آقای پورعرب، بازی تو مرا عاشق سینما کرد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، سعید دولتخانی که فیلمنامهنویسی فیلمهایی چون گناه من»، «قرنطینه»، «یکی میخواد باهات حرف بزنه» و «دنیای پرامید» را بر عهده داشته است، در یادداشتی به متن درباره ابوالفضل پورعربی نوشته است که روزگاری ستاره سینما بود.
سعید دولتخانی: آقای پورعرب، اصلا دوست ندارم دیگر آن عکسها را ببینم.
از همان شب که عکسهای جدید «ابوالفضل پورعرب» را دیدم، حالم خوب نیست؛ به خودم میپیچم، بالا میروم، پایین میآیم، پلان به پلان بازیهایش یادم میآید. سکانس به سکانس فیلمهایش جلو چشمم میآید. از آن شب نمیتوانم حتی یه لحظه جای فکر به آن عکسها فکر دیگری جایگزین کنم. آقای پورعرب؛ اصلا دوست ندارم دیگر آن عکسها را ببینم. اصلا...
دوست دارم عکسهای دو تا آلبومی رو ببینم که در نوجوانی برای شما جمع کردم. همان دو آلبومی که در 16سالگی با برادرهایم «محمد» و «مسعود» آوردیم سر صحنه سریال «تنهاترین سردار» تا ببینید. توی اتاق گریم بودید. هرگز از یادم نمیرود که چقدر خوشحال شدید و پشت یکی از عکسهایتان را امضا کردید و به ما هدیه دادید...
چند سال گذشت تا به حرفه وارد شدم و در یک تلهفیلم با شما کار کردم. افتخار میکردم که شما متن من را بازی میکنید. من همیشه به شما افتخار میکنم...
حالا، دوست ندارم آن عکسهایی رو ببینم که متاسفانه از چند وقت پیش برای بعضیها سوژه شده. بازیگر توانا، خوشسیما، خوشتیپ، ستاره همیشگی سینما، امیدوارم هرچه زودتر خوب بشوید. سلامت باشید.
میدانم که میدانید، ولی دوست دارم از ته قلب باور داشته باشید که در شیفتگی من و خیلیهای دیگر به سینما، نقش مهمی داشتید. هیچوقت، بازیهای درخشانتان از یادم نمیرود. آقای پورعرب، نه فقط از یاد من، بلکه از یاد هیچیک از اهالی سینما نمیرود. نه فقط از یاد اهالی سینما، بلکه از یاد تاریخ سینما هم نمیرود.
یادتان هست؟
«عروس»، «قربانی»، «نرگس»، «مهاجران»، «چهره»، «بهشت پنهان»، «در کمال خونسردی»، «غریبانه»، «مردی شبیه باران»، «مردی از جنس بلور»، «تیک» و... همه این فیلمهایی که اسمشان را آوردم، با حضور شما رنگ و عطر گرفت.
میدانم یادتان هست. میدانم یادشان هست. میدانم در یادها میماند که فقط فیلم «مردی شبیه باران» سیمرغ نداشت. بقیه فیلمهایی که اسمشان را آوردم هم سیمرغ داشتهاند. مخصوصا «نرگس»، وای از «نرگس».
آقای پورعرب من مریض فیلم «نرگس»ام. مخصوصا سکانسی که شب توی حیاط، عادل به نرگس اعتراف میکند که چطوری آفاق آمد توی زندگیاش. جایی که عادل میگوید: «تا پشت لبم سبز شد، گفت بیا محرم بشیم، گفتم باشه اما پاپیچم نشو، اما پاپیچم شد. مث غده چسبید به گلوم، به زندگیم. حالام اگه میخوای طلاقش میدم. اما میدونم نمیمونه، میمیره...»
و جواب نرگس در صبح روز بعد: «درد من بزرگتر از آفاقه. میخوام دزدی نکنی.»
با این فیلم زندگیها کردم. چه کسی میتواند بگوید بازی شما چیزی کم داشت؟ چه کسی میتواند بگوید قهرمان داستانها نبودید؟ بازی شما در نرگس، بیشتر از همیشه عاشقم کرد. عاشق سینما... دعاگویتانم آقای پورعرب
دیدگاه تان را بنویسید