بازیگر ایرانی «بادبادکباز» و «آگورا»: بازیگر بینالمللی نیستم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، همایون ارشادی که تا 45 سالگی در هیچ فیلمی ظاهر نشده بود، کشف عباس کیارستمی است. او با «طعم گیلاس» توانست استعداد خود را در بازیگری به نمایش بگذارد و بعد از این فیلم به چهرهای جهانی بدل شد و توانست در فیلمهایی چون «بادبادک باز» که از رمان مشهور افغانی ساخته شده بازی کند و بهتازگی هم در فیلم کاترین بیگلو ظاهر شده است. «بهار» با همایون ارشادی در مورد بازیگری و اتفاقهایی که در مسیر بازیگری برای او افتاده و همچنین عرصه بینالمللی بازیگری و سینما و راههای ورود یک بازیگر ایران به آن به گفتوگو نشسته است. آنچه در ادامه میخوانید اهم صحبتهای ارشادی است:
- وقتی به عنوان نابازیگر مقابل دوربین میروی، قرار نیست بازی کنی چون اصول بازیگری را بلد نیستی. آقای کیارستمی در فیلم طعم گیلاس میخواست من خودم باشم و اصلا بازی نکنم. در طعم گیلاس من خودم بودم با همه مشکلاتی که در زندگی آن دوره داشتم. بعدها فهمیدم که به نوع بازیای که در طعم گیلاس داشتم، میگویند بازی زیرپوستی! وقتی در فیلم طعم گیلاس گریه میکردم، واقعا در آن زمان مشکلات خاص خودم را داشتم که اشکم را درمیآورد. هفت سال بود که بچههایم را ندیده بودم و این خیلی برایم آزاردهنده بود. من به ایران برگشته بودم اما آنها نمیتوانستند در آن سالها به ایران بیایند یا من بروم و آنها را ببینم. در فیلم عشق گمشده اما باید کمی بازی را به اجرایم اضافه میکردم چون دیگر نمیتوانستم خودم باشم. در فیلم درخت گلابی بازی داشتم اما بازیام کم بود و بیشتر صدایم بود که حضور داشت.
- قبل از طعم گیلاس اصلا به فکر بازیگری نبودم هرچند قبل از طعم گیلاس در فیلم کاکادو به کارگردانی خانم میلانی در چند سکانس بازی کردم. آنهم به واسطه دوستیای که با همسر ایشان داشتم. من و محمد نیکبین در ایران در یک محله زندگی میکردیم. با هم به آمریکا رفتیم و درس معماری خواندیم و یک روز تصمیم گرفتیم به ایران برگردیم. اما وقتی کاکادو را بازی کردم اصلا به ادامه بازیگری فکر نمیکردم. حتی زمانی که در طعم گیلاس هم بازی میکردم اصلا فکر نمیکردم که حرفه بازیگری را ادامه بدهم. چون میدانستم هیچ کدام از بازیگرانی که با کیارستمی کار کردهاند به دنیای حرفهای بازیگری راه پیدا نکردهاند. اما بعد از طعم گیلاس آقای جهانگیر کوثری پیشنهاد بازی در فیلم عشق گمشده را به من داد و بعد هم نقشهای دیگر پیش آمد و همینطور تا به امروز کارم در سینما و تلویزیون ادامه یافت.
- در فیلمبرداری «من نه منم» بودم که به من تلفن زدند که خانمی به اسم کیت داوت از لندن میخواهد با من صحبت کند. این بود که تماس گرفتم و به من گفت طعم گیلاس را دیدهاند و از بازی من خوششان آمده و برای فیلمی در نظر گرفته شدهام که کارگردانش مارک فورستر است و میخواهد فیلم بادبادکباز را بسازد و برای نقش بابا در نظر گرفته شدهام. برایم چهار صفحه دیالوگ فرستادند که به زبان دری بود. من با چند دوست افغان، دریها، مرور کردم و بعد رفتم کابل. دفعه اول کارگردان را که دیدم شروع کردم به دری خواندن، که البته معنیاش را نمیفهمید. من یک دور خواندم. گفت دوباره بخوان، دوباره خواندم و کلا سه مرتبه خواندم و تمام شد. بعد گویا از مترجمی که آنجا بود، پرسیده بود لهجهاش چطور بود که گفته بود خوب است. بعد برگشتم ایران و با من تماس گرفتند که انتخاب شدی و دوباره به کابل رفتم برای اندازهگیری لباس و... این ریسک بزرگی بود حتی برای پارامونت و چه بسا مارک فورستر. فیلمی میخواست بسازد که بازیگرانش مشهور نبودند. به زبان انگلیسی نبود و زیرنویس داشت که این فیلمها اغلب در خود آمریکا هم فروشی ندارند. مثلا برای نمونه بابل که زیرنویس داشت و بازهم با اینکه بازیگر معروف داشت، فروش بالا نداشت. زیرنویس هنوز در آمریکا جا نیفتاده. مارک فورستر همیشه میگفت من به کمپانی گفتم به شرطی این کار را میکنم که به زبان اصلی صحبت شود. چون نمیتوانم دو تا بچه را بگیرم که در سال 1970 در کابل با هم انگلیسی صحبت بکنند. بازیگران معروفی نداشت، شاید معروفترین آنها شان توب بود که در Crash بازی کرده بود. چون خالد عبدالله هم یک فیلم بیشتر بازی نکرده بود و معروف نبود. از این نظر این کار ریسک بزرگی بود.
- من بازیگر بینالمللی نیستم، من بازیگری ایرانی هستم که چند تجربه بازی در فیلمهای خارجی داشتم. بازیگر بینالمللی تعریفش این است که اگر همه جای دنیا بروی شناختهشده باشی. پس من با این تعریف بازیگر بینالمللی نیستم. چون همه جا من را نمیشناسند. فکر میکنم مسئله آسان بودن یا آسانتر نبودن نیست. هر جایی که یک بازیگر میخواهد جلوی دوربین برود، باید با خودش خلوت و به این فکر کند حالا که میخواهد با یک تیم جدید کار کند، باید چه کارهایی را انجام بدهد و چه کارهایی را انجام ندهد. به خاطر همین فرقی نمیکند جلوی دوربین یک کارگردان ایرانی یا خارجی باشی. مهم این است که جلوی دوربین راحت باشی. البته این به معنای بیخیالی نیست. بازیگر باید دلهره این را داشته باشد که نتیجه بازیاش خوب میشود یا نه. نباید مغرور شود که هر نقشی به من بدهند خوب بازی میکنم.
- من خیلی خوششانس بودم که برحسب تصادف وارد سینما شدم. زمان درست، بخت درست و در واقع یک اتفاق ساده و چیزهایی از این قبیل. اما با همه این وجود به تمام کسانی که در رشته بازیگری دارای تحصیلات آکادمیک هستند احترام میگذارم چون در هر حرفهای باید دانش و تجربه را توامان داشت. تکنیک نقش مهمی در بازیگری ایفا میکند و تنها داشتن غریزه و حس کافی نیست. تکنیک را هم تنها از طریق طی کردن دورههای آموزشی و تجربه کردن زیاد میتوان به دست آورد. اما من متاسفانه دیر شروع کردم و هم اینکه تحصیلات آکادمیک سینمایی نداشتم. به همین دلیل هم خودم را در آن سطح نمیبینم. یعنی حتی اگر دستهایم را تکان میدهم از حس من نشات میگیرد نه از تکنیک بازیگری. توصیه من همیشه به جوانترها این است که حرفه بازیگری را از همان الفبای صحیح و اصولی یاد بگیرند. خود من هم در این ۱۱ سال سعی کردم تا جایی که ممکن است در این زمینه یاد بگیرم ولی هنوز در مقابل استادان بزرگی که در این رشته دانش اندوختهاند و عمری صرف کردهاند حرفی برای گفتن ندارم.
- بازیگران ایرانی این پتانسیل را دارند که بتوانند در فیلمهای خارجی حاضر شوند، اما این مسئله به حضور فیلمهای ایرانی در صحنه بینالمللی نیز بازمیگردد. از مهمترین اتفاقاتی که میتواند بازیگران سینمای ایران را به سینمای جهان ببرد، این است که فیلمهای ما در عرصههای جهانی حضور پیدا کنند تا بازیگران ما در این فیلمها دیده شوند.
- اگر کارگردان و تهیهکنندهای را دوست داشته باشم و آنها از من بخواهند که در نقش کوتاهی در فیلمشان بازی کنم حتما این کار را انجام میدهم. اگر قرار بود کوتاهی یا بلندی نقش برایم مهم باشد، اصلا این نقشها را قبول نمیکردم. گاهی نقشی بازی میکنی که بسیار طولانی است اما اصلا نقش خوبی نیست یا ممکن است نقش کوتاهی بازی کنی که خیلی کوتاه است اما نقش جاافتادهای باشد. اگر قرار باشد برای حرفهای دیگران کار کنم که آنقدر حرفهای مختلف زده میشود و من باید کارهای مختلف کنم ولی من به این حرفها کاری ندارم.
- آقای مهرجویی جایگاه خودش را دارد. اگر از من نقش کوتاه یا بلند بخواهد من همیشه در خدمتش هستم. چند کارگردان هستند که آدم خودش را همیشه مدیون آنها میداند یا همیشه برای آنها احترام قایل است. وقتی از طرف اینها نقشی به فرد پیشنهاد میشود حتما قبول میکند و اصلا برایش فرقی نمیکند که کوتاه است یا بلند. من از این کارها زیاد کردهام. چون برای حرفهام احترام قایل هستم. وقتی برای اولین بار به سینما میآیی، نیاز داری که کسی دستت را بگیرد. اگر این اتفاق نیفتد به جایی نمیرسی. اگر یک کارگردان در اول کار سراغ من میآید که حضور من در کارش برایش مهم است، من حتما قبول میکنم. با خیلی کارگردانهای کار اولی کار کردهام. 15-10 فیلم کوتاه بازی کردهام که کارگردانانشان جوانان تازهکار بودند. حتی در سینما هم همین کار را کردهام. بدون چشمداشت به پول یا شهرتش، فقط به خاطر اینکه حرفهام بازیگری است، بازی کردهام.
دیدگاه تان را بنویسید