دلایل موفقیت یک آلبوم چیست؟/ موسیقی فرزند ناخلف ایران است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه، بهروز صفاریان آهنگساز و تنظیم‌کننده مطرح موسیقی پاپ در یادداشتی به متن تلاش کرده است تا در ذیل عناوینی دلایل موفقیت یک آلبوم را بررسی کند.
بهروز صفاریان: بررسی موفقیت یا عدم موفقیت یک آلبوم، برای کسی که در این حیطه در ایران فعالیت می‌کند، کار چندان سختی نیست، اما حل مشکلاتی که می‌توان با رفع آنها جریان موسیقی را در ایران زنده و پویاتر کرد امروزه سخت به نظر می‌رسد. همه این موارد بارها و بارها گفته شده، اما انگار قرار نیست هیچ‌وقت حتی در رفع آنها هم گامی برداشته شود.
1- اولین چیزی که به نظر من در موفقیت یک آلبوم موسیقی مهم و حیاتی است، ورود و تداوم حضور در سبک و قالبی است که در گذشته مورد توجه قرار گرفته است. مخاطب موسیقی در ایران، با توجه به اینکه عادت کرده پیگیر آثار یک هنرمند باشد، اگر یک قطعه خوب از خواننده‌ای را بشنود و از آن لذت ببرد، به قول معروف دیگر «ول کن ماجرا نمی‌شود» و همه فعالیت‌های جدید هنرمندش را زیر نظر می‌گیرد. این موضوع، کار را برای همه هنرمندهای ایرانی سخت‌تر می‌کند. چراکه باعث میشود همیشه زیر ذره‌بین قرار داشته باشند و مخاطبان خود را به آنی از دست بدهند. هنرمندان در ایران باید حواس‌شان باشد که هر لغزشی می‌تواند تبعات نابخشودنی برایشان در پی داشته باشد. خیلی‌ها را میشود برای این ماجرا مثال زد و در موردشان حرف زد؛ آدم‌هایی که به واسطه گُل کردن یک قطعه، کارشان گرفت و خیلی زود مراحل ستاره شدن را طی کردند و خودشان را بالا کشیدند، ولی چون شرایط ستاره ماندن در ایران تعریف درستی ندارد، نتوانستند آن هویت ستار‌گی را به دست بیاورند و بعد از دو مصاحبه و رفتن روی جلد یکی، دو مجله خانوادگی، دیگر همه‌چیز را تمام‌شده دانستند و همین باعث سقوط‌شان شد.
2- عرف دیگر برای بیشتر شنیده شدن آثار در ایران، استفاده از اسامی بزرگ و سرشناس در تیم کاری یک آلبوم است که خیلی‌ها فکر می‌کنند این اتفاق باعث میشود مخاطب به سمت آلبوم آنها بیاید. من با این جریان اصلا موافق نیستم و اعتقاد دارم که این کار می‌تواند مصداق بارز جهل در انتشار یک اثر موسیقایی باشد. قصد بی‌احترامی به کسی ندارم، ولی درک نمی‌کنم که چرا بعضی از چهره‌ها چنین تفکری در مورد کارهایشان دارند و به پشتوانه اسامی حاضر در آثارشان پیش می‌روند. نکته جالب‌تر درباره این قبیل افراد این است که در شناسنامه آلبوم، اسم دوستان سرشناس را از اسم خواننده کار درشت‌تر و برجسته‌تر می‌بینیم که البته این واقعا تاسف‌برانگیز است. البته این نکته را هم نباید نادیده گرفت؛ اوضاع به‌گونه‌ای شده که در برخی مواقع این اتفاقات نتیجه هم می‌دهد. ولی سوال من این است که این نتیجه‌گیری چقدر در طول زمان می‌تواند موثر باشد و آیا کار یک خواننده می‌تواند به واسطه آن اسم سرشناس همچنان پُررنگ بماند؟
3- بهتر است کمی هم درباره خواننده‌ها بگوییم و تاثیر صدای آنها در بیشتر شنیده شدن یک آلبوم. تجربه نشان داده که در جامعه ما معمولا صداهایی که حزن خاصی دارند، اثر بهتری در ذهن مردم می‌گذارند و استقبال خوبی از آنها به عمل می‌آید. نمی‌دانم این موضوع در قالب یک فرهنگ برای جامعه پذیرفته شده یا در مقطع خاصی این‌گونه است. این را واقعا نمی‌دانم، ولی مهم این است که این غم را مردم دوست دارند و خیلی خوب با آن ارتباط برقرار می‌کنند، اما این موضوع از طرفی به ضرر موسیقی در ایران شده است. همین ارتباط برقرار کردن باعث‌شده ما از آن سوی بوم سقوط کنیم و انواع و اقسام موسیقی‌های غمگین به طرز سرسام‌آوری تولید و پخش شوند. مخاطب هم با توجه به حال و روز خود، موسیقی‌اش را انتخاب می‌کند. حال و روز ما ایرانی‌ها هم که قربانش بروم...
4- باید درباره تبلیغات و اثر آنها در فروش موسیقی بگویم، ولی واقعیت این است که دوست ندارم وارد مقوله تبلیغات شوم، چون نکته‌ای است که به هر حال صحبت در مورد آن قرار نیست دردی دوا کند. همه می‌دانیم که در ایران هیچ ویترین تبلیغاتی‌ای برای آلبوم‌های موسیقی وجود ندارد و صاحبان اثر فقط می‌توانند به پوسترهایشان که دم سوپرمارکت‌ها نصب میشود، دلخوش باشند و به آن بنازند. خیلی ناراحت‌کننده است. تبلیغات در موسیقی خیلی وقت‌ها از آلبوم هم مفیدتر است. چراکه بسیاری از اوقات این تبلیغات است که کاری را مشهور و پرفروش می‌کند، نه خوبی یا بدی آلبوم. در ترکیه، یک آلبوم مزخرف با تیزرهای جذاب تلویزیونی‌اش بالای یک میلیون نسخه فروش دارد. سوپراستارهای این کشور هم که دیگر قربان‌شان بروم، فروش‌هایی نجومی دارند. این موضوع واقعا قابل توجه است. تبلیغات در ایران می‌تواند تحولی در موسیقی به وجود آورد که متاسفانه از آن محرومیم.
5- همه موارد را هم که بگوییم، باز به اصل موضوع می‌رسیم، اینکه موسیقی همچنان فرزندی ناخلف در ایران به حساب می‌آید و صحبت در مورد آن اتفاقی بی‌نتیجه و خسته‌کننده است. سال‌های زیادی از رونق گرفتن نسبی آن در ایران می‌گذرد ولی ما هنوز یک سالن کنسرت در ایران نداریم که بتوانیم از آن به عنوان تنها سالن کنسرت استاندارد در ایران یاد کنیم. این واقعا آزاردهنده است. من هر وقت به کشورهای کوچک خارجی سفر می‌کنم و برنامه‌هایشان را می‌بینم، از این همه اهمیت دادن به موسیقی حس بدی پیدا می‌کنم. حس بدی که از نبود اهمیت به موسیقی در ایران ناشی میشود. چرا جای دور برویم؟ همین باکو که زمانی در حد یک شهرستان ایران هم نبود حالا کارش به جایی رسیده که «یورو ویژن» در آن برگزار میشود و سالن‌هایی دارد که آرزوی هر خواننده بزرگی است که در آن برنامه اجرا کند. ولی ما همچنان درگیر اجاره 40 میلیونی برج میلاد برای خواننده‌های پاپ هستیم و برطرف کردن هزاران مشکل ریز و درشتی که دمار از روزگار موسیقیدان در می‌آورد.
دیدگاه تان را بنویسید