کد خبر: 41995
تاریخ انتشار :

راست و دروغ حرف‌های انتظامی درباره همراهی با نامزد دولت/ داوود رشیدی: تا زمانی که با انتظامی حرف نزنم نمی‌توانم چیزی بگویم

راست و دروغ حرف‌های انتظامی درباره همراهی با نامزد دولت/ داوود رشیدی: تا زمانی که با انتظامی حرف نزنم نمی‌توانم چیزی بگویم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، آقای بازیگر شاه مهره بازی‌ای بود که مشایی با سربازی چون شریفی‌نیا در تابستان داغ 88 کلیدش زده بود. روز بیست‌ویکم اردیبهشت، به نوعی شاید وقت پرده‌برداری از آقای سینما و تئاتر ایران بود. وقتی برخی ساعت 5:50 دقیقه شنبه پیش فریاد زدند«مشایی آمد» نگاهشان به پیرمردی افتاد که بین محمود احمدی‌نژاد و اسفندیار راه می‌رفت. شاید اگر به‌عنوان مثال عزت‌الله انتظامی از شهردار تهران در ریاست‌جمهوری دوره یازدهم اعلام حمایت می‌کرد این‌قدرها عجیب به نظر نمی‌آمد. او با شهردار تهران رابطه خوبی دارد و بارها در مراسم مختلف، تقدیر و تشکرهای متقابلی از هم داشته‌اند؛ اما حضور این هنرمند سال‌ها دور از سیاست ایرانی در کنار مشایی هم جای تامل دارد. همان‌قدر که اگر هدیه تهرانی یا حبیب در کنار مشایی بودند؛ این‌قدر آمار تعجب بالا نمی‌رفت. از قیطریه تا خیابان گمنام پلاک 28 کوچه شهید احمدی قیطریه، با مساحت ۴۵۱ متر متعلق به عزت‌الله انتظامی است. خانه‌ای که گویا سه میلیارد ارزش‌گذاری شده تا بنا به درخواست آقای بازیگر به موزه شخصی تبدیل شود. متولی انجام این پروژه شهرداری تهران بود که گویا تاخیر در به سرانجام رسیدن آن، آقای بازیگر را مصمم کرد به نوشتن نامه‌ای به رئیس‌جمهور به تاریخ 2 دیماه 1391. رئیس‌جمهور در جواب سریعا به حسینی، وزیر ارشاد و نجار، وزیر کشور دستور داد تا مراحل صدور مجوز به سرعت انجام شود. از پی همین دستور، رئیس‌جمهور به انتظامی پیغام می‌دهد که اگر روند پیگیری باز هم به تاخیر افتاد، حتما با «آقای مشایی در میان بگذارید.» یکی از نزدیکان عزت‌الله انتظامی درباره حضور او در وزارت کشور می‌گوید: «وقتی باز هم روند رسیدگی به مساله موزه، از طرف وزارتخانه دچار تاخیر و تعلل شد، انتظامی صبح روز شنبه بیست‌ویکم اردیبهشت با دفتر اسفندیار مشایی تماس گرفته و مشایی از وی خواسته که برای صحبت کردن درباره این موضوع به دفتر مشایی برود. حدودا ساعت دو، انتظامی به دفتر مشایی می‌رسد. صحبت‌ها طولانی می‌شود و ساعت به شش نزدیک می‌شود. مشایی می‌گوید من باید جایی بروم و بیایید که در طول مسیر هم در این خصوص با هم حرف بزنیم. انتظامی هم می‌رود و به وزارت کشور می‌رسند و...» این روایتی است که پس از چند روز انتظامی خود آغاز کرد. او گفته بود برای پیگیری کار راه‌اندازی بنیاد شخصی‌اش به دفتر مشایی رفته است و بعد هم مشایی بدون قصد شرکت در آیین نام‌نویسی وی را تا وزارت کشور همراهی کرده است. وقتی کاربران شبکه‌های اجتماعی، سایت‌های اینترنتی و بخشی از رسانه‌ها و منتقدان سیاسی و حتی هنری، در موجی بلند به این تفسیر دامن زدند که همراهی استاد با لیدر، به معنای حمایتش از نامزدی لیدر است، کیهان سه‌شنبه هفته پیش در خبری تحت عنوان انتظامی حمایتش را از مشایی پس گرفت»، توضیحات استاد را به منزله رد حمایت از نامزدی مشایی تلقی کرد و البته از استاد هم بابت همراهی‌اش در همان حد انتقاد کرد. نامه: از، به نامه رئیس‌جمهور به وزارت ارشاد ماجرای تو در تویی دارد. بخشی از وزارتخانه که در ارتباط با هنرمندان عرصه سینما هستند اصلا خبری از این نامه ندارند و می‌گویند این نامه را باید از دفتر رئیس‌جمهور پیگیری کنید. رئیس دفتر معاونت سینمایی وزارت ارشاد هم با بیان این نکته که این نامه مستقیما به وزیر ارسال شده، احتمالا ایشان نامه را به مدیر روابط عمومی برای پیگیری فرستاده‌اند. اما تماس با مدیر روابط عمومی این وزارتخانه هم راه به جایی نبرد و گویا اصلا چنین نامه‌ای وجود خارجی ندارد که همه از آن بی اطلاع هستند. محمدی، مدیرکل رسیدگی به مراکز فرهنگی هنری وزارت ارشاد، در این باره می‌گوید: «ترجیح می‌دهیم در این شرایط از این مساله خبری منتشر نشود اما چیزی که می‌توانیم بگوییم این است که رئیس‌جمهور تاکید موکد کرده‌اند که حتما مشکلات و موانعی که برای انجام این کار وجود دارد برداشته شود». نامه‌ای که از زمستان سال گذشته از طرف دفتر رئیس‌جمهور به این وزارتخانه ارسال شده است، وضعیت سردرگمی دارد که گویا در انبوه نامه‌هایی از این دست قرار گرفته است. داوود رشیدی: این یک تصمیم شخصی است تقریبا هیچ‌یک از نزدیکان و همدوره‌های آقای بازیگر حاضر نشدند درباره چرایی حضور مش حسن فیلم گاو در ساختمان وزارت کشور سخن بگویند. گویا آنها هم از این اقدام یار دیرین‌شان متعجب شده‌اند که می‌گویند: «ما درباره ایشان هیچ حرفی نمی‌زنیم. ساده نیست درباره عزت‌الله انتظامی که از مفاخر سینما و تئاتر این سرزمین است حرف بزنیم». اما همه به این نکته اشاره می‌کنند که هنرمندان نباید مورد«سوء استفاده» تبلیغاتی انتخاباتی قرار بگیرند. آیا ذیل مقوله «مورد سوء‌استفاده قرار گرفتن»، مفهومی مثل «فریب خوردن» را هم می‌توان تشخیص داد؟ داوود رشیدی که چند صباح پیش نشان فرهنگی دولت را در مراسمی دریافت کرد که اتفاقا در آن «عزت‌الله انتظامی»، «جمشید مشایخی» و «ژالو علو» حاضر نشدند تا نشان‌هایشان را بگیرند، می‌گوید: «من به آقای انتظامی ارادت فراوانی دارم و اصلا به خودم اجازه نمی‌دهم که بخواهم درباره ایشان حرفی بزنم. به هر صورت این یک تصمیم شخصی است. اما تا با ایشان حرف نزنم نمی‌توانم بگویم که ایشان واقعا چرا به وزارت کشور رفته‌اند اگر ما به سمیناری می‌رویم دلیلش این نیست که با دولتمردان یا... ارتباط خاصی داریم یا با آنها همفکر و هم مسیر هستیم. خیر. دولت به من نشان فرهنگی داد و من هم رفتم آن را گرفتم و تشکر کردم.» داوود رشیدی در پاسخ به این سوال که آیا تا امروز از شما دعوت یا تقاضایی مبنی بر همفکری یا هم‌اندیشی با مردان دولت یا آقای مشایی شده است می‌خندد و می‌گوید: «با ما چرا؟ اینها خودشان یک پا مشورت هستند. من فقط در دیدارهایم از بودجه کم تئاتر و از خانه سینما حرف زدم و همین. اصولا هنرمندان نباید وارد این بازی‌های تبلیغاتی شوند و البته همان‌طور که گفتم، این یک تصمیم شخصی است». به هر صورت عزت‌الله انتظامی که قبلا در پاسخ به پرسش‌های کاربران صفحه «صدای شما» سایت بی‌بی‌سی فارسی، گفته بود: «کار هنرمند این نیست که مستقیما درگیر سیاست و مسائل سیاسی شود، چون آنها کار خودشان را از طریق هنر می‌کنند و از طریق هنر حرف‌هایشان را می‌زنند. خب شاید عده‌ای از هنرپیشه سینما انتظار دارند که اکتیو سیاسی باشد و فعالیت سیاسی کند اما این انتظار درستی نیست»، وارد بازی سیاست شده است. رسانه‌های دولتی از خیر خبر گذشتند تفسیرها و تعبیرها هرچه که باشد، اما واضح است که لیدر پاستور و رئیس‌جمهور چندان هم در همراه‌کردن عزت‌الله انتظامی بی‌برنامه عمل نکرده بودند. همراه‌کردن عزت سینمای ایران تا وزارت کشور، کوششی بود تا طیف دولتی برای آرای هدفی جز اهداف سوم تیر 84 پیامی بفرستد، یا حداقل چشمکی رساتر باشد برای جامعه هنرمندان که باید باورشان شود دوره مشایی یعنی تساهل و تسامح با هنر. مگر آن زمان که مشایی رئیس دفتر مستعجل بود، محمدرضا شریفی‌نیا به دیدار او نرفت و پیغام نیاورد که اگر حرف‌هایی که او زده، اجرا شود، ما-سینمایی‌ها- دیگر هیچ نمی‌خواهیم. اگر ایران، خورشید، شهروند، هفت صبح و تماشا، از فردای روز ثبت‌ نام‌ها در برخورد با این موضوع، سکوت پیشه کردند اما نقشه هم نگرفت. اجرای چنین نقشه‌های تبلیغاتی‌ای به یک عقبه رسانه‌ای فعال محتاج است که به استقبال حرکت انتظامی برود و از چپ و راست، برای آن کامنت جذب کند. احتمالا سکوت محافل رسانه‌ای حامی نامزد پاستور دلایل و زمینه‌های متفاوتی دارد اما واقعا چرا سکوت کردند؟ حامیان رسانه‌ای دولت کوشیدند بلوای همراه شدن استاد بازیگران با استاد رئیس‌جمهور را مسکوت بگذارند. آنها احتمالا وقتی با انتقادات از هر سو روبه‌رو شدند، از خیر برند تبلیغاتی انتظامی گذشتند؛ چراکه ناگهان به ضد تبلیغ دیگری بدل شد. اگر عزت‌خان مرام گذاشته بود تا چشم طبقه متوسط ایرانی را که چشم به دهان امثال او دارند، به عالیجناب چشم‌عسلی بدوزد اما واکنش طبقه متوسط آنها را از خیر این ماجرا گذراند. واکنش این چنین طبقه‌ای را تنها می‌توان از خلال رسانه‌ها و این روزها در شبکه‌های اجتماعی یافت. علیرضا داوودنژاد، کارگردان، در صفحه آخر روزنامه اعتماد نوشت: «در کشور ما متاسفانه شأن هنرمند را در حد یک کارگزار رسانه‌ای و تبلیغاتی پایین می‌آورند... هرجا به هنرمند نیاز داشته باشند، از آن استفاده می‌کنند و بعد از مصرف، او را دوباره رها می‌کنند تا برود و درگیر گرفتن مجوز شود... هنرمندان هم نباید خودشان را درگیر این بازی‌ها کنند.» حمیدرضا ابک، روزنامه‌نگار، در صفحه شخصی‌اش در یکی از شبکه‌های اجتماعی نوشته: «برخی سایت‌های خبری و بعضی دوستان عزیز اعلام فرموده‌اند که آقایان مشایی و احمدی‌نژاد، بر سر استاد بازیگر، جناب انتظامی کلاه گذاشته‌اند و او را به وزارت کشور برده‌اند و این اتفاق، چیزی از ارزش‌های ایشان کم نمی‌کند. دیروز، بعد از اینکه صدای عده‌ای به در آمد که آقاجان سر پیری و معرکه‌گیری، جناب انتظامی با ایسنا مصاحبه کردند که: «... با آقای مشایی قرار داشتم و ایشان بعدش پیشنهاد داد با هم به وزارت کشور برویم.» حالا دوستان سیاسی و مطبوعاتی معتقدند بر سر «پیرمرد» (به تعبیر آنها البته) کلاه رفته است. این را که جناب انتظامی دقیقا چرا و با چه انگیزه‌ای در ساختمان وزارت کشور حضور داشته‌اند، احتمالا کسی نخواهد فهمید. اینکه دلش می‌خواهد نسبتش را با سیاستمداران چگونه تعریف کند هم با چند تبصره، به خودش مربوط است و محل بحث بنده نیست، گرچه می‌تواند باشد. اما موضع‌گیری‌های این دو روز رفقا، چند پرسش در ذهنم ایجاد کرده. فرض که می‌پذیریم اینجا ایران است و برای ثبت یک بنیاد، حتما باید مشایی‌ها را دید و اصلا هم کاری نداریم اسم چنین چیزی رانت است یا نه و بدیهی است تصمیم به بهره‌برداری از رانت، ممکن است به نتایج ناخواسته‌ای منجر شود که شاید یکی از آنها هم گز کردن تا وزارت کشور باشد. پرسش من این است که آیا از نظر دوستان، استاد نمی‌دانسته‌اند دیروز چه روزی است و آقای مشایی احتمالا مشغول چه کاری؟ نمی‌دانسته‌اند ساختمان وزارت کشور چگونه جایی است و در چنین روزهایی به چه کار می‌آید؟ خبر نداشتند که به‌هرحال سیاستمداران در چنین ایامی بدشان نمی‌آید با استادان عکس یادگاری داشته باشند؟ گیرم که به خاطر بحث درباره بنیاد تا آنجا رفتند، نیازی بود بروند داخل سالن و روی صندلی؟ آن هم جلوی چشم عکاس‌های خبری؟ چون ماشین نداشتند یعنی؟ آژانس و اینها هم که نیست آن حوالی. اتفاقا اینجاست که گمان می‌کنم استفاده از کلمه پیرمرد در متون دوستان، تلاشی است برای اعلام این نکته که «حالا بیخیال، یه کاری کرده ایشون، شما درز بگیرید و به جاش پیکان حمله را ببرید جای دیگر؛ ایشان را بعدا احتیاج داریم.» من شخصا گمان می‌کنم این‌گونه دفاع، توهین‌آمیزترین حمله به جناب انتظامی است و احتمالا باز هم باید توضیح بدهم که استاد، چشم ماست و گاو فیلم خوبی است. اما روی سخنم با دوستان است. اگر بینش سیاسی استاد بازیگری، که ظاهرا شما وکالتش را پذیرفته‌اید، واقعا در این سطحی است که بدان اذعان دارید، حرفی نیست. فقط جان مادر عزیزتان یک ماه بعد نیایید تیتر بزنید «حمایت عزت سینمای ایران از انتخاب فلانی» و بعد هم از مردم بخواهید به آن فلانی رای بدهند؛ خدا را چه دیدید، شاید باز هم گول خورده باشد.» صفحه حاشیه در یکی از شبکه‌های اجتماعی از کاربران پرسیده بود که «وقتی شنیدید «عزت‌الله انتظامی» با مشایی به وزارت کشور رفت، چه فکر کردید؟ » امید در پاسخ نوشته است: «نباید از او بت ساخت. او هم کسی است که ممکن است در موضع ضعف قرار بگیرد و به خاطر منافعش جایی حاضر بشود یا حرفی بزند. این چیزی از او کم نمی‌کند اما شاید اگر خود را وارد این بازی نمی‌کرد شایسته‌تر بود». کاربر دیگری در پاسخ به همان سوال نوشته: «به آلزایمر» و کاربر دیگری نوشته است: «به این فکر کردم که عزت‌الله خان حسابی پیر شده! به‌هرحال ما معمولا بدون شناخت چندبعدی از آدم‌های مشهور و بر پایه برخی شنیده‌های کلیشه‌ای راجع بهشون قضاوت می‌کنیم و سعی می‌کنیم با نزدیک دونستن افکارشون به خودمون و‌ های‌لایت کردن یه وجه‌هایی که به فکرمون نزدیکتر هست، به جمع خودمون مشروعیت بدیم و این‌جوری توی دامی که خودمون پهن کردیم گرفتار می‌شیم... بابا جان طرف بازیگر خوبیه. قرار نیست که تحلیل‌گر سیاسی خوبی باشه!» اگر مهندسی دولت برای عزت‌خان و برای جلب نظر بخش خاصی از جامعه شکست‌خورده باشد، رسانه‌های حامی دولت سکوت کرده‌اند اما اگر سکوت‌شان از زرنگی‌شان باشد، چه؟ آنها شاید با سکوت‌شان، می‌کوشند هم روایت انتظامی از اتفاقات روز ثبت‌نام در وزارت کشور را تقویت کنند و همچنین به زعم خویش بنمایانند که همراهی هنرمندان و چهره‌های فرهنگی با سران چهره دولت نهم و دهم، آنقدرها عجیب نیست که برای آن سروصدا راه بیندازند. مرخصی و بنیاد انتظامی سکوت رسانه‌های دولتی هرچه که باشد، دستکم و نهایتا، موجب آن خواهد شد که همراهی آقای بازیگر با آقای انحراف، اندک‌اندک از یاد برود. البته به عنوان یک تصویر تبلیغاتی برای اهل پاستور و این یعنی شکست مهندسی روز ثبت‌نام برای مهندس مشایی و دکتر مهندس احمدی‌نژاد. اما این همه ماجرا نیست. هنوز هم رسانه‌ها و فعالان منتقد دولت، می‌کوشند این تلاش تبلیغاتی را به ضدتبلیغ بدل کنند. احمدی‌نژاد با منطق احمدی‌نژادی به مشایی گفت اگر پرسیدند بگو: «امروز را مرخصی گرفته‌ام.» وقتی از آقای بازیگر هم که گفته بود «نباید خود را مستقیما درگیر سیاست کند» پرسیدند چرا به وزارت کشور آمده‌اید، با همین منطق پاسخ داد و گفت: «رفته بودم پیش آقای مشایی که کار بنیاد انتظامی را پیگیری کنم که ایشان گفتند بیا برویم وزارت کشور و...» کمتر کسی مرخصی بودن رئیس‌جمهور را باور کرد. اما انتظامی چه؟ مردمی که عزت‌الله به قول خودش جزئی از آنهاست، حرف آقای بازیگر را باور کردند؟ همکاری با عبدالحسین نوشین عزت‌الله انتظامی که کارش را به‌عنوان کنترل‌چی سالن تئاتر و بعد پیش‌پرده‌خوان (علی‌الخصوص در نمایش‌های سیاسی) آغاز کرد، سال 1324 متوجه می‌شود «عبدالحسین نوشین»، از اعضای سرشناس حزب توده، در تئاتر فردوسی از علاقه‌مندان به این رشته تست بازیگری می‌گیرد. او به نوشین می‌پیوندد و در واقع اوست که عزت‌الله انتظامی آن سال‌ها و آقای بازیگر این سال‌ها را کشف می‌کند. به عضویت گروه نوشین در آمدن در واقع اولین قدم شکل‌گیری رفتارها و کنش‌های سیاسی آقای بازیگر است و در کنار آموزش‌هایی که در حوزه تئاتر از نوشین می‌گیرد قدم‌های متزلزلی نیز در عرصه سیاسی حزب توده برمی‌دارد. پس از تیراندازی سال 1327 به سمت شاه که به غیرقانونی‌ شدن حزب توده انجامید، نوشین به زندان می‌افتد و تاتر فردوسی خیلی زود از طرف رژیم پهلوی تعطیل شد.
منبع: هفته‌نامه حاشیه

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها