جای فرهنگ در بین وعدههای انتخاباتی خالی است/ وقتی اقتصاد اولویت است، فرهنگ از رده خارج میشود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، حال و روز فرهنگ در کشور ما، این روزها شبیه حال و روز بچه کوچکی است که بزرگترها زورشان فقط به او میرسد و تا میتوانند، توی سرش میزنند. حالا که دغدغه مردم و مسئولان، وضع اسفبار اقتصاد و معیشت مردم است، دیگر کمتر کسی به فرهنگ و حال نابسامانش فکر میکند. فرهنگ کشور ما این روزها به قهقرا رفته است و هیچکس به فکرش نیست؛ کاندیداهای ریاستجمهوری، حتی به بهانه جمع کردن رای هم سراغ دادن وعدههای فرهنگی نرفتهاند. انتخابات ریاستجمهوری تا کمتر از یک ماه دیگر برگزار میشود. بازار وعده و شعار این روزها حسابی داغ است. کاندیداها، اولویتهای کاری خودشان را به مردم اعلام کرده و گفتهاند که در صورت برگزیده شدن در انتخابات، چه برنامههایی برای اداره مملکت دارند. هرچند این وعدهها هنوز به صورت جزئی تصریح نشده، اما با کنکاش همین وعدههای کلی و شعارهای کاندیداها میتوان فهمید هرکدام از آنها قرار است کدام بخش را در اولویت کاری خودشان قرار دهند. با بررسی اجمالی وعدههای کاندیداهای احتمالی و کنار هم گذاشتن آنها، میشود فهمید که با توجه به اوضاع اقتصادی و وضع معیشتی مردم، اولویت کاری اکثر کاندیداها، اصلاح وضعیت
نابسامان اقتصادی کشور است. تقریبا تمام کاندیداها در اعلام وعدههایشان، اصلاح وضعیت اقتصادی و توجه به زیرساختهای اقتصادی کشور را از مهمترین برنامههای خود اعلام کردهاند. آنها وعده دادهاند که اول از همه، به فکر معیشت مردم باشند و آنها را از وضعی که گرفتارش هستند، نجات دهند. باز هم با بررسی اجمالی وعدههای کاندیداهای احتمالی و کنار هم گذاشتن آنها، میشود این را فهمید که جای فرهنگ در بین وعدههای انتخاباتی کاندیداها خالی است. توجه به فرهنگ و زیربناهای فرهنگی کشور جزو اولویتهای کاندیداهای احتمالی نیست. البته ماجرا از این هم بغرنجتر است؛ به طور کل، هیچکدام از کاندیداها مگر یکی از آنها، شعار و وعدهای درباره توجه به فرهنگ و تلاش برای رسیدگی و بهبود اوضاع فرهنگی کشور ندادهاند. چنین غفلتی، آینده روشنی را درباره سرنوشت فرهنگ در کشور ما نوید نمیدهد و گویای این است که فرهنگ به حاشیه رانده شده است. بنا به گزارش «متن» گفتمان محمود احمدینژاد از همان زمانی که برای انتخابات نهم ریاستجمهوری اعلام کاندیداتوری کرد، یعنی از سال 84، گفتمان عدالتمحور بود. او با انتقاد به اینکه مسئولان به فکر معیشت طبقه پایین جامعه
نبودهاند و با شعار رسیدگی به وضع محرومین، پا به عرصه رقابت انتخاباتی با کاندیداهای دیگر گذاشت. احمدینژاد، عدالت را در تقسیم عادلانه منابع مادی میدید و با همین دیدگاه، قول داد که نفت را بر سر سفره مردم بیاورد. گفتمان احمدینژاد، عدالت از نوع عدالت اقتصادی بود و او همچنان به عدالتورزی اصرار میورزد و معتقد است که توانسته عدالت را در جامعه برقرار کند. احمدینژاد که با وعده برقرار کردن عدالت وارد گود و رئیسجمهور شده بود، نتوانست عدالت را در جامعه پیاده کند. او هرچند به گفته خودش آمده بود تا محرومان را بزرگ بدارد و آنها را از فقر نجات دهد، اما در عمل نتوانست برای بهبود وضع معیشتی آنها کاری بکند. هرچند به عقیده احمدینژاد و بقیه اهالی پاستور، هدفمند شدن یارانهها توانست حق ضایعشده محرومان را به آنها برگرداند، اما تورم وحشتناک و افزایش صد و چند درصدی قیمتها، واقعیت دیگری را منعکس میکند. زیربناهای اقتصادی جامعه از بین رفته است و احیای اقتصاد کشور، سالها زمان میطلبد. اما وضع فرهنگ در دوره احمدینژاد چطور بود؟ احمدینژاد هرچند برای توجه به فرهنگ، شعار زیاد داد، اما سیاستهایش تیشه به ریشه فرهنگ کشور زد.
او در ظاهر از هنرمندان حمایت کرد و پای درددلهایشان نشست، اما کمی که گذشت، معلوم شد قصد او از این کارها جلب حمایت و کسب تایید دستاندرکاران فرهنگ و هنر کشور بوده است. جدیدترین اتفاق از این دست، حضور عزتالله انتظامی در وزارت کشور در کنار مشایی و احمدینژاد بود که همه را متعجب کرد، اما بعد با متنی که انتظامی در خبرگزاریها منتشر کرد، معلوم شد که او را با وعده موافقت با تاسیس «بنیاد فرهنگی و هنری عزتالله انتظامی» به وزارت کشور بردهاند تا از حضورش در آنجا به نفع خودشان استفاده کنند. اهالی فرهنگ به شدت نگران فرهنگ به قهقرارفته کشور هستند. آنها میگویند بلای بزرگی بر سر فرهنگ کشور آمده است که به این زودیها نمیتوان آن را جبران کرد. حذف یارانه کاغذ، لغو مجوز فعالیت برخی از ناشران، تعطیلی خانه سینما، ممنوعیت فعالیت انجمن صنفی روزنامهنگاران، جلوگیری از اجرای برخی تئاترها و بازداشت روزنامهنگاران و فعالان رسانهای، از نمونه برخوردهای سلبی دولت نهم و دهم با فرهنگ است. اما فرای همه این برخوردها، واقعیتی وجود دارد که نمیتوان از کنارش گذشت؛ آن هم اینکه وقتی اقتصاد در یک جامعه دچار مشکل میشود، اول از همه فرهنگ از
اولویت خارج میشود و حتی کنار گذاشته میشود. در وضع اقتصادی فعلی، چون مردم کشور ما در تهیه نیازهای اولیه معیشتیشان دچار مشکل هستند، کالاهای فرهنگی را از سبد خرید خودشان حذف کردهاند. در نگاه کلیتر، دولت و دولتمردان، برای کاهش هزینههای خود و برای اینکه وضع اقتصادی را سامان ببخشند، هزینههای فرهنگی را کم کردهاند. در چنین وضعی، فرهنگ دیگر ضروری شمرده نمیشود و میشود به راحتی از کنارش گذشت. دوره هشت ساله ریاستجمهوری محمود احمدینژاد، حدود یک ماه دیگر تمام میشود. او کوهی از مشکلات اقتصادی را بعد از خودش به جا گذاشته است. صنعت کشور تعطیل شده، تورم به شدت افزایش پیدا کرده و ارزش پول ملی ما سقوط کرده است. اما مهمتر از همه این معضلات، مشکلات معیشتی مردم است؛ اینکه آنها در تامین معاششان دچار مشکل هستند. با توجه به این نکته میتوان دریافت که چرا تقریبا تمام کاندیداها شعارهای اقتصادی داده و از فرهنگ غافل ماندهاند. در چنین وضعی باید به آنها حق داد که بهبود وضع معیشتی مردم را وظیفه خود بدانند و آن را در اولویت کاری خود قرار دهند. هرچند به شنیدن خبرهای ناخوش درباره فرهنگ کشور عادت کردهایم، اما مدتی است که
خبرهای ناگواری درباره اوضاع فرهنگی کشور به گوش میرسد؛ خبر اول مربوط به بودجه فرهنگی سال 92 بود که اعلام شد کاهش 33 درصدی داشته و از کل حجم بودجه 92، تنها سه درصد به بودجه فرهنگی اختصاص داده شده است. خبر بعدی هم مربوط به نبود وعدههای فرهنگی در بین شعارهای کاندیداها است؛ با چنین وضعی باید نگران آینده فرهنگ در کشور بود.
دیدگاه تان را بنویسید