سفر حج از نگاه حسام نواب صفوی

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، نواب صفوی که با حضورش در فیلم‌هایی چون اعتراض، وقتی همه خوابیم و کیف انگلیسی ثابت کرد که می‌تواند به عنوان یکی از ستاره‌های سینمای ایران شناخته شود در یادداشتی به متن خاطره سفر به حج را بیان کرده است:

حسام نواب صفوی: سال پیش اتفاق افتاد. بی‌مقدمه. بی‌هیچ زود شد و دیر شدی. من و بلیت سفر حج. برای اولین بار بود. اولین تجربه. شنیده بودم که می‌گویند تجربه‌های اول، همیشه در ذهن می‌ماند، اما می‌دانستم که این تجربه با سایر تجربه‌ها فرسنگ‌ها فرق خواهد داشت. می‌دانم اگر هزاربار دیگر میهمان خانه‌اش شوم، همین حس و حال را خواهم داشت. سفر من به خانه خدا، هر لحظه‌اش پرخاطره بود. سخت است اگر بخواهم خاطره‌ای انتخاب کنم. از لحظه‌ای که حرف سفرم به خانه خدا شد، ذوقش تمام وجودم را گرفت. بلیت را گرفتم و شوق داشتم. ساکم را بستم و باور نداشتم. به فرودگاه رسیدم و دوستان و همکاران را دیدم و باز از خودم پرسیدم «حسام تو مهمان خانه‌اش شدی؟ یعنی واقعا مهمان خانه‌اش شدی؟» به هواپیما رسیدم و باز از خودم پرسیدم «حسام این پرواز با پروازهای دیگر فرق می‌کند. واقعا تو راهی سفر حج شدی؟» روی صندلی نشستم و تمام مسیر با شوق و ذوقی خاص طی شد. بالاخره رسیدیم. احرام بستیم و به خانه خدا رفتیم. دلم می‌خواست زمان بایستد. باورم نمی‌شد. من آنجا بودم، مقابل خانه خدا، آن هم با حسی که پر بود از تقدس. نتوانستم حرفی بزنم. نتوانستم سرم را تکان بدهم. نتوانستم ببینم همکاران و دوستان کجا ایستادند و چه می‌کنند. فقط خیره شدم.

با تمام وجودم خدا را حس کردم. نزدیک‌تر و باز نزدیک‌تر. مطمئن هستم که تا آخر عمرم آن لحظه را از یاد نخواهم برد؛ لحظه‌ای که برای اولین بار چشمانم کعبه را دید؛ مکانی که حضرت ابراهیم(ع) به امرش ساخت و پیامبر از بزرگی و عظمتش بارها گفته بود و امام علی(ع) آنجا چشم به دنیا گشوده بود. من آنجا بودم و روی آن خاک مقدس ایستاده بودم. حالا دیگر باورم شد که میهمان سفر شدم. دیگر باورم شد که به خانه کعبه رسیدم. با جان حس کردم که حضور خدا همه‌جا هست و اینجا بیشتر از همه‌جا و اما قضیه اینجا تمام نمی‌شد، حال که به این میهمانی دعوت شده بودم، باید حسامی بهتر می‌ساختم. در تمام طول سفر یاد گرفتم که انسان باشم و اگر پیش از این خطایی گریبانم را می‌گرفت دیگر نباید تکرار می‌شد. سفر حج کوله‌بارم را پُرتر کرد و زمانی که به تهران برگشتم، درک کردم که چقدر لحظه‌های زندگی‌ام با پیش از سفرم فرق می‌کند؛ تا امروز تمام تلاشم این است که سپاسگزاری از میزبان آن میهمانی را در تک‌تک لحظه‌های زندگی‌ام به جا آورم.