فیلمی که زندگی «ژان رونو» را تغییر داد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
ژان رنو*: وقتی برای نخستینبار در زندگیام تصمیم گرفتم به عنوان بازیگر کاری بکنم، هنوز یک نوجوان مدرسهای بودم. معلمی داشتیم که قرار بود به ما شکل بازی در یک نمایش را یاد بدهد، هنوز فکر میکنم بهترین آموزشها را از او گرفتم. همان موقع بود که فکر کردم دلم میخواهد بازیگر تئاتر باشم، برداشت شخصیام این بود که تئاتر از سینما باارزشتر است. کمی بعد اما رویارویی با سینمای آمریکایی ایدههایم را عوض کرد، چنان مجذوبش شده بودم که باورم نمیشد چنین دنیایی وجود داشته باشد. اولین تجربه حیرتانگیزم با سینما، برمیگردد به سالهای دور، روزهایی که فکر میکردم بازیگری آرزوی دوران کودکیام بوده و حالا هم تمام شده است. آن روزها در مراکش بودم و برای تماشای فیلم در یک عصر دلانگیز و زیبا راهی سینما شدم. کازابلانکا شهری است که در آن سینما زندگی من را از یک بانکدار معمولی تغییر داد و تبدیل به یک ستاره سینما کرد و آن فیلم چیزی نبود جز گرافیتی آمریکایی ساخته جرج لوکاس آمریکایی. سال 1973 بود، تماشای چند جوان عصیانگر که تازه از دبیرستان فارغالتحصیل شدهاند و اینکه چگونه زندگیشان در یک شب دگرگون میشود، حیرتزدهام کرد. احساس میکردم نور آپاراتی که از پشت سرم میتابید من را در خود میبلعید و در فیلم فرو میبرد. من یک بازیگر افسرده بودم که امیدم به سینما و تئاتر را داشتم از دست میدادم و احساس میکردم این روحیه و حال و روزم در فیلم منعکس شده است. هرگز آن شب را فراموش نمیکنم. گرافیتی آمریکایی به آسانی بلوغ انسانی را به نمایش میگذارد و جرج لوکاس همه اینها را تنها از دل چند شب زندگی چند جوان بیرون میکشد. این نخستین موفقیت سینمایی او بود و نخستین روزی که احساس کردم میتوانم مسیر زندگیام را تغییر بدهم. بازی هریسون فورد در این فیلم برایم شبیه درس زندگی بود. او آن روزها هنوز شهرت چندانی نداشت، او و لوکاس تنها با همین فیلم در زمره پیشآهنگان دنیای سینمایی من قرار گرفتند. تمام آن شب بعد از بیرونآمدن از سینما در خیابان راه رفتم، یاد فیلم همفری بوگارت میافتادم، یاد صحنههای فیلم کازابلانکا میافتادم، یاد رویایی که همیشه در سر داشتم و اینکه چقدر گرافیتی آمریکایی به آنچه از سینما میخواستم نزدیک است. من راه را میدانستم اما نیاز به یک اهرم داشتم که مرا از پشت میز رخوتآلود بانک جدا کند و به سمت رویایم سوق بدهد. بعدها آدمهای بسیاری را دیدم که میگفتند شور این فیلم آنها را هم تکان داده است، اما ماجرای من تنها یک تکان نبود، من با تماشای گرافیتی آمریکایی زندگیام دگرگون شد، همان آدمی شدم که در رویاهایم بود. چنان شوری داشتم که خیلی زود یعنی کمتر از دو هفته بعد باروبندیلم را بستم و به سمت پاریس راه افتادم. متولد کازابلانکا بودم، یک آدم با پاسپورت فرانسوی که به این شهر پناه آورده بودم، اما حالا این شهر داشت من را با امید و دلخوشی بدرقه میکرد. چند ساعت بعد از رسیدنم خیلی زود در مدرسه درام و تئاتر پاریس ثبتنام کردم و چند هفته بعد به دعوت یک دوست به یک گروه تئاتر دعوت شدم و آرامآرام در آن قالبی که میخواستم فرو رفتم. گرافیتی آمریکایی هنوز در ذهن من زنده است، هنوز تکتک صحنههای آن و حس و حالم در لحظه تماشای این فیلم یادم مانده، چیزی در میانه مالیخولیا و وهم و یک حال غریب که دیگر توان تجربه دوبارهاش را ندارم. شاید هرگز دیگر در زندگیام این تجربه برای من تکرار نشد، اما یکجورهایی وقتی از من سوال میکنند چه کسی مشوق ورود تو به سینما بود مدام سر زبانم میآید که بگویم مشوق من در سینما گرافیتی آمریکایی، هریسون فورد و جرج لوکاس بودند، بله سال 1973 در یک سینمای کوچک در مرکز کازابلانکا.
دیدگاه تان را بنویسید