تصویر غمانگیزی که دیروز به تاریخ پیوست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
مینا اکبری: از همان ابتدای ماجرای بازگشایی دوباره خانه سینما معلوم بود که سرانجام این داستان به چه پایان غمانگیزی منتهی خواهد شد. غمانگیز نیست که اعضای فرهیخته صنوف سینمایی برای به دست آوردن ساختمان امور صنفی خود دست به دامن پلمب و پلیس و تحصن شوند؟ دردناک نیست دیدن تصویر سینماگرانی به صورت جماعتی در هم و برهم که از فرط خشم و عصبانیت توان گفتوگو ندارند؟ برای قاطبه مردم دلیلی از این بزرگتر برای قهر با سینما وجود دارد که صدر و ذیل اهالی سینما نه به اندازه شخصیتهای قهرمان و معقول و مثبت و فاخر آثارشان که به اندازه شخصیتهای ضدقهرمان و منفور و مغلوب فیلمهایشان توان حل سادهترین مشکلات درونی خود را ندارند؟ ریشه و بنیان این کمدی ناخواسته و تراژدی برخاسته شاید در بیتدبیری و لجبازی نیروهایی است که از ابتدا سینما را وارد بازی روزمره سیاست کردند و اکنون یا دستشان از سینما کوتاه است یا در بازی سیاست جایی ندارند. میراث تبدیل سینما به بهانهیی برای سهمخواهی از نهادهای قدرت امروز هویدا نشده است که چهرهها در پشت غبار پنهان شوند. همهچیز روشن و شفاف روبهروی ما است. مدیران سینمایی که چند هفته دیگر
میزهای خود را تحویل مدیران دیگری خواهند داد آنقدر بازی خود را بد بازی کردند که امروز کارشان به موازیسازی که نه به مونتاژکاری شبانه رسیده است. از سوی دیگر صنوف در این فاصله در درون خود، آنچنان که باید بلوغی از نگرش صنفی به نمایش نگذاشتند که نتیجه این دوران فترت، تکه پاره شدن اعضا و یارکشیهای پیدرپی بر سر عیدی و بن نباشد. دو طرف این داستان به یک اندازه مقصرند و هر دو خوب میدانند این شغل کساد و این صنعت فقیر همیشه بیش از ظرفیتهای کوچکش مدخل جنجال بوده و برخی نانشان را از همین مدخل به سفره میبرند. بدون شک اگر جامعه اصناف سینمای ایران در طول سالهای آرامش میتوانست ظرفیتهای صنفی خود را گسترش دهد، بازی نه چندان موجه مدیران تنها میتوانست ساختمانها را تسخیر کند، ولی اصناف توانایی و قدرت اتکا به قدرت سینما و رسانه قوی خود را نداشتند، چرا که همه به شکل واضحی این شغل را نه راه تولید مستقل و وابسته به گردش سرمایه در سینما که از طریق ارتباطات خود با نهادهای دولتی یا بازیگران دست به جیب و سرمایهگذاران سرگردان در بازار معنی کردهاند. سینماگران ایرانی وقتی دوپاره شدند و به آسانی هیبت صنفی خود را از دست
دادند که رقابت تولید جایش را به رقابت دستیازی به منابع پول داد. این رقابت آنقدر خشن شد که وقتی شمقدری به هر دلیل موجه یا ناموجهیی صنوف را با چالش روبهرو کرد، شاغلان شغلهای سینمایی بر اساس اصل خود در تامین سرمایه، صنف را شقه شقه کردند. تهیهکنندگان که سر منشأ این یارکشی محسوب میشوند اکنون چه چیزی برای ارائه دارند. قدرتی تا این حد بیتکیهگاه و هیاتی تا این حد مخدوش در تاریخ سینمای ایران از رکن تولید و نمایش بینظیر است. فردا سینمای ایران در پایان ضربالاجل نیروی انتظامی به هر دو طرف دعوا، هر سرنوشتی را که در تاریخش برای صنوف ثبت کند، نمیتواند فراموش کند. تصویر غمانگیزی که دیروز به تاریخ پیوست. آقای شمقدری میتواند دستور دهد تا موزه سینمای ایران را با چند مامور از یادگاریهای مردی چند چهره که خود زاده حوزه هنری و فرزند ناخلف انقلاب بود و حالا دیگر دوستش ندارند پاک کنند. اما با حافظه مردمی که پشت ویترین سینماها نام سینماگران را تکرار میکنند چه خواهد کرد. وضعیت فعلی سینمای ایران و تصاویری که دیروز از خروجی خبرگزاریها از سینماگران عصبانی بیرون آمد نتیجه بحران تعمیق در سینمای ایران است.
دیدگاه تان را بنویسید