هم می‌دانند این‌ها الان کجا هستند، این هنر و وظیفه یک مدیر است که از این افراد برای احیای سینما استفاده کند.
  • من منزوی نیستم، ولی همیشه تنها بودن را دوست داشتم، این تنهایی با ورود به سینما به حداقل رسید و من این تنهایی را دوست دارم و رفتم زیر ذره‌بین تا به آرزویی که از 16 سالگی داشتم برسم و این اصلا بد نیست. شاید گاهی دلتنگ آن تنهایی باشم، ولی ناراحت و پشیمان نیستم. احساس می‌کنم می‌توانستم خیلی بهتر از این تلاش کنم و بیشتر از این از سینما به دست بیاورم.
  • من عاشق شلوغی نیستم، ولی از شهرت هم بدم نمی‌آید، ذات بازیگری خودنمایی است، یعنی من را ببینید، من دوست داشتم دیده شوم و در عین حال خیلی مواقع هم می‌خواستم این دیده شدن نباشد. من اکثرا به جاهای شلوغ می‌روم و کارهای روزانه و شخصی‌ام را انجام می‌دهم. جزو کسانی نیستم که برای پنهان کردن چهره‌ام تلاش کنم، اما بعضی اوقات مثلا دوست دارم شیطنت‌هایی داشته باشم و کارهایی بکنم که برای یک فرد عادی عجیب نیست، اما این شناخته شدن مانع این کارها می‌شود.
  • وقتی خوصیات خرداد ماهی‌ها را مطالعه کردم دیدم بیشتر این خصوصیت را دارم، در اوج شلوغی و شیطنتم که از 16 تا 20 سالگی‌ام بود، از دیوار راست بالا می‌رفتم، اما باز هم تنهایی خاص خود را داشتم. الان هم هر دو بعد را دارم، اما آرامش‌طلبی و این تنها بودن با سن من روزبه‌روز بیشتر می‌شود.
  • من از سرما، زمستان، خیس شودن زیر برف و باران خیلی خوشم نمی‌آید؛ چون سرمایی هستم و همه این‌ها را فقط اگر پشت پنجره و کنار بخاری باشم دوست دارم، اما وقتی هوا رو به گرم شدن می‌رود، حالم بهتر می‌شود. مخصوصا اردیبهشت فکر که فکر می‌کنم زیباترین ماه سال است.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها