ضمانت درآمد نقاشان چیست؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
زمانی یکی از شاگردان بسیار بااستعدادم از من پرسید «می‌توانم امیدوار باشم زندگیم را از راه نقاشی بگذرانم؟» من اشاره کردم «چرا که نه». به این دلیل که خودم همیشه زندگیم را از راه نقاشی گذرانده‌ام. اگر درست نگاه کنیم مسئله بیش از آنکه فقط به آن حرفه مربوط باشد، به مجموعه استعداد، عملکرد، امکانات، بهره‌مندی از موقعیت‌های درست، هوش زیاد و رفتار درست و به موقع انسان مربوط است. بنابراین اگر نقاش کارش را خوب انجام بدهد و به موفقیت برسد، میزان درآمدش در کار خودش ده‌ها بار بیشتر از یک کارمند عالی‌رتبه دولت یا وزیر خواهد بود. قدم گذاشتن در این راه ساده و آسان نیست و تامین بلافاصله‌ای را وعده نمی‌دهد و بدیهی است که فرد با مشکلات متعددی مواجه می‌شود. این حرف‌ها به نظر کلی می‌رسد ولی واقعیت ملموسی در این‌هاست. آن شاگردم وقتی حرف‌ها من را گوش کرد، از من خداحافظی کرد و در زمان کوتاهی سفر کرد و رفت به پاناما. در آنجا سوپرمارکتی که به یکی از نزدیکانش تعلق داشت کار کرد، ازدواج کرد و صاحب یک فرزند شد. هنوز هم همانجاست و گاهی به من تلفن می‌کند و امیدوار است بتواند در سوپرمارکت شریک شود.
ببینید؛ یکی از بهترین و بااستعدادترین نقاشانی که من می‌شناختم راه آینده‌اش را به این ترتیب مطمئن‌تر انتخاب کرد. بحثی که هست به طبیعت انسان‌ها برمیگردد و استعدادهایشان. به اینکه چه کسانی برای آینده‌شان راه‌های غیرمستقیم‌تر، مشکل‌تر و تضمین نشده‌تری را انتخاب می‌کنند. همه این‌ها در هنر هست. اگر ما دنبال تضمینی می‌گردیم، در کار هنر و در هیچ یک از رشته‌ها و شاخه‌های هنر و فرهنگ تضمینی وجود ندارد.
تضمین در مشاغلی است که تا حدودی قابل پیش‌بینی‌اند. در نهایت اینکه انسان کدام را را انتخاب می‌کند به طبیعتش برمیگردد.
هیچ وقت و در هیچ لحظه از زندگی من نه کوچک‌ترین حمایتی وجود داشته و نه سر سوزن تضمینی. لحظه‌هایی بود که فکر می‌کردم زندگی روزمره خودم را هم نمی‌توانم اداره کنم و لحظه‌هایی بود که فکر می‌کردم پادشاه دنیا هستم. طبیعت من از همان آغاز با تضمین همراهی نداشت؛ به طرفی رفتم که طبیعتم هدایتم کرد. بنابراین ما بیش از آنکه به دنبال شغل‌های تضمین شده باشیم باید به طبیعت خودمان رجوع کنیم؛ اگر خلاف طبیعت‌مان در هر قسمتی عمل کنیم شاید جواب خوبی نگیریم.
آدمی که روح و طبیعتش به خطر کردن خو دارد و بلندپرواز است، اگر او را وادار کنند شغل تضمین‌شده‌ای را انتخاب کند، زندگی بر او تلخ خواهد گذشت، بعد از مدتی شغل را رها خواهد کرد و زندگی‌اش به جهنم تبدیل می‌شود. در این میان کسانی هم هستند که با این خطر کردن خو نگرفته‌اند و به دنبال آرامش می‌گردند؛ آن‌ها هم به طبیعتشان برمی‌گردند. به نظر من مشاغل فی‌ذاته در این میان نقش چندانی ندارند.
اگر کسی این راه را انتخاب کرد، راه‌های زیادی برای دنبال کردن هدفش وجود دارد. یک نفر با کارآموزی شروع می‌کند که این کارآموزی یا در دانشگاه است یا در کلاس‌های خصوصی یا پیش خودش. اگر بعد از آن در کارش مداومت داشته باشد به نقاش تبدیل می‌شود. ولی نقاش شدن مهم نیست، مهم این است که تبدیل به یک هنرمند شود. برای طی این مسیر هر چقدر کار کند به نتیجه نزدیک‌تر می‌شود ولی این موضوع امر ضمانت‌شده‌ای نیست. کار زیاد لازم است ولی کافی نیست. کار زیاد باید با همت، آرمان خیلی قوی و درون محکم و جنگجو همراه باشد. اگر این مجموعه در کنار هم قرار بگیرد، معمولا در اغلب موارد نتیجه می‌دهد. آن وقت برای رسیدن به هدف کار بسیار زیاد لازم است.
من وقتی تصمیم گرفتم برای نقاش شدن و نقاش ماندن، در کنار درس خواندن در دبیرستان و کار کردن همزمان در یک موسسه گرافیک و تمرین نقاشی، فقط 5 تا 6 ساعت وقت پیدا می‌کردم برای خوابیدن. الان هم همین طور است. بنابراین کار زیاد بسیار اهمیت دارد و تا حدودی تعیین‌کننده است. اما به شرطی که بقیه عوامل هم حضور داشته باشد.
اما فراموش نکنید، حتی مشاغل تضمین‌شده هم موفقیت‌شان تضمینی نیست. بسیاری از مشاغل می‌توانند آب باریکه به آدم بدهند. مسلما برخی از پزشکان بسیار موفقند و برخی از آن‌ها هم با آب‌باریکه‌های حساب شده‌ای زندگی می‌کنند و قناعت پیشه می‌کنند. همان طور که اشاره کردم معمولا هنر نقاشی، باید در جنب و جوار کاری باشد تا بتواند فرد را در مسیر باقی نگه دارد تا ناچار نشود برای اداره زندگی آن را به طور کامل یا موقت رها کند.
من کار گرافیک و تصویر گرافیک را که به نقاشی نزدیک‌تر بود انتخاب کردم. بعد از انقلاب هم سراغ معلمی رفتم و معلم نقاشی شدم و به این ترتیب به طور غیرمستقیم ولی همیشه خود را در جنب و جوار نقاشی نگه داشتم. این موضوع به خود آدم برمیگردد. اینکه شخصیت درونی او چقدرآرمان‌گراست و چقدر قوی. برای موفقیت در هر شغلی وجود باید مثل سنگ خارا باشد که خم نمی‌شود و مقابل حوادث زندگی تعیین‌کننده است. و توفیق امر دیگری است؛ فرصت‌ها، موقعیت‌ها و بدشانسی‌هایی در زندگی آدم‌ها وجود دارد که نباید آن‌ها را از یاد برد. اما اگر به دنبال یک پاسخ قطعی می‌گردید، به نظر من پاسخ قطعی وجود ندارد.
آیدین آغداشلو
دیدگاه تان را بنویسید