امیر جعفری: اگر روح کوروش ما را ببیند به چه چیز ما باید بنازد؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، امیر جعفری بازیگر سینما و تلویزیون است که این روزها با حضور در فیلم سینمایی «قاعده تصادف» نقش پدری متعصب و سختگیر را بازی میکند. «بهار» با این بازیگر توانا گفتوگو کرده است که خلاصهای از صحبتهایش را در ادامه میخوانید:
-
نه تنها بازیگری که زندگی هم سرشار از ریسک است. بازیگری که ریسک نکند چطور میتواند درست حرکت کند؟ من متوجه نمیشوم مثلا بازیگری میگوید من نقش قهرمان داشتهام همیشه و نمیخواهم ضد قهرمان بازی کنم تا مبادا محبوبیتم خدشهدار نشود. زندگی کلا ریسک است، نباید همه چیز یکنواخت شود. این لذتی ندارد و برایت عادی میشود ... کلا نقشهایی که فرد را به چالش میکشند را دوست دارم، ولی کمتر پیش میآید چون فیلمهای خوب کمتر ساخته میشود. اما این اتفاق در تئاتر بیشتر میافتد. من دنبال این هستم که آزار ببینم و از این آزار دیدن به این معنا که ذهنم مشغول شود لذت میبرم.
-
ما اصولا ملت پرمدعایی هستیم. ما همیشه در صحبتهایمان ادعا میکنیم فرهنگ 2500 ساله داریم و به کوروش و داریوش مینازیم. یکبار فکر میکردم اگر روح کوروش ما را ببیند به چه چیز ما باید بنازد؟ ما اصولا ملتی هستیم که درگیرودار این نیستیم و جابهجایی احساس داریم. دو ساعت خوبیم و یک ساعت بدیم. صبح میگوییم زنده باد مصدق، شب میگوییم مرگ بر مصدق. یکی برایمان میشود اسطوره فوتبال بعد وقتی گل نمیزند شروع میکنیم به ناسزا گفتن. این ماجرا ریشه فرهنگی دارد مال پارسال و پیرارسال هم نیست. شما در رانندگی هم این اتفاق را میبینید، نمیتوانیم دیالوگ برقرار کنیم، در سیاستمان همین است، در هنرمان همین است. هنرمندی که فیلم خاص میسازد و عدهای نمیفهمند میگوید من علامه دهرم و شما نمیفهمید. کسی که فیلم بد میسازد ما محکومش میکنیم و همیشه خود را برتر از دیگران میدانیم.
-
من مخالفم که فرد کتابخوان کم شده است. شما کشورهای دیگر را ببینید. مثلا در ژاپن هاروکی موراکامی که کتاب منتشر میکند غوغا میشود. سینمایشان هم همین است. ماجرای ما ربطی به این نسل ندارد، ما احتیاج به فرهنگسازی داریم. ما کلا مردم تنبلی هستیم و همیشه میخواهیم تقبیح کنیم. نمیگوییم چطور چین با یکمیلیارد و چهارصدمیلیون جمعیت وقتی وارد پکن میشوی از تهران خلوتتر است. ولی فکر میکنیم چون فلان خواننده این شلوار را پوشیده من هم همین را بپوشم. اصولا ملت عجیبی هستیم و نیاز به فرهنگسازی داریم. در اروپا همه کتاب میخوانند و اتفاقا سرعت اینترنتشان هم خیلی از ما بالاتر است. ولی هنوز فیلمها و کتابهایشان پرفروش است، سینما میروند، هنوز تئاتر جزو کالاهای اساسی آنها محسوب میشود و باید بروند تئاتر ببینند. ما چهار تا پاساژ نگاه میکنیم و تمام. من کیش بودم و دیدم کیش یک کتابفروشی ندارد! خب این یعنی چه؟ خود متولیان امور مملکتی حتی به این فکر نیستند که ما اگر کافیشاپ میزنیم ، به جایش کافه کتاب بزنیم.
-
من بازیگر تجربی هستم و خیلی دوست دارم کار جدید کنم و خودم را به چارچوب خانه محدود نمیکنم که من مشهورم، بازیگرم و عینک دودی بزنم تا من را نشناسند. خیلی از رفقای من دور از این حرفه هستند و من در جامعه میگردم و حتما در لابه لای مردم میچرخم تا برخوردها را ببینم.
-
گاهی میگویم خوب شد خدا دختر به من نداد! اگر دختر داشتم معلوم نبود چه بلایی سرش میآوردم، اما حداقل به این قضیه آگاهم پس یک قدم جلو هستم که میدانم این تعصب اشتباه است. پس از نسل خودم جلو هستم.
-
نه اینکه هدف وسیله را توجیه کند، اما اگر کاری را انجام میدهم باید تا آخرش بروم و باید این اتفاق بیفتد. مثلا سر تئاتر «ترن» 200 بار بعد از اصلاحات جلسه گذاشتند که آیا کار کنیم یا نه و من گفتم نمیدانم، من تمرین کردم و شده با دو تماشاچی باید این کار را اجرا کنم. اصلا این مدلی نیستم که ول کنم.
دیدگاه تان را بنویسید