خاطرههای کنکوری هنرمندان/ چرا «شهاب حسینی» از رشته تحصیلیاش انصراف داد و نگرانی اصلی «کامبیز دیرباز» برای کنکور چه بود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، رقابت کنکور از فردا در سراسر کشور آغاز میشود و داوطلبان تواناییهای تحصیلیشان را در محک آزمایش قرار میدهند. البته در این میان استرس و نگرانی از قبولی در کنکور، علاوه بر داوطلبان بر خانواده و اطرافیان نیز مستولی است و تا جایی که دغدغه قبولی در کنکور به یکی از بزرگترین دغدغهها تبدیل شده است. هنرمندان هم از این امر مستثنی نیستند. آنها هم برای کنکور حال و هوای خاص خودشان را داشتند. برخی مثل شهاب حسینی با آنکه دو بار در دانشگاه قبول شده است، هنوز دیپلم دارد و برخی دیگر چون علی پهلوان در همان سال سوم دبیرستان در رشته مورد علاقهاش قبول شده است. صحبتهای هنرمندان در یک روز مانده به آغاز ماراتن کنکور خواندنی است: سید جواد هاشمی: پشت خاکریز راحتتر بودم تا سر جلسه کنکور دفعه اول که رفتم کنکور بدهم خیلی استرس داشتم. همه اون چیزهایی که خوانده بودم به کل فراموش کرده بودم. خیلی راجع به سوالات فکر میکردم. تقریبا نیمی از زمان گذشته بود و من فقط سوالات را میخواندم و جوابی نداشتم. خوب آن تجربه خوبی بود. چون فهمیدم که چطور میتوانم استرس کنکور را کنترل کنم. یک جورایی پشت خاکریز راحتتر بودم تا
سر جلسه کنکور. سال دوم البته با اعتماد به نفس بیشتری سر جلسه کنکور نشستم و قبول شدم؛ همان رشته و دانشگاهی که میخواستم قبول شدم و رفتم. رشته کارگردانی تئاتر دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران. شهاب حسینی: یک بار از دانشگاه انصراف دادم و یک بار هم نرفتم سال 70، یک سال بعد از گرفتن دیپلم کنکور دادم. رشته دبیرستانیام علوم انسانی بود، تصمیم گرفتم برای رشته روانشناسی امتحان بدهم. حافظهام خوب بود و خواندن درسهایی که نیاز به حفظ کردن داشتند، برایم آسان بود. روزی 4-5 ساعت بیشتر درس نمیخواندم، البته کاملا مفید بود و میدانستم روی چه درسهایی باید تاکید بیشتری کنم. بعد از کنکور، مثل همه بچهها رفتم و روزنامه خریدم. چون از روز امتحان تا روز اعلام نتیجهها به قبول شدن یا نشدنم فکر نمیکردم، خیلی مضطرب نبودم. هیجان و شور و شوق خانوادهام بیشتر از خودم بود. اما سال دوم از رشتهام انصراف دادم. تصمیم گرفتم برای ادامه تحصیل به کانادا بروم. چون عمویم آنجا رشته سینما میخواند، من هم دوست داشتم رشته سینما را در کانادا بخوانم. شرایط درس خواندن آنجا برایم جذابتر بود و برایم مهم بود که سینما را خوب و کامل یاد بگیرم و
از حرفهای عمویم متوجه شدم آنجا میشود با دانشگاه رفتن به خوبی سینما را یاد گرفت. خود دانشگاه رفتن و مدرک تحصیلی برایم خیلی مهم نبود. البته نرفتم. چون خیلی ناگهانی تصمیم گرفتم ازدواج کنم و برنامه رفتنم به کلی به هم خورد. دوباره سال 74 برای رشته بازیگری کنکور دادم و با رتبه 85 در رشته بازیگری دانشگاه آزاد قبول شدم ولی به خاطر شرایط زندگی خانوادگیام، بین دانشگاه و سربازی، سربازی رفتن را انتخاب کردم. آرام جعفری: شب کنکور راحت خوابیدم کنکور همه چیز زندگیم نبود. من آن روزها نقاشی میکردم و نقاشی هم درس میدادم؛ برای بازیگری در کلاسهای آقای سمندریان دوره دیده بودم و بازیگری برایم خیلی جدی شده بود و شروع کرده بودم در تئاترهای حرفهای بازی کردن. به خاطر همه این فعالیتها، دانشگاه رفتن نمیتوانست مسیر زندگیم را عوض کند و قبولی در کنکور همه فکر و ذکرم نبود. بنابراین برای کنکور دادن اضطراب نداشتم. شب کنکور، مثل هر شب خوابیدم البته اطرافیانم به جای من اضطراب داشتند و هیجانزده بودند. روز آمدن اسمها هم سر اجرای تئاتر بودم و اصلا حواسم نبود که روزنامه بخرم. اطرافیانم هم چون بیخیالی من را دیده بودند، فکر
میکردند قبول نشدم و کسی چیزی به روی خودش نیاورد تا اینکه کارنامه آمد دم در خانهمان و تازه آن موقع بود که فهمیدم قبول شدم. امیر تاجیک: به قبولیام خیلی امیدوار بودم من بعد از اینکه 11 سال در صنایع هواپیمایی کار کردم کنکور دادم. من در قسمت مهندسی قطعات هواپیما کار میکردم. هنرستانی بودم و از همانجا جذب صنایع هواپیمایی شدم. سال اول، در دانشگاه گرافیک قبول شدم و سال دوم در کنکور شرکت کردم و طراحی صنعتی خواندم. یادم است آن روزها خیلی استرس داشتم؛ این استرس هم تلخی داشت و هم شیرینی. دوست داشتم نتیجه یک رقابت جدی را که در آن شرکت کردهام بدانم. به قبولیام در کنکور هم خیلی امیدوار بودم. چون معمولا بچههای هنرستانی در ریاضی و فیزیک خیلی موفق نبودند در حالی که من این درسها را خوب بلد بودم. هر چه باشد بچه درسخوان بودم. معدلم بیشتر از 17 بود. تاره درسهای ما خیلی سخت بود. پنج تا درس اصلیام را همیشه 20 میشدم. علی پهلوان: برای ورود به دانشگاه، دو ترم مرخصی گرفتم من خلق و خوی کاسبی نداشتم اگر دانشگاه نمیرفتم و در یک رشته تخصصی تحصیل نمیکردم، کار دیگری نمیتوانستم انجام بدهم و کارهای نمیشدم. برای
همین هم سال سوم دبیرستان در کنکور شرکت کردم و در کنور رشته مهندسی صنایع قبول شدم. ماجرا برایم جدی نبود قبل از کنکور. جزوههایی بود به اسم جزوههای رزمندگان. جزوهها را گرفتم تا با مدل تستها آشنا شوم. بعضیهایشان را هم زدم. فکر میکنم چون ریاضیات جدیدم خیلی خوب بود و در زبان و ادبیات و عربی هم قوی بودم، نمره آوردم. جالب است که روز اعلام نتایج هم با یکی از دوستانم رفته بودم جلوی ساختمان اصلی دانشگاه آزاد تا از روی روزنامههایی که جلوی در چسبانده بودند، اسم یکی دیگر از بچهها را ببینم که دوستم اسم من را دید. اولش باورم نمیشد؛ بعد که شماره شناسنامهام را چک کردم مطمئن شدم. آن موقع میتوانستیم ثبتنام کنیم و دو ترم مرخصی بگیریم تا درسمان تمام شود؛ من هم همین کار را کردم. امیرحسین صدیق: در مرحله گزینش رد شدم رشته دبیرستانیام تجربی بود و آن سالی که دیپلم گرفتم، هم برای رشته تجربی امتحان دادم و هم برای رشته هنر. برای رشته هنر که درس خاصی نخواندم چون از قبل کارگردانی را دوست داشتم و دربارهاش مطالعه آزاد داشتم و برای تجربی هم وقت زیادی نگذاشتم. یادم هست یکی از بچههای فامیل برای کنکور از شهرستان آمده بود
منزل ما و حسابی به خودش فشار میآورد و اضطراب داشت، ولی من دنبال زندگی عادی و خوشگذرانی بودم. شب کنکور هم یک فیلم ویدئویی گرفتم و فیلم دیدم. روز اعلام نتیجهها رفتم سر کوچه. روزنامه خریدم و دیدم هم دانشکده صدا و سیما قبول شدم و هم رشته زمینشناسی. دانشکده صدا و سیما را رفتم. در تمام امتحانهای علمی و آموزشی دانشکده هم قبول شدم، ولی 5-6 ماه بعد فهمیدم در مرحله گزینش رد شدهام. چون از قبولی در دانشکده صدا و سیما مطمئن بودم، برای رشته زمینشنای ثبتنام نکرده بودم و بعد هم که خواستم اقدام کنم از وقتش گذشته بود. کامبیز دیرباز: ترسیدم خواب بمانم زمان ما جو کنکور اینطوری نبود. کنکور شرکت میکردی، یا قبول میشدی یا نمیشدی. پسرها کمی نگران بودند آن هم به خاطر مسئله خدمت سربازی. خانمها که از هفت دولت آزاد بودند. برای همین هم استرس نداشتم. استرس چه سودی به حالم داشتم. فقط اینکه همان مطالبی را که خوانده بودم فراموش میکردم. به قول اطرافیان انگار میخواستم از سر کوچه روزنامه بخرم. تنها نگرانیام این بود که مبادا برای کنکور خواب بمانم. آدم خوشخوابی بودم. این استرس همه خانواده بود. البته نگران کارتم هم بودم. تا
آخرین لحظه کارتم را چک میکردم تا مبادا جا بماند.
دیدگاه تان را بنویسید