هنرمندان حامی روحانی چه کسانیاند و چگونه پیروزیاش را تبریک گفتند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
|
نام هنرمند |
فعالیت هنری |
اظهارنظر |
|
عزتالله انتظامی |
بازیگر |
هر شرایطی شده در انتخابات شرکت میکنم و به قول قدیمیها به فرد اصلح رای میدهم. بالاخره یکی باید بیاید و مشکلات مردم را حل کند. معتقدم باید به آن کسی که فعالیتش بیشتر از همه به چشم میخورد و مدیریت خوبی داشته است رای دهیم. کسی که بیشتر از همه برای این کشور زحمت میکشد. با کمک دوستانم به نزدیکترین شعبه اخذ رای خواهم رفت و در انتخابات شرکت میکنم. |
|
فرهادی توحیدی |
رییس هیاتمدیره خانه سینما |
مطالبات من هم همچون مطالبات مردم ایران است. مردم ایران دوست دارند در صلح و آرامش، توام با رفاه اقتصادی و در تعامل با دنیای امروز زندگی کنند. به آزادی بیان و آزادی اجتماعی احترام گذاشته و امنیت شغلی تامین شود. مدیریت آینده سینما هم در چارچوب سیاستگذاری فرهنگی و نظارت عالیه حرکت کند. به عبارت دقیقتر به برپایی زیرساختهای سینما توجه دقیق داشته باشد. مهمتر اینکه تصمیمگیریها را در حوزه تولید، توزیع و نمایش فیلمها به اهالی سینما بسپارد و فقط از نقطهنظر حاکمیتی و حمایتی در سینما فعالیت داشته باشد. |
|
بهزار فراهانی |
بازیگر |
من در مملکتی زندگی میکنم که ادعای دموکراسی و انتخابات آزاد دارد. پس از این حقم استفاده میکنم و رای میدهم. من تابع قانون این کشور هستم حتی اگر در بعضی موارد ممکن باشد از همین قانون علیه من استفاده و با من دشمنی کرده باشند و حتی بخواهند این دشمنی را ادامه بدهند اما من با کشور خودم دشمنی نمیکنم. ما آنقدر در این راه میجنگیم و از حقوق مسلم خودمان استفاده میکنیم تا یک روزی به موفقیت برسیم. من در کشور آزادی زندگی و از امکاناتش استفاده میکنم تا آن را به آزادی برسانم. اینبار از رایم هم مراقبت میکنم. |
|
مهدی فخیمزاده |
بازیگر |
به فردی رای میدهم که مطمئن هستم میتواند با ایمان و سعی و تلاش به این نابسامانیهای اقتصادی، بیقانونیها و بیتدبیریها پایان دهد. |
|
رضا میرکریمی |
کارگردان |
به کاندیدایی رای میدهم که نشانههای کافی از صداقت، تجربه، عقل و اعتدال داشته باشد. به کاندیدایی رای میدهم که در او صداقت و تجربه باشد. فکر میکنم بعد از گذشت یک دوره هیجانی، مردم آنقدر فهمیده شدهاند که دیگر فریب شعار و تظاهر را نخورند. با این حال این کافی نیست چون هیچ رویای شیرینی تعبیر نمیشود، مگر در سایه تلاش و اراده جمعی آدمها |
|
سیدجمال ساداتیان |
تهیهکننده |
انتخاب من آقای روحانی است. یکسری صحبتهای ایشان در حوزههای مختلف مثل حوزه سیاست خارجه، من را امیدوار کرد، بحث غنیسازی برای هر ایرانی اهمیت دارد و باید با این موضوع با نگاه بازتری برخورد کنیم، این اعتمادسازی را بهتر است انجام دهیم و در اینباره مراوده و باب مذاکرات را باز کنیم. اینها روی وضعیت عمومی تاثیر میگذارد. در مجموع، نگاه بازی در زمینه کشورداری انتظار میرود. یقینا اگر مردم دغدغه روزمرگی نداشته باشند، بیشتر مخاطب سینما و تئاتر میشوند و سینما رونق میگیرد. |
|
کیهان کلهر |
موسیقیدان و کمانچهنواز |
ما با حمایت از آقای حسن روحانی البته از ایشان انتظار داریم که سنت احترام به اهل هنر را بار دیگر احیا نمایند و شرایطی را فراهم کنند این زمستان خلاقیت هنری سرآید. باشد که در باران آزادی لالههای امید نسل جوان ایرانزمین بار دیگر سر از خاک بردارند. |
|
عبدالحسین مختاباد |
خواننده |
ممکن است کاندیدایی که همه ایدهآلها و ویژگیهای موردنظر و مورد قبول مردم را داراست، در انتخابات حضور نداشته باشد ولی مردم باید پای صندوقهای رای بیایند و اسم کاندیدای موردنظر یا کاندیدایی را که فکر میکنند بیشتر به نظر آنها نزدیک است، در صندوق بیندازند تا به این شکل در انتخابات شرکت کنند. |
|
بهاره رهنما |
بازیگر |
به رایندادن اعتقادی ندارم چراکه معتقدم اگر پذیرفتهام که در این کشور زندگی کنم، نمیتوانم نسبت به شرایط سیاسی و اجتماعی اطرافم بیتفاوت باشم، هر اتفاقی هم که بیفتد من به عنوان یک فرد در قبال وجدان خودم مسوول انتخاب خودم هستم حتی اگر رای من تصادفا در صندوقی بیفتد که همان یک صندوق دچار سانحه آتشسوزی یا سیل یا صاعقه بشود باز پیش خودم سهم خودم را ادا کردهام و بیتفاوت نبودهام، انتخاب یک مسوولیت اجتماعی است مگر بپذیرم که آدم بیتفاوت و مسوولیتگریز و بیاعتقادی به وجود وجدان اجتماعی و هنوز اندکی پاک هستم، میروم تحقیقات که ببینم چه بکنم. |
|
عبدالجبار کاکایی |
شاعر و منتقد ادبی |
راهی جز رای دادن نداریم و حرکت مدنی یعنی همین هوشیاری سیاسی عمومیتیافته و تعصبات و فرقهگرایی در حال افول است. احساس تنبه نیز در بین اقتدارگرایان چشمگیر است. اراده سبز مردم برای همسانسازی نگاهها تحقق یافته است. صحنه سیاسی ایران یک گام به جلو برداشته است. پس من هم رای میدهم و هم مراقب رایم هستم. |
|
لیلی گلستان |
مترجم |
خسته شدم از شنیدن این همه غرغر مردم. خسته شدم از دیدن نگرانی و دلمردگی هر اهل فرهنگ و هنر. دلم میسوزد از این همه استعداد، از این همه توانایی، از این همه هوش که جای پرورش ندارند. دلم میسوزد برای زنانی که دست به هر کاری میزنند تا شوهر بیکار و احیانا معتادشان را نان دهند. دلم میسوزد از شرایطی که دامنگیر کبری، دلارا، نوروزی و شهلا و شهلاها شد. دلم میسوزد برای کارگری که بچهاش در دانشگاه قبول شده و توان پرداخت هزینه را ندارد و بچه میماند در خانه؛ بیکار و بعد معتاد. دلم میسوزد برای بیمار سرطانی که ماهی یک میلیون پول یک آمپولش است و به ناچار عطای زندگی را به لقایش میبخشد. میدانم که طی این چند سال اخیر هرچه توان و انرژی داشتهام از دست دادهام. جانی نمانده. اما باید از جایم بلند شوم. شناسنامهام را بردارم، به وظیفه ملیام عمل کنم و رای بدهم |
|
نام هنرمند |
فعالیت هنری |
اظهارنظ ر |
|
بهرام دبیری |
نقاش |
تا به حال در جابهجاییهای مدیریت کلان اجرایی کشور، تغییر مهمی در عرصه فرهنگ و هنر ندیدهام. انتظار هم ندارم که دگرگونی آنچنانی پیش بیاید، اما با روحیهای که مردم در انتخابات اخیر از خودشان نشان دادند - روحیهای که به پیروزی آقای روحانی انجامید- امیدوارم ایشان بتوانند به چند نکته که به اعتقادم جزو خواستههای بحق آنان است، پاسخ دهند. اولین آنها، آزادی است. منظورم از آزادی، این است که در سطح وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دایما شاعر، نقاش، فیلمساز و مجسمهساز را محدود نکنند و با سلیقه محدود خود جلوی تماس مردم را با هنر نگیرند. انتظار دارم آزادیهای فردی مردم و شهروندان ایرانی که در طول این سالها آسیب دیده و حق طبیعی و قانونی آنهاست رعایت شود. اختلاسها دیگر تکرار نشود و دولت آینده بتواند امانتدار داراییهای مردم باشد، امانتدار رقمهای درشتی که دود شد و کسی پاسخ نداد. مردم ایران به هر ریال از این پولها نیازمندند. امیدوارم وضعیت اقتصادی مردم بهبود پیدا کند. امیدوارم پاسپورت مردم ایران دوباره در کشورهای دیگر محترم شمرده شود. امیدوارم روابط ایران با کشورهای جهان بهبود پیدا کند. امیدوارم از تنشها کاسته شود و صلح و دوستی جایش را بگیرد. امیدوارم درهای ایران باز شود تا مردم جهان بهعنوان توریست و بیننده بتوانند سرزمین زیبای من را ببینند و مردم مهربان من را بشناسند. در زمینه فرهنگ و هنر تمام اختیار با هنرمند است و تمام مسوولیت هم با او. هیچ کارمند وزارتخانهای بهطور قانونی مجاز نیست جلوی اثر هنری را برای نمایش و اینکه توسط مردم خوانده، دیده یا شنیده شود بگیرد. آنچه تا به حال دیدهایم کمتوجهی برخی به قانون است. در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تمام این حقوق پیشبینی شده و اصولا غیرعقلانی است اگر فکر کنیم کارمند یک وزارتخانه مجاز باشد به جای سلیقه یک ملت تصمیم بگیرد و بگوید شما میتوانید این شعر را بخوانید یا نه یا شما میتوانید این فیلم را ببینید یا نه و... آنچه انتظار دارم اجرای قانون است. هنرمندان، محترم هستند. آنان نیروهای خلاق فرهنگ و هنر این کشورند. باید بتوانند آنچنان که خودشان صلاح میدانند بدون هیچ دستور و ارشادی کار کنند. |
|
کیانوش عیاری |
کارگردان و تهیهکننده سینما |
شرکت گسترده مردم در یازدهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری بیانگر رفتارهای پیچیده جامعه است. البته برای تمامی رفتارهای پیچیده میتوان دلیل پیدا کرد که پرداختن به همه آنها در این فرصت کوتاه امکانپذیر نیست. اما با این حال یکی از دلایلی که به نظر میرسد مردم ترغیب شدند که در این انتخابات شرکت کنند، این است که پیش از آن مردم بهخاطر برخی رفتارهای غیرمسوولانه ناامید شده بودند و البته «بیم آیندهای بدتر از شرایط فعلی» نیز دیگر دلیلی بود که مردم پای صندوقهای رای حضور پیدا کردند. طبیعی است که در بدو امر در این شرایط ایستا برای فرهنگ و سینما انتظار معجزه نداریم. با اعلام شدن نتیجه انتخابات به این دلخوشیم که هرچه سریعتر سینما به وضعیت نرمال و طبیعی رسید. چون اتفاقاتی که در سالهای اخیر بر سینمای ایران تحمیل شد، سینما را به وضعیت اضطرار و رخوت کشاند. بنابراین باید صبر کرد تا دیدگاهها و نهال سیاستگذاریهای جدید به بار بنشیند و سینما به نقطه اولیه خود بازگردد و بعد از آن سطح انتظاراتمان را تعیین و مواضع خود را نسبت به سینما اعلام کنیم. تازه در چنین شرایطی است که میتوان درباره آینده سینما نظر داد. |
|
پگاه آهنگرانی |
بازیگر |
بهنظرم شوروشوق حضور مردم در انتخابات ریاستجمهوری، بیشتر مدیون ائتلاف آقایان خاتمی و هاشمی بود و بعد از آن هم مردم در این مدت کوتاه متوجه شدند میتوانند بر سرنوشت خود تاثیر بگذارند. البته تاثیر این شوروشوق هم برای سینماگران جدا از مردم نیست. سینماگران هم همان مردم هستند و طبیعتا اعتمادبهنفسی که در این چند ساعت کوتاه بعد از نتایج انتخابات، مردم بهدست آوردند، طبیعتا سینماگران هم بینصیب نماندند. اما اینکه اوضاع آتی سینما چقدر بهبود مییابد، بستگی به چیدمان اعضای دولت و وزیر ارشاد دارد که چه معاونت سینماییای را برمیگزیند. با این حال معتقدم که اوضاع رو به بهبود است و باید باامید به آینده نگاه کرد. |
|
علیرضا داوودنژاد |
کارگردان و تهیهکننده سینما |
حضور گسترده مردم در پای صندوقهای رای، بیانگر این نکته است که مردم دوست دارند خودشان در تعیین سرنوشت دخالت داشته باشند. طبیعی است مردم پرشور درخواستها و مطالباتی دارند و برای ما که در سینما فعالیت میکنیم، مهم است که مردم این بخش از فرهنگ هم حضور تاثیرگذار داشته باشند. اگر مسوولان آتی سینما نظارت حداقلی داشته باشند و اجازه بدهند سینماگران مستقیما با مردم در تماس باشند و فارغ از حاشیهها ذائقه مخاطبان را بشناسند، آنوقت مردم بدون واسطه از طریق خرید بلیت سینماها، به اقتصاد سینما کمک خواهند کرد. در این مسیر خواهناخواه شوروشوقی بهوجود میآید تا با توجه به پتانسیل بالای فکری و انسانی سینما، فیلمسازان به خلاقیت دست بزنند. از سویی دیگر هنرمندان روشنفکر هم با توجه به رشد اقتصادی سینما، فیلم دلخواه خود را هم خواهند ساخت. از سویی دیگر سینمای ایران در سطح منطقه و حتی در سطح بینالمللی وارد بازار میشود و تعاملات میان مردم و سینما به شکل طبیعی در سطح عرضه و تقاضا موجب ارتقای سینمای ایران خواهد شد. |
|
قطبالدین صادقی |
کارگردان تئاتر |
خوشحالم که با وجود برخی زخمهای کهنه و بیاعتمادیها، مردم با شور و شوق سر صندوقها رفتند و به وظیفه اجتماعی خود عمل کردند. تا این جایی که نتایج انتخابات را دنبال میکردم متوجه شدم مسوولان وزارت کشور با دقت و محاسبه منصفانه در اعلام نتایج، اعتماد به نفس از دست رفته را ترمیم کردهاند. خود من اصلا اعتمادی به وضعیت نداشتم و بدون امید به نتیجه، رای خودم را به صندوق انداختم اما الان دارم میبینم که نتیجه این انتخابات دور از انتظار، به سود جامعه و نیروهای اجتماعی، آینده روابط با جهان و وحدت ملی تمام شده است. شخصا به آینده بسیار خوشبین هستم و شادی خودم را از این اتفاق پنهان نمیکنم. به نظرم این مشارکت با این وسعت، نشانه این است که مردم از نظر سیاسی، اجتماعی و فرهنگی به تنگ آمدهاند. چهار سال گذشته بدترین دورهای بود که گذراندیم و نشانههایی از نارضایتی از عدم هماهنگی و گسستگی فرهنگی به چشم میخورد و همین فضا بود که باعث شد یکبار دیگر مردم پای صندوقها بیایند و از حق مشروع خود با رایشان دفاع کنند. به نظرم این گفتمان، گفتمان درستی است که مردم جدا از موضعگیریهای سیاسی و تضارب آرا و گرایش به اینسو و آنسو حرفشان را با رایشان بزنند. اگر یاد بگیریم که به جای هر کلامی با یکدیگر از این طریق با هم گفتوگو کنیم، یک قدم به سمت دموکراسی رفتهایم و فرصت سازندهای را به دست آوردهایم. این شور و شوق نشانه ایجاد همین فرصت است. |
دیدگاه تان را بنویسید