کد خبر: 45321
تاریخ انتشار :

روند جعل در پوسترسازی و کاور فیلم‌های سینمایی چگونه است؟/ تصویر بازیگرانی که فقط خریدار را فریب می‌دهند

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، تا به امروز چندبار برایتان پیش آمده به محض این که پوستر فیلمی را دیدید، راهتان را کج کنید به سمت سینما؟ اصلا پیش آمده رفته‌ باشید سوپرمارکت که تخم‌مرغ و اسکاچ و... بخرید یکدفعه یک فیلم هم به خاطر اینکه کاورش (یا همان جلد سی‌دی) نظرتان را جلب کرده و باقی پول جور در بیاید برداشته باشید و داخل کیسه خرید انداخته‌ باشید؟ حال از تمام این بارها چندبار شده نگویید؛ «ای دل غافل!» و محکم نزده باشید پشت دست‌تان که گول خورده‌اید و چه کلکی‌‌اند اینها! چندبار حس کرده‌اید که انگار عالم و آدم دست به دست هم داده‌اند تا حالی از شما دوستداران فرهنگ بگیرند؟ اگر پی‌گیر فیلم‌هایی که روی پرده می‌آید از طریق سابقه کارگردان و نظر منتقدان، روزنامه و مطبوعات و... نشده‌اید بهتر است قید دیدنش را با زرق و برقی که پوسترها نشان‌تان می‌دهد بزنید. پخش‌کننده‌ها و تهیه‌کنندگان فیلم‌های سینمایی و شبکه خانگی با آگاهی نسبت به این معیارهای مخاطبان کمتر پی‌گیر سینماست، که در ارائه موارد بصری و نوشتاری روی کاورها و پوسترها، جنبه‌های تبلیغی ـ تهییجی را مدنظر قرار می‌دهند. البته این رویکرد، در جهت هرچه بیشتر دیده‌شدن محتویات فیلم‌ها کاملا طبیعی است؛ اما در این میان، شاهد رواج برخی پوسترها و کاورها هستیم که همه آن چیزی را که در داخل محصول می‌گذرد معرفی نمی‌کنند، یا برعکس این وضعیت نیز صادق است؛ آنجا که اغراق و بزرگ‌نمایی در تبلیغات محصول، نشان‌دهنده لحظات و اتفاقاتی است که در طول فیلم چندان اهمیتی ندارند درحالی‌که به عنوان عناصر تبلیغی مهم روی کاور آمده‌اند. این عناصر مهم می‌توانند بازیگران، تصاویر‌ هیجان‌انگیز و لوکیشن‌های جالب یا تصویری کردن مضمون فیلم باشند. در نهایت پوستر به زعم تهیه‌کنندگان ایرانی اغلب چیزی نیست جز عکس چهره بازیگرهای فیلم، پس چه بهتر که این چهره‌ها، چهره‌های بفروش سینمایی هم باشند. در این سیستم، البته یکی از کارکردهای خیلی مهم پوستر، فراموش می‌شود و آن انعکاس حداقل اطلاعات راجع به محتوای فیلم است، که مشخص می‌کند مثلا فیلم کمدی است، در ژانر وحشت است یا ملودرام. البته در این باب گاهی پوسترها به آنها که اهل سینما رفتن هستند هم رودست می‌زنند. به گیرنده‌هایتان دست نزنید، پوستر ایراد دارد آنقدر این دی‌وی‌دی را جلو عقب نکنید، لازم نبود دو بار هم برای دیدن چنین فیلمی وقت‌تان را در سینما بگذرانید، بی‌شک هیچ اشتباهی رخ نداده و شما نیز صحنه‌ای را از دست نداده‌اید. آنچه شما را به دیدن این فیلم کشانده و هر آنچه در پوستر و عکس‌های تبلیغی این فیلم دیده‌اید هیچ ربطی به اتفاقاتی که در فیلم می‌افتد، ندارد. مثلا این محمدرضا فروتنی که به این بزرگی در پوستر خودنمایی می‌کند کلا چند دقیقه هم در فیلم «بی‌خداحافظی» حضور ندارد. آن هم نه با شکل و شمایلی که در پوستر فیلم و کاور نمایش خانگی‌اش می‌بینید. همه این عکس‌ها مربوط به لحظات پشت صحنه فیلم است که گویا جالب‌تر از فیلم بوده‌اند. بنا به گزارش حاشیه، اما این مساله زیاد هم در سینمای ایران امر غریبی به حساب نمی‌‌آید. از آنجایی که طراحی پوستر در ایران هیچ‌گاه چنان‌که باید مورد توجه قرار نگرفته و همواره تقلیدی از سینمای ‌هالیوود بوده است، پوستر فیلم‌ها نیز آنچنان که باید محتوا و مضمون فیلم را نشان نداده و گاه تنها کپی عکس‌ها و فیلم‌های خارجی است. مثلا پوستر جذاب فیلم «نیش زنبور» این‌گونه می‌نماید که یک فیلم فانتزی خواهیم دید در صورتی که چنین نیست و پوستر فیلم تنها کپی «توریست نخ‌نما»ی ‌هالیوودی است. این «توریست نخ‌نما» که امروز به شکل اصطلاح درآمده تیپی است که در فیلم‌ها و فانتزی‌های ‌هالیوودی بسیار رواج دارد. یا پوستر فیلم «محاکمه در خیابان» که عینا از روی پوستر فیلم «اراذل بی‌آبرو»ی تارانتینو کپی‌برداری شده است؛ عکس «نیکی کریمی» در کلوزآپ دیده می‌شود و باقی بازیگران در بک‌گراند، که بر اساس مطابقت مبانی بصری و محتوایی باید نشان‌دهنده آن باشد که کریمی شخصیت اصلی فیلم است در صورتی که این‌گونه نیست. پوسترهای فیلم علاوه بر ارائه اطلاعاتی درباره فیلم و آمدن روی سردر سینماها، معمولا زینت‌بخش سالن‌های کنفرانس خبری فیلم‌ها هم هستند. کاربرد دیگر پوستر، در طراحی سایت فیلم‌هاست که معمولا از مرحله فیلم‌برداری، شروع به کار می‌کنند و اطلاعاتی را راجع به داستان فیلم و روند ساخت آن در اختیار کاربران قرار می‌دهند. در این راستا مثلا سایت فیلم «شوالیه تاریکی» در حرکتی بی‌سابقه، اقدام به بارگذاری پوستر فیلم با سایز اصلی‌اش کرد که شامل یک عکس 4 متری از پوستر فیلم با حجم 100 مگابایت بود. این بی‌ربطی پوستر با مضمون فیلم، گاهی به جایی می‌رسد که کارگردان را نیز شاکی می‌کند. مثلا زمان پخش فیلم «هیچ»، کاور فیلم در شبکه خانگی، عبدالرضا کاهانی را تا مرحله سکته رساند و او در اعتراض به پوستر‌ نمایش خانگی فیلم گفته بود حاضر است همه هزینه‌های تولید و عرضه این دی‌وی‌دی‌ها را بدهد تا این‌ لوح‌ها را از سطح شهر جمع کنند. در نهایت کار به مراجع قانونی کشید. جالب آنجاست که کاهانی، اتفاقی در سوپرمارکت کاور فیلم را دیده و از دیدن آن بسیار خجالت کشیده است. این کارگردان در گفت‌وگو با یکی از خبرگزاری‌ها گفته بود: «تا الان نگران 14مورد سانسور فیلم بودم که حتی نمی‌دانم کدام صحنه‌ها است، اما از الان به بعد بیشتر نگران پوستر فیلم هستم که به حیثیتم برمی‌گردد. سانسور را همه درک می‌کنند، اما پوستر را تصور می‌کنند با نظارت کارگردان طراحی شده درحالی‌که هیچ نظارتی نداشتم». این در حالی است که پوستر شوخ و شنگ فیلم هیچ ربطی به مضمون آن ندارد.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها