نیکول کیدمن: اسکار برایم چیزی در مایه‌های پی.اچ.دی است

به گزارش نامه، نیکول کیدمن- نویسنده‌ در آستانه خودکشی فیلم «ساعت‌ها»، زن رنج‌دیده فیلم «دیگران» و ستاره فیلم «مولن‌روژ»- امسال یکی از متفاوت‌ترین نقش‌های کارنامه هنری خود را بر‌عهده دارد: عضویت در هیات داوران فستیوال کن در گروهی که ریاست آن بر عهده استیون اسپیلبرگ است. این بازیگر 45 ساله در عین حال مدتی است که به تهیه‌کنندگی هم روی آورده و در مقام تهیه‌کننده، شش فیلم در کارنامه خود دارد. آنچه در پی می‌آید، گزیده گفت‌وگویی است با این بازیگر که توسط سایت رسمی فستیوال کن انجام گرفته است و «اعتماد» آن را ترجمه کرده است:

شما اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای بازی در فیلم «ساعت‌ها» دریافت کردید. این جایزه برایتان چه معنایی داشت؟

در میانه‌ بازی در فیلم «تولد» بودم که برنده اسکار شدم و در مراسم شرکت کردم و از فردایش دوباره به سر کارم برگشتم. تغییری در انتخاب‌ها و نوع نگاهم ایجاد نشد، چون فیلم، خیلی جمع و جوری بود. من قلبا آدم مستقلی هستم و قدری هم عصیانگر و اهل شنا کردن خلاف جریان آب. گرفتن جایزه اسکار به نوعی باعث شد بفهمم که انتخاب‌هایم درست بوده‌اند، به طوری که می‌توانستم درستی روند کاری‌ام را به رخ پدر و مادر و اطرافیانم بکشم، چراکه بردن چنین جوایزی با خودش پرستیژی به همراه می‌آورد که بابت آن می‌توانید به پدر و مادرتان بگویید: «دیدید؟ انتخاب‌های من درست بودند!» من آدم تحصیلکرده‌یی نیستم و والدینم هم تحصیلکرده نیستند، پس به نوعی اسکار برایم یک مدرک تحصیلی به حساب می‌آید. شاید چیزی در مایه‌های پی.اچ.دی.

آیا نقشی را به خاطر دارید که تاثیر عمیقی روی شما بر جای گذاشته باشد؟

«لانه خرگوش» شاید فیلمی بود که تا زیر پوستم رخنه کرد، چراکه دخترم را تازه به دنیا آورده بودم. وضعیت بیولوژیک من به همین دلیل کاملا تغییر کرده بود. پس در آن فیلم حضور یافتم که وحشت‌زده‌ام کرده بود. این فیلم در روان من نفوذ کرد و مرا به وضعیت خطرناکی انداخت. نمی‌دانم که اگر دوباره به گذشته برگردم حاضرم در این فیلم بازی کنم یا نه. چیزی که همواره دور و بر من دیده می‌شود، اندوه است. من نقش شخصیت‌هایی را بازی می‌کنم که اندوه آنها را رنج می‌دهد یا با شکست و ماتم سر و کار داشته‌اند.

آیا در حال حاضر پروژه‌یی در دست انجام دارید؟

به تازگی کاری را به پایان رسانده‌ام که کاملا مرا خسته و فرسوده کرده است. حالا وقتش رسیده تا با خانواده و فرزندانم باشم.