کد خبر: 28911
تاریخ انتشار :

کارگردان «پل چوبی»: گفتند در این شرایط حساس فیلم را اکران نکنید

کارگردان «پل چوبی»: گفتند در این شرایط حساس فیلم را اکران نکنید
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، فیلم «پل چوبی» به کارگردانی مهدی کرم‌پور از جمله فیلم‌های توقیفی حوزه هنری بود که با وجود داشتن پروانه نمایش همچنان زمان اکران آن مشخص نیست. گرچه خبر اکران «پل چوبی» و «برف روی کاج‌ها» بعد از انتخابات داده شده، اما «شرق» درباره مشکلات پیرامون این فیلم با کارگردان «پول چوبی» گفت‌وگویی انجام داده است. آنچه در ادامه می‌خوانید خلاصه‌ای از گفته‌های کرم‌پور است:
  • همیشه اعتقاد داشته و دارم که فیلمم را با مجوزهای قانونی بسازم. فیلم «پل چوبی» را با گروه حرفه‌ای و دوربین 35 میلیمتری ساختم. اصلا نوع ساختن فیلم‌هایم همیشه حرفه‌ای بوده است. برای گرفتن پروانه ساخت فیلم «پل چوبی» تمام مراحل قانونی را طی کردم. در بدو امر، فیلمنامه را به طور کامل چند هیئت و شورا خواند. حتی از جانب شورا چند نفر مامور شدند و موشکافانه فیلمنامه را بررسی کردند. عادت من این است که وقتی فیلمنامه‌ای می‌نویسم، همزمان دکوپاژ می‌کنم. همه فیلم‌های من story board دارند. دو روز قبل از فیلمبرداری، آخرین نسخه فیلمنامه را به وزارت ارشاد تحویل دادم. چون آنها از من خواسته بودند و من هم، چنین کردم. فیلمنامه را تحویل دادم و اصلاحات موردنظر آنها را هم اعمال کردم. با آقای محسن علی‌اکبری که از طرف شورای پروانه ساخت مامور شده بودند چندین جلسه ملاقات کردم. همین‌طور آقای شورجه درباره فیلمنامه نظراتی دادند. در بنیاد سینمایی فارابی هم با آقایان لشگری‌پور و آقای جمدر صحبت کردم و بالاخره چهار ماه طول کشید تا پروانه ساخت فیلم را گرفتم. موضوع فیلم حساسیت‌هایی را در آن برهه زمانی ایجاد می‌کرد. چون فیلم اشارات تلویحی به سیاست‌زدگی و نه سیاسی‌بودن زمانه ما داشت. یک عاشقانه بود که در سال 1388روایت می‌شد.
  • سرمایه‌گذاران فیلم «پل چوبی» بهرام رادان، هدیه تهرانی، مهناز افشار، دکتر دادگر و خودم و همین‌طور آقایان علی سرتیپی و مهدی داوری که دو نفر اخیر غیر از سرمایه‌گذار، تهیه‌کنندگان فیلم هم بودند.
  • رسیدیم به زمان جشنواره فیلم فجر. قرار شد هیات انتخاب فیلم را بررسی کنند. از همان‌جا مشکلات شروع شد؛ یعنی اعمال اصلاحیه‌ها. در آن سال قرار بود هر فیلمی که در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآید، می‌تواند پروانه نمایش دایمی دریافت کند. به همین دلیل حساسیت‌ها بیشتر شد. چهار نفر از اعضای شورای پروانه نمایش از جمله آقای سجادپور و دوستان دیگر در هیات انتخاب حضور داشتند. ایراد گرفتند که قرار نبود فیلم این شکلی ساخته شود. رفتیم و فیلمنامه کامل را آوردیم و گفتیم همان فیلمنامه مورد تایید شما را ساختیم. بعد گفتند که آن را اصلاح کنید. دریک جا 26 مورد اصلاحیه به فیلم وارد شد و در جای دیگر چهار مورد. آن موقع دکتر حسن عباسی، سید ضیاءالدین دری، حمید رسایی و چند نفر دیگر عضو شورای پروانه نمایش بودند. در نهایت فیلم 30 مورد اصلاحیه خورد و 9 دقیقه از فیلم هم کوتاه شد.
  • از اول اصلاحات خیلی بیشتر بود؛ نزدیک به 50مورد. ما کلی مذاکره کردیم و در نهایت به 30مورد رضایت دادیم. در واقع سعی کردم اصل فیلم را نجات دهم. مهم این بود که کلیت فیلم حفظ شود که شد. فیلم در جشنواره به نمایش درآمد. تنها فیلمی بود که در جشنواره به سانس‌های فوق‌العاده تا چهار صبح رسید. استقبال مردمی فوق‌العاده بود و در کنار فیلم «برف روی کاج‌ها» جزو سه فیلم اول انتخاب مردمی بود. ما هم راضی بودیم که «پل چوبی» فیلمی است که در بخش خصوصی تولید شده است و با سوپراستارهای سینمای ایران که دستمزد بالایی هم نگرفتند ساخته شد و همه هم در تهیه فیلم شریک بودند.
  • فیلم در جشنواره فیلم در چند رشته کاندیدا شد؛ بهترین فیلم، بهترین طراحی و لباس، بهترین فیلمبرداری و بهترین بازیگر نقش اول زن، اما من را در بخش فیلمنامه و کارگردانی کاندیدا نکردند! بعد این پرسش پیش آمد فیلمی بازیگرش، فیلمبردارش، طراحی صحنه و لباس و خودش هم خوب است، اما چرا کارگردان و فیلمنامه‌نویسش خوب نیست؟! پس بالاخره این فیلم را چه کسی ساخته است؟ از همان‌جا معلوم شد که نگاه‌ها به سازنده فیلم چگونه است.
  • ما اصلاحات فیلم را پذیرفتیم به شرط آنکه فیلم پروانه نمایش دایمی بگیرد. قرار شد عید نوروز همان سال (نوروز 1391) فیلم به نمایش درآید. رسیدیم به اکران عید. پیش از عید با گروه سینماهای قدس قرارداد بستیم ولی در نهایت مجبور شدیم قرارداد را فسخ کنیم. گفتند در این شرایط حساس بهتر است فیلم را اکران نکنید. آن موقع آقای سجادپور اعلام کردند اکران نکنیم. ما هم پذیرفتیم. عید نوروز فیلم را اکران نکردیم. قضیه گذشت تا رسیدیم به اکران بعدی، یعنی عید‌فطر که باز هم گفتند در این شرایط هم بهتر است فیلم را اکران نکنید. بعد از این جریان، حوزه هنری فهرست ارایه کرد و گفت ما این شش فیلم را نشان نمی‌دهیم. در این هجوم حوزه هنری، معاونت سینمایی عقب‌نشینی کرد.
  • فیلم پروانه نمایش داشت ولی تا این زمان برگه پروانه نمایش را نگه داشته بودند و به ما ندادند. چون اگر می‌دادند ما بلافاصله می‌توانستیم فیلم را اکران کنیم. مثل همان کاری که با فیلم «سنتوری» کرده بودند. به هر جهت این کار ارشاد خلاف عرف بود اما خلاف قانون نبود که برگه مجوز را پیش خود نگه دارد. دوباره گفتیم چشم و فیلم را اکران نکردیم. تا اینکه بعد از مدتی بالاخره برگه را به دست ما دادند. ما هم گفتیم نوروز 1392 اکران می‌کنیم. منتها آنها باور نمی‌کردند که ما به این سرعت با سر گروه سینما قدس که متعلق به بخش خصوصی است قرارداد ببندیم. اینجا ناگهان ارشاد وارد عمل شد و به شورای صنفی نمایش اعلام کردند که قرارداد این دو فیلم را ثبت نکنید. یعنی پروانه دست ماست ولی به آنها می‌گویند ثبت نکنید. من سه دوره رییس شورای صنفی نمایش بودم و این کاری که آنها کردند در هیچ کجا سابقه نداشت! چون به لحاظ قانونی اکران فیلم در سینماهای کشور آزاد است برای کسانی که پروانه نمایش دارند. مثل اینکه به کسی گواهینامه رانندگی می‌دهند بعد می‌گویند نمی‌توانی رانندگی کنی!
  • یک فیلم هیچ وقت باعث تحول اجتماعی و سیاسی در هیچ جای دنیا نشده است. چون یک فیلم سینمایی چنین ماموریتی ندارد. یک فیلم اندازه خودش تاثیر می‌گذارد. حتی ممکن است فیلمی مطابق سلیقه برخی‌ها نباشد، در عین حال یک فیلم هم نمی‌تواند همه سلایق را راضی کند و مهم‌تر اینکه در این مسیر وظیفه مراجع قانونی چه می‌شود. من واقعا به این قضیه معترضم که چرا پای خیلی از نهاد‌های غیرمرتبط به سینما باز شده است. مشکل این است که سینمای ما دچار بحران است. به لحاظ قانونی ما فقط یک آیین‌نامه در وزارت ارشاد داریم که مصوب سال 1364 است که شخص وزیر می‌تواند نمایش فیلمی که پروانه نمایش دارد را به تعویق بیندازد؛ فقط شخص وزیر و نه شورای صنفی.
  • مسایل هنری، مسایل بسیار ظریفی‌اند و هر کسی نمی‌تواند راجع به آن نظر دهد ولی الان کار به جایی رسیده که درباره سینما و فوتبال هر کسی می‌تواند نظر دهد. این بلبشویی که ما امروز در سینما داریم به دلیل بحران اظهارنظر است.
  • این اتفاقات باعث شد که بخش خصوصی به طرز بدی نابود شود. نتیجه بی‌تدبیری و عدم مدیریت و دخالت‌های حوزه هنری به جایی رسید که امسال در جشنواره فجر سینمای اجتماعی‌مان از بین رفت. امسال از 26 فیلمی که در جشنواره به نمایش در آمد، 22 فیلم را ارگان‌های دولتی ساخته بودند. امسال قریب به اتفاق فیلم‌هایی که به نمایش درآمد یا محصول بنیاد فارابی یا محصول رسانه‌های تصویری یا حوزه هنری یا صداوسیما بود. بخش خصوصی دیگر جرات نمی‌کند فیلم بسازد. چون در اولین حمله، اول سرمایه فرار می‌کند. دوم امنیت شغلی فیلمسازان از بین رفت و بعد رابطه مردم با سینما قطع شد. وقتی رابطه مردم با سینما قطع می‌شود سینما، محفلی، سفارشی و گلخانه‌ای می‌شود که کسی نمی‌بیند. به هر جهت کسی برای سینما پدری نمی‌کند. من در مقاله‌ای دیگر هم نوشتم ‌ای کاش بزرگ‌تری در کار بود و کار به اینجا نمی‌رسید.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها