کد خبر: 35130
تاریخ انتشار :

مارتین اسکورسیزی: ساخت تمام فیلم‌هایم یک جور دیوانگی بود

مارتین اسکورسیزی: ساخت تمام فیلم‌هایم یک جور دیوانگی بود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، مارتین اسکورسیزی، کارگردان مشهور و پر‌هوادار سینمای امریکا، در تازه‌ترین گفت‌وگوی خود از حسش به سینمای امروز و حال و هوای فیلمسازی خود سخن گفته است. آنچه در پی می‌آید بخشی از این گفت‌وگوست که توسط نشریه تاکز انجام گرفته و در «اعتماد» چاپ شده است:

آقای اسکورسیزی، شما درباره آینده سینما خوش‌بین هستید یا بدبین؟ دوران خیلی هیجان‌انگیزی است چون همه‌چیز نو شده، همه‌چیز از آن پرده‌های عظیم خارج شده. دیگر سینما، سینمای قرن بیستم نیست. گمان می‌کنم ما اسمش را گذاشته‌ایم سینما، اما فیلم‌ها برای این پرده‌های کوچک ساخته خواهند شد.

این اتفاق خوب است یا بد؟ زیاد هم بد نیست، اما مردم باید «لورنس عربستان» را روی آن پرده‌های کوچک ببینید. برای دیدن پرسپکتیوها و فضاها مشکل ایجاد می‌شود. حس می‌کنم باید همیشه نسل جوان‌تری جایگزین نسل قبلی سینما شوند و این بهترین شرایط ممکن است. از دیگر سو فرهنگ تمام ملحقات آن به فراموشی سپرده خواهند شد. ما تنها با فیلم‌های نقاشی‌ متحرک سر و کار داریم که ظاهر غول‌آسایی دارند، اما تا یک‌بار تماشایشان می‌کنی: بنگ!... تمام شد و رفت.

آیا با بالارفتن سن و سال‌تان سانتی‌مانتال‌تر شده‌اید؟ امیدوارم سانتی‌مانتال نباشم. سانتی‌مانتال یعنی سطحی، مگر نه؟ شاید بیشتر یعنی احساساتی. من همیشه احساساتی بوده‌ام. امیدوارم احساساتی واقعی باشد. وقتی می‌بینید آدم‌های اطراف‌تان ‌زاده می‌شوند و می‌میرند، می‌فهمید که دارید پا به سن می‌گذارید. فرزند‌دار شدن در سنین بالا آن هم، زمانی که دو دختر بزرگم در سن 20 و 30 سالگی من به دنیا آمده‌اند، دورنمای متفاوتی می‌سازد. زمانش رسیده که همانند فیلم جرج هریسون به پایان کارم فکر کنم. وقتی یک کاتولیک معتقد باشید همیشه باید به پایان عمر فکر کنید.

آیا پدرتان شما را به سینما می‌برد؟ بین من و پدرم رابطه خوبی برقرار بود و نخستین فیلم‌های زندگی‌ام را در اواخر دهه 40 و اوایل دهه 50 میلادی با او دیدم و بعد دیگر خودم به تنهایی می‌رفتم سینما. تنها جایی بود-غیر از میادین ورزشی- که می‌توانستم واقعا سرگرم شوم جدال، تعقیب و گریز، خنده، سیاحت کشور یا تماشای حیوان‌هایی که توی فیلم بودند برایم جذاب بود.

فکر می‌کنید ساختن کدام فیلم‌تان یک‌جور دیوانگی بود؟ تقریبا تمام فیلم‌ها. دریافته‌ام که وقتی دارم فیلمی را می‌سازم اصلا متوجه نیستم که واقعا درگیر چه‌چیزی هستم. وقتی ما در حال فیلمبرداری «گاو خشمگین» بودیم، من و تهیه‌کننده‌ام می‌گفتیم: «این دیوانگی است! چه شد که به اینجا رسیدیم؟» اما اگر در ابتدا به این چیزها فکر می‌کردیم، اصلا فیلمبرداری شروع نمی‌شد!

آیا تا به حال بازیگران‌تان این موضوع را به شما گفته‌اند؟ به طرز مضحکی بله. البته هرگز بازیگران این را به من نگفتند. اما مایکل بالهاوس عکاس فیلم‌هایم در حین فیلمبرداری نخستین نمای غیر‌ممکن «آخرین وسوسه مسیح» رو کرد به من و گفت: «این‌فیلم همین است. همین‌طوری ساخته می‌شود. تمام نماهایش پیرمان را در می‌آورد».

فکر می‌کنید که همین‌طور بود؟ سایر مردم خواهند گفت که این سبکی متفاوت است، روشی متفاوت از رفتار با فیلم و رفتار با کارگردانی، جایی که همه‌چیز با‌حال و آرام است. خب، من آدم خونسرد و باحالی نیستم.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها