رضا ثروتی... «ویتسک»... من و اشک‌هایم!

مینو فرشچی : جوان نازنینی به من تلفن زد و با صدای مهربان و لحنی مودب خود را مسوول روابط عمومی نمایش ویتسک به کارگردانی «رضا ثروتی» معرفی کرد و مرا برای دیدن تئاتر جدید رضا ثروتی (ثروت تئاتر ایران) دعوت کرد، آنقدر خوشحال شدم که به گمانم از فرط شادمانی فریاد کوتاهی هم کشیدم. شادی‌ام دلایل متعددی داشت که بزرگ‌ترینش، پویایی یک گروه جوان تئاتری و خستگی‌ناپذیری آنها برای خلق ساعتی متفاوت با ساعات متداول روزانه روزگار ما بود. از رضا ثروتی قبلا هم نمایش حیرت‌انگیز «مکبث» را دیده بودم و از دیدن آن شعف زایدالوصفی به من دست داده بود پس می‌دانستم که با چه کسی طرفم، برای همین با کله به دیدن نمایش «ویتسک» رفتم و چه خوب کاری کردم! وارد تالار انتظار که شدم انرژی جوانانی که برای تماشای تئاتر آمده بودند سر و صورتم را نواخت، این همه نیروی جوان و دردانه‌هایمان که برای مشارکت در یک واقعه فرهنگی جمع شده بودند حس غرورم را کاملا به حالت آماده‌باش درآورده بود، احساس سربلندی می‌کردم، خدایا بچه‌های ما در زمانه‌ای که انجام آسان‌ترین کارها نیز با رنج و سختی توام شده، وقت عزیز خود، بخشی از پول توجیبی و دسترنجشان را صرف تماشای تئاتر می‌کنند... وای که گنج حضور این شکوفه‌های بهاری چه حس غنا و رضایتی را برمی‌انگیخت... حس یک باغبان خوشبخت را داشتم که به تماشای باغش نشسته! درها را باز کردند و با نظم قابل‌قبولی ما را به داخل تالار نمایش راهنمایی کردند، حتی ورود به تالار نیز به نظرم شبیه به سماع بود، انگار می‌چرخیدیم و پیش می‌رفتیم تا به جایگاهمان برسیم. جای من در بالاترین ردیف نیمکت‌ها بود، از پله‌ها بالا رفتم و درست در میانه آن ردیف سر جایم نشستم و به صحنه و جایگاه تماشاگران مقابل رویم خیره ماندم. آدم‌ها روی نیمکت‌ها می‌نشستند و هنوز دور و بر من خالی بود... به‌نظرم آمد من بازیگر این نمایش هستم و وسط صحنه نشسته‌ام. عبور گروه‌های سنی مختلف، سال‌های عمرم را به من می‌نمایاند. 18 سالگی... 20 سالگی... 24... 28... 30... 40... همه را دیدم، این سال‌ها به همین سادگی گذشته بودند... و هنوز دور و برم خالی بود، چشم‌هایم پر شد! نمایش درست سر بزنگاه شروع شد وگرنه... شروع زیبای نمایش، با ظرافت، توجهم را به سوی خود کشید و همانجا نگه‌داشت، وارد دنیای نویسنده و شخصیت‌ها شدم و مبهوت از اجرای موزون و هماهنگ بازیگران، طراحی صحنه و لباس حیرت‌انگیز، قصه جذاب و دیالوگ‌های به‌یادماندنی، حس سرمستی غریبی را تجربه کردم. نمایشی را دیدم بسیار حرفه‌ای و خوش‌ساخت‌، آنها که با دنیای نمایش آشنایی دارند با «کارل گئورگ بوشنر» بیگانه نیستند اگرچه در نتیجه عمر کوتاهی که داشت فقط چهار اثر (سه نمایشنامه و یک داستان کوتاه) از او باقی مانده که البته اگر کل طول زندگی ٢٤سال باشد این تعداد خیلی هم کم نیست اما مهم‌تر از تعداد آثار، ماندگاری آنهاست. نمایشنامه ویتسک را با اتللو مقایسه می‌کنند یعنی با یکی از برجسته‌ترین آثار نویسنده برجسته‌ای چون شکسپیر. عشق و خیانت، دستمال و گوشواره و بسیاری مشترکات دیگر بین این دو متن نمایشی آنها را تداعی‌گر یکدیگر می‌کند. ویژگی نوشته‌های بوشنر پرداختن به تراژدی واقعی توده فرودست جامعه است، مردم عادی و کوچک با مشکلات بزرگ، و ویژگی رضا ثروتی بزرگ کردن هر اثری است! نمایش با انرژی صمیمانه و تاثیرگذار جوان‌های عزیز به پایان رسید، تماشاگران تئاتر که همیشه خودشان احترام‌برانگیز هستند به احترام این جوان‌ها بپاخاستند و به تشویق آنها پرداختند. دور و بر من دیگر خالی نبود و من از شوق گریه کردم.