کد خبر: 37331
تاریخ انتشار :

وقتی رسانه‌ها از تئاتر حمایت نمی‌کنند/ آتیلا پسیانی: موضوع «مخمل آبی» تغییر جنسیت است

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، این کارگردان تئاتر در نشست خبری نمایش «مخمل آبی» که پنجشنبه - 5 اردیبهشت ماه - در خانه هنرمندان برگزار شد، ادامه داد: در خارج از ایران اهالی مطبوعات قبل از اجرای نمایش‌ها می‌روند و تمرین‌ها را می‌بینند و از آن‌ها خبر تهیه می‌کنند و مردم هم از طریق مطبوعات قبل اینکه نمایش اجرا بشود، نسبت به اجرای نمایش باخبر می‌شوند. در اینجا تا به حال یک نفر از اهالی رسانه به من نگفته است که می‌خواهم بیایم تمرین نمایش‌ات را ببینم. من امیدوارم در آینده رابطه محکم‌تری بین رسانه‌ها و تئاتر شکل بگیرد. به اعتقاد او، رسانه‌ها اگر پیشاپیش طلایه‌دار اجرای نمایش شوند به این موضوع کمک خواهند کرد، در غیر این صورت می‌خواهند تنها صفحاتی را پُر کنند. آتیلا پسیانی در این نشست به اهمیت جایگاه تماشاگر در تئاتر اشاره کرد و افزود: تماشاگر کاراکتر اصلی هر نمایش است، چرا که می‌تواند به عنوان بازیگر، نویسنده و کارگردان خود را ببیند. وی اضافه کرد: از زمانی که تماشاگر وارد سالن می‌شود و روی صندلی می‌نشیند تا زمانی که از سالن خارج می‌شود، همه یک مراسم نمایش است. بنابراین تماشاگر همیشه کاراکتر اصلی نمایش‌ها است، چون که می‌تواند خود را در جایگاه بازیگر، نویسنده و کارگردان ببیند. پسیانی با بیان اینکه نمایش‌نامه‌ «مخمل آبی» توسط او و «محمد چرم شیر» نوشته شده است، اظهار کرد: داستان این نمایش درباره پسری است که در ایران به شکل قانونی تغییر جنسیت داده و بعد به آمریکا می‌رود و در آنجا با مادرش دچار مشکلات ارتباطی و روحی می‌شود. این کارگردان در ادامه درباره استفاده از ویدیو پروجکشن در نمایش «مخمل آبی» گفت: هر عنصری که در تئاتر استفاده می‌شود باید دارای کاراکتر باشد. اگر من از ویدیو پروجکشن استفاده کردم، فقط به خاطر موثر بودن آن در پیشبرد حرکت دراماتیک نمایش است و اینکه خود ویدیو پروجکشن تبدیل به یک کاراکتر اصلی می‌شود. البته من از موسیقی و رنگ هم در نمایش استفاده کاراکتریستیک می‌کنم. اگر در هر کدام از لحظات نمایش عنصری فاقد کاراکتر باشد، فقط عنصری است که توسط کارگردان به نمایش چسبانده می‌شود. کارگردان نمایش‌های«متابولیک» و «تلخ مثل عسل» همچنین درباره ارتباط بین نمایش «مخمل آبی» و نمایش قبلی‌اش با نام «تیکی تاکا» تصریح کرد: در «تیکی تاکا» ارتباط زیادی بین پسر و پدر شکل نمی‌گیرد و در «مخمل آبی» هم سعی برشکل نگرفتن رابطه است، به طور کلی «تیکی تاکا» در یک وضوح رابطه و «مخمل آبی» در یک ابهام رابطه قرار دارد. در نهایت این دو نمایش با یک نمایش دیگر به نام «وقتی جودی گارلند می‌خونه یکمی می‌میره» تبدیل به یک سه‌گانه می‌شود. بنا به گزارش ایسنا، این بازیگر تئاتر همچنین با ارایه توضیحاتی درباره کارگردانی نمایش‌های بدون دیالوگ اظهار کرد: من بعد از نمایش‌هایی مثل «درددل با سگ» دست به کارهای فاقد دیالوگ زدم و از سال 79 تا 89 روی این نوع از نمایش‌نامه‌ها تجربه‌های فراوانی داشتم. من در بسیاری از کارهای اخیرم مینی‌مالیزم فشرده‌ای را تجربه می‌کنم، اما کار بر روی نمایش‌های بدون دیالوگ چیزی نیست که بگویم به مرور به آن رسیده‌ام. آتیلا پسیانی در پایان با اشاره به جایگاه طراحی صحنه در تئاتر گفت: طراحی صحنه و آرشیتکت در تئاتر رابطه‌ای مثل خط و پاره‌خط با هم دارند. من همیشه سعی کرده‌ام خط یعنی معماری فضا را در نظر بگیرم و در آن طراحی را به‌گونه‌ای ایجاد کنم که حس کار به مخاطب منتقل شود. اساسا طراحی صحنه در ایران بسیار کم فهمیده شده است و اغلب طراحان صحنه ما دکوراتور هستند.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها