وقتی مجسمههای شهری تبدیل به آلودگیهای بصری میشوند/ مرادیان: مهم یاد و حسی است که مجسمهها در مخاطب ایجاد میکند نه ماندگاری آن
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
این روزها تعدادی از هنرمندان داخلی و خارجی در بوستان آب و آتش مشغول ساخت مجسمههایی از جنس چوبند. جمشید مرادیان نیز یکی از این هنرمندان مدعو است که میخواهد اثرش را در ارتفاع 2متر و 80 سانت کار کند. وی که عمده شهرتش کار روی چوب و تنه درختان است در ارتباط با سمپوزیوم به خبرنگار «نامه» میگوید: هر کاری که درحضور مردم انجام شود هنر را دوسویه میکند و مانایی آن زمانی تضمین میشود که دوسویه باشد. ما به هیچ شکلی نمیتوانیم هنر را در عمق جامعه بفرستیم مگر با برگزاری سمپوزیومهای مختلف. مرادیان با اشاره به برگزاری سمپوزیوم چوب گفت: برگزاری اولین سمپوزیوم مجسمهسازی در ایران با چوب رقم خورد که تم آن «چوب و احساس» بود و بدعتی شد برای باقی حرکتها. سمپوزیومهای چوب در بین سمپوزیومهای سنگ برگزار میشوند. ولی ای کاش سمپوزیومهای چوب هم به یک روال منطقی تبدیل شوند و از این بینابینی خارج شوند. چرا که چوب حسهایی دارد که باقی مواد ندارند. چوب نزدیکی بیشتری با جان انسان ایرانی و شرقی دارد و ما هنوز حسمان روی چوب جاری است و هنوز از آن حس و انرژی میگیریم. وی در پاسخ به این سوال که چرا اکثر مجسمهسازان ایرانی از کار با سنگ
فراری هستند اظهار کرد: فراری نیستند، به دلیل اینکه سنگ محکمتر وسختتر است، ابزارش هم براتر است. برای مجسمه ساز ماده مانع نیست. سنگ یک سردیهایی دارد که چوب ندارد. اما نکته مهم چیز دیگری است. من خودم به این فکر میکنم که آیا دوام مجسمههایی که امروزه خلق میکنیم باید همپای مجسمههای کلاسیک باشد؟ آیا فکر نمیکنیم آنچه که ما در معرض دید عموم قرار میدهیم بعد از مدتی خودش تبدیل به یک آلودگی بصری میشود؟ بهتر است کمی روی مانایی فکر کنیم و به سراغ موادی نرویم که هنرمندان کلاسیک در گذشته به سراغ آن میرفتند. مرادیان همچنین افزود: درست است که چوب را نمیتوان در فضای خارجی به نمایش گذاشت اما میتوانیم با موادی از جنس نانوتکنولوژی این آثار را به نمایش درآوریم و حتی در مقابل حریق هم از آنها محافظت کنیم. اما همانطور که گفتم نباید نگران از بین رفتن این آثار بود و نباید گذاشت احساس اتلاف پول و وقت دست بدهد. ما مجسمههای شنی و ماسهای میسازیم که باد و آب آن را از بین میبرد. مجسمههای یخی هم همین طور هستند اما یاد وحسی که در مخاطب ایجاد میکنند مهم است. اگر شما در خیابان مجسمه برفی بسازید وقتی ازبین میرود یادش برای
شما همچنان زنده است و وقتی از همان نقطه عبور میکنید یاد مجسمه هم میافتید در واقع خود مجسمه مهم نیست بلکه آن حس و حالتی که در شما ایجاد کرده است مهم است. این هنرمند ادامه داد: ما هنرهای محیطی و لندآرت را کم تجربه کردهایم اما نباید این نکته را فراموش کرد که این نوع از هنرها فراگیر هستند درواقع هر کاری که شما در حضور مردم انجام دهید هنر را دوسویه میکند و مانایی هنر زمانی تضمین میشود که دوسویه باشد. کارهای محیطی با مردم عجین شده و تبدیل به خاطرات مردم میشوند. ما به هیچ شکلی نمیتوانیم هنر را در عمق جامعه بفرستیم مگر با برگزاری سمپوزیومهای مختلف که این فرصت را ایجاد میکند تا هنرمند در ارتباط مستقیم با مخاطب باشد. مردایان در پاسخ به این سوال که چرا درشهرهای دیگر کشور سمپوزیوم برگزار نمیشود و مرکزیت آن خلاصه به تهران شده است نیز گفت: درشهرهای دیگر هم سمپوزیوم برگزار میشود. اما نباید این نکته را فراموش کرد که ما قدمهای اول را در این عرصه برمیداریم و باید چندین بار تجربه کنیم تا بتوانیم این عرصه را تبدیل به یک عرصه بینالمللی کنیم. ایران سرزمین پهناوری است و جای دارد که هر شهری برای خودش سمپوزیوم داشته
باشد و سایر ملل نیز با فرهنگ بومی آنجا آشنا شوند و هنرمندان خارجی نیز تجربیات خود را در اختیار هنرمندان بومی قرار دهند، اما این گامها نیازمند زمان بیشتری است. امیدوارم که بتوانیم گامهای بلندتری در این عرصه برداریم. وی در پایان خاطرنشان کرد: متاسفانه اطلاعرسانی در بخش هنرهای تجسمی بسیار اندک است اگر از جمعیت تهران یک میلیون نفر به دیدن این سمپوزیوم بیایند من میگویم موفق بوده است چرا که سمپوزیوم برای سمپوزیوم نیست، سمپوزیوم برای ارتباط با مردم است و باید این اتفاق رخ دهد تا هنر به عمق جامعه راه پیدا کند.
دیدگاه تان را بنویسید