نمایشگاهی از مرگ 17 شخصیت تاریخی معاصر/ از فروغ فرخزاد تا آیتالله طالقانی + عکس
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «آزاده اخلاقی» صحنه مرگ 17 نفر از شخصیتهای تاریخی معاصر را آفریده و از آن عکس گرفته است و بر پایه عکس این افراد نمایشگاهی در گالری محسن برپار کرده است. اخلاقی با خبرگزاری میراث فرهنگی درباره این نمایشگاه گفتوگو کرده است. آنچه در ادامه میخوانید اهم صحبتهای اخلاقی است:
- موضوع اولیه این پروژه مرگ بود و طی یک پروسه طولانی به این سوژه رسیدیم. با مرگ شروع شد و بعد به مرگهای تراژیک رسیدیم. دلیل انتخاب این مرگها این بود که عکسی از آنها نیست و یا اینکه در خود حقیقتی را داشته که من دنبال آنها بودم. تعدادی افراد انتخاب شد و مرتب کم و کمتر شد که رسیدیم به هجده نفر و در آخر هم یک نفر حذف شد.
- اینکه این عکسها ساخته شده مشخص است؛ نه به خاطر این نبوده که این صحنهها بازسازی است، من نمیخواستم صحنههای تاریخی را بازسازی کنم و این کار را هم انجام ندادهام. این حقیقتی که من پیدا کردم و در عکسها هم نشان دادم، همه حقیقت نیست و کاملا از زاویه دید من است. کما اینکه من در تمام عکسهایم هستم و در تمام پروژههایم هم بودم، هر بار با نگاه دیگر و شیوه دیگری. من میخواستم بگویم اگر در آن لحظه بودم، چطور میشد و من چکار میکردم.
- عکاسی صحنه پردازی به واقع فیلمی است که در یک لحظه ایستد. به همین دلیل در همه عکسها بازیگرها اکت داشتند و در یک لحظه این اکت در عکس متوقف میشود.
- اگر عکاس بخواهد، این شیوه عکاسی میتواند در تاریخ سازی مورد استفاده قرار بگیرد. با این وجود من میخواستم در عکسهایم مشخص باشد که در این دوره گرفته شده است. مثلا در مورد عکس کلنل پسیان برخی میگفتند که از رنگ زرد استفاده شود یا از این بازیها برای قدیمی نشان دادن عکس. اما من گفتم لزومی ندارد عکس ها را دستکاری کنیم. این عکسها بازسازی صرف نیست و نگاه من به اثر است. این ها نمیتواند همه حقیقت باشد و آنچه من برداشت کردم، هست.
- برای گرفتن مجوز مشکلی نداشتیم. برای اینکه در میان این 17 نفر چهرههای ملی و مذهبی، هنرمند، کشته شدههای جنگ ایران و عراق همه هستند. تنها در این عکسها چپها حضور ندارند. سهراب شهید ثالث هم است که اصلا ربطی به چپ ندارد.
- این عکس ها از روی متن میآید و همه سند دارد. هر چیزی که در عکسهاست از دوچرخه عشقی و قالیچهای که از بالا افتاده همه از روی متن برداشته شده است. یا عکس شریعتی که همه بر اساس متن انتخاب شدهاست. من میخواستم با آوردن این تکه متن، انگیزهای ایجاد کند که اگر فردی علاقهمند است برود و کتابهایی در مورد مرگ این فرد را بخواند و حتی شابکش را گذاشتم. میخواستم تلنگری باشد که مخاطب برود و منابع را بخواند. من باز هم فکر میکنم که باید این موضوع وقتی از زبان آدمهایی که در صحنه بودند، بیان شود خیلی هیجانانگیزتر است. ولی این را قبول دارم که با این فونت و طولانی بودن خواندن متن از سوی کسانی که به نمایشگاه میآیند، سخت است. با این وجود وقتی که کاتالوگها منتشر شود، مخاطب میتواند در یک شرایط آرام این مطالب را بخواند.
- من اصولا دوست داشتم فیلمساز شوم. یک مدتی هم دستیار بودم. یکسری فیلم هم ساختم. اما بنا به دلایلی خواستم عکاسی استیج کنم. خیلی اعتقاد دارم به نگهداشتن یک صحنه در فیلم. من یکسری کشفهای جالبی هم در این نوع عکاسی کردم. مثلا در این عکسها صدا تاثیر داشته است. من از افرادی که به عنوان بازیگر شرکت کرده بودند میگفتم که داد بزنند، این برای خود این افراد هم عجیب بود. مثلا فریادی که عکس 16 آذر زده میشود، تاثیرگذار است. یا در عکس باکری بیسیم چی داشت حرف می زد. در واقع فیلمی است که یک لحظه ایستاده.
- به هر حال کار گروهی است. اینکه مثلا در یک فیلمی فیلمبردار بگوید اگر من نبودم فیلم تهیه نمیشد، این درست است. به نظرم من حتی در این عکس هایی که به نمایش درآمده تنها عکسهایی بهتر است یک یک آدم ها کارهایشان را درست انجام دادهاند. من کارگردان کار هستم و بهترین انتخاب برای هر بخشی را انجام دادهام. اسم همه افراد هم در این بروشورها آمده است و به نظرم این اتفاقات ماجرای کوچکی است در برابر این پروژه و تنها خستگی را به تن آدم میگذارد.
دیدگاه تان را بنویسید