میلاد کیمرام: «ملکه» فرزند صالح سینمای ایران است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
میلاد کی مرام: سرانجام انتظار یکساله به آخر رسید و«ملکه» آخرین ساخته محمد باشه آهنگر اکران شد. نمیدانم باید خوشحال بود و یا غمگین. انتظار به سر رسید اما فیلمی که قرار بود از هفته قبل با حداقل تدارک برای اکران بر پرده نقش ببندد. . . با هیچ تدارکی از چهارشنبه دو هفته قبل بالاخره رنگ پرده را به خود دید.
اکران فیلمی مثل «ملکه» که در زمره فیلمهای فرهنگی قرار میگیرد با این سر و شکل در شرایطی که سینما دوره زوال و قهر تماشاگر را پشت سر میگذارد، جز جفا در حق سینما و مخاطبان حقیقیاش چه عوایدی را برای ذات سینما که همانا پویایی و مردمی بودنش است خواهد داشت؟ حمایت از فیلمهای فرهنگی یکی از اساسیترین برنامههای مدیریت کلان و میانی در حوزه سینماست. اما از حرف تاعمل فاصله بسیار است. تاخیر یک سال و شش ماهه در اکران «ملکه» که هم فرهنگی است هم پاسداشت آدمهای در سایه مانده دفاع مقدس است، عجیب به نظر میرسد. فیلم تحسین شده جشنواره سیام فجر که هم برگزیده شد و هم در حقش جفا شد زمانی رنگ پرده را میبیند که نزدیک 30 روز تا انتخابات زمان باقی است، امتحانات مدارس و دانشگاهها به همین دلیل زودتر از سالیان گذشته برگزارمیشود.
در این هنگامه پر چالش، سینما بخش عمدهیی از مخاطبانش را از دست میدهد. هر مدیر هوشمندی که سینما برایش یک دغدغه فرهنگی است باید فرا سلیقهیی تصمیم بگیرد و از تمامی توانش برای حمایت از سینمای فرهنگی که یله داده به ملیت و قومیت ایرانی ما است حمایت کند. حالا که یک فیلم فرهنگی در قواره یک فیلم خوب و ارزشمند ظاهر شده و تمام قد اثری کمالگرا وهنرمندانه را پیشکش سینمای ایران میکند، هر وجدان بیداری که شعار حمایت از سینمای ملی وفرهنگی را میدهد باید به این شعار جامه عمل بپوشاند و از تمام ابزار سخت افزاری سینما برای حمایت از فیلمهایی از این دست استفاده کند شاید این حلقه گمشدهیی باشد برای باز گرداندن خون پویایی به تن خشک و سله بسته سینما که نالههایش بیش از پیش گوش آزار شده است.
اگر حامی حقیقی برای آثاری چون ملکه پا به عرصه بگذارد آن وقت برای بازیگر جوانی چون من حضور در فیلمی چون ملکه انگیزهیی برای فراگیرتر شدن و پویایی خواهد بود؛ چرا که بی حمایت همراه شدن با چنین اثری خودش نوعی ریسک است وقتی مجالی برای نمایش اثر هنری و فرهنگیات پیدا نمیشود، دیگر نه کسی سراغ این قبیل قصهها و سوژهها میرود و نه انگیزهیی برای خالقانش باقی میماند. آن وقت سینما درست مثل مجال کنون گرفتار آثاری کمارزش دم دستی و خالی از عمق فکر و اندیشه شده و زوالش پیش رو است.
نسل من با چه دریچهیی باید قهرمانان در سایه مانده عرصه دفاع و نبرد را ببیند؟ چطور باید نامها و نشانههایی را که در گذر و خیابان میبیند باور کند؟ وقتی شخصیتهای هم تراز با خودش را نمیتواند در ذهنش به عینیت مجسم کند چطور میتواند نامهای بزرگ و قهرمانهایی که رفتهرفته شکل اساطیری به خود میگیرند را زیر باور خود جای دهد.
برای نسل من بودن «ملکه»ها از ملزومات مهم روزگار ما است؛ چرا که تصویر درست و نه درشت شده از آدمهایی را میبیند که امروز شانه به شانه او با کمبودهای زندگیاش پنجه در پنجه کرده و بحران دارو و سوخت و انرژی را میفهمد و در کنارهیی پهلو گرفته و هر روز ششهایش پرمیشود از ریزگردهایی که از همان خاک متبرک شده مرزهای غربی ایران برخاسته و آبی آسمان شهرش راغبار اندود کرده است. برای من که نقش کسی چون غلام زرقانی را در عالم خیال و پرده جادویی سینما زنده کردم، وقتی دوباره دست گرم این قهرمان در سایه مانده را بگیرم دلتنگیام رو به فزونی میرود که چرا شمار مردمانی که میتوانستند چون اویی را باور کنند و بشناسند کمتر از یک هفتادم جمعیت این سرزمین است.
دلم میگیرد از شب بیداریهای کسی چون محمد باشه آهنگر، از تلاشهای خیره کننده علیرضا زرین دست و گروهش از بچههای جنگدیده آبادان که با جان و دل در ظل آفتاب داغ پوست دیدگاه «ملکه» راعینیت بخشیدند، برای نادیده گرفتن بازیهای بزرگ و کوچک بزرگترهایم در این فیلم دلتنگ میشوم. پس برای متولیان فرهنگی که غالب ارزشهای فرهنگی را در باز آفرینی حماسههای قهرمانان انقلاب و دفاع مقدس میدانند حمایت همهجانبه و به یاری طلبیدن تمامی نیروهای انسانی و سختافزاری کار ثقیل و طاقتفرسایی نباید باشد. آن هم در این عصر و در این زمانه که چشمانداز آینده این سرزمین باید با تسری یافتن فرهنگ انقلابی و انقلاب فرهنگی باشد.
در آخر این نکته را هم باید اضافه کنم که «ملکه» فرزند صالح سینمای ایران و سینمای دفاع مقدس است و پرداختن به آن در هر عرصهیی شعور و عمق فرهنگی متولیان فرهنگی کشور را قاب میگیرد. «ملکه» یادمان تمامی قهرمانان گمنام این سرزمین است که مدبرانه از همسنگران خود با چشمانی باز حمایت کردند تا وجبی از این خاک در مشت دشمنان ایران باقی نماند.
عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر از سنگ/که به عمری نتوان دست در آثارش برد/ مرد میدانی اگر باشد از این جوهر ناب/ کاری از پیش رود کارستان که آرش برد (حسین منزوی)
دیدگاه تان را بنویسید