چرا حسنین در صبح ضربت خوردن علی(ع) برای نماز صبح در مسجد حاضر نشدند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، ضربت خوردن امام علی(ع) در شب نوزدهم ماه رمضان با روایات بسیار همراه است که «مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات» به مهمترین روایت این شب را نقل کرده است که در ادامه میخوانید: مرحوم مجلسی به نقل بعضی از مورخان نوشته است: در آن شب أمیرالمؤمنین(ع) برای افطار به خانه اُمّ کلثوم(ع) رفت، دختر برای پدر افطاری ( دو قرص نان جو، کاسهای شیر ومقداری نمک ) آورد ؛ نگاه پدر به سفره افتاد، سر را تکان داده و گریهای بلند کرد، آنگاه فرمود: دخترم چرا در یک سفره دو نوع خورشت برای پدرت آوردهای ؟ آیا میخواهی ایستادن من در قیامت به درازا بکشد؟ میخواهم پیرو برادر و پسرعمویم رسول خدا(ص) باشم، در طول زندگی آن حضرت پیش نیامد که سر سفرهای بنشیند که دو نوع خورشت در آن سفره باشد؛ دخترم، اموال دنیا حلال آن حساب دارد و در حرامش عقاب است. تا یکی را بر نداری چیزی نمیخورم. اُمّکلثوم می گوید: یکی {شیر} را برداشتم، پدرم با یک قرص نان و مقداری نمک افطار کرد، حمد و ثنای خدا را به جا آورد و به نماز ایستاد و پیوسته در حال نماز بود، گاهی از اتاق بیرون میرفت و به آسمان نگاه میکرد، سوره «یس» را تا آخر تلاوت کرد، از حرکات
أمیرالمؤمنین(ع) در آن شب بوی شهادت و لقای پروردگار استشمام میشد، شب از نیمه گذشت بعد از تجدید وضو و پوشیدن لباس از اتاق بیرون آمد، به حیاط خانه رسید، مرغابیها دور او را گرفته و صدای آنها بلند شد، حضرت فرمود: صداهایی است که در پی آن نوحهها خواهد آمد، آنگاه به من درباره آب و دانه آنها سفارش کرد و از منزل خارج شد. اُمّکلثوم اضافه میکند: با مشاهده این حالات به حضور برادرم امام حسن(ع) رفتم و جریان را تعریف کردم، امام مجتبی(ع) حرکت کرد و قبل از رسیدن أمیرالمؤمنین(ع) به مسجد جامع کوفه به آن حضرت رسید و گفت: هنوز ثلثی از شب باقی مانده است، چرا زود از خانه بیرون آمدهاید ؟ حضرت در جواب فرمود: نور دیدگانم، خوابی دیدهام که تعبیرآن شهادت من است. امام مجتبی(ع) خواست که همراه پدر باشد، حضرت أمیر(ع) فرمود: پسرم تو را به حقّی که به گردنت دارم قَسَم میدهم که به خانه برگرد، امام حسن(ع) به خانه برگشت. أمیرالمؤمنین(ع) به مسجد رفت، چند رکعت نماز خواند، با رسیدن وقت اذان بالای مأذنه رفت و با صدای بلند اذان گفت، آنگاه به داخل مسجد بازگشت، خفتگان را که از جمله آنان ابنملجم بود برای اقامه نماز بیدار کرد، سپس به
سمت محراب رفت و به نماز ایستاد، همانند عادت همیشگی در نمازهای فریضه و نافله رکوع و سجده را طول داد. ابنملجم ملعون بلند شد و در مقابل ستونی که امام(ع) در کنار آن مشغول نماز بود، ایستاد، صبر کرد قرائت و رکوع و سجده اول نماز امام تمام شد، امام(ع) سر از سجده برداشت، در این هنگام ابنملجم شمشیر را کشید و بر سر آن حضرت زد، ضربه بر نقطهای فرود آمد که قبلاً در همان نقطه ضربه « عمروبنعبدود » وارد شده بود. امام(ع) متوجّه ضربه شمشیر شد، از رو به زمین افتاد، در حالی که کسی نزد آن حضرت نبود، چنین گفت: «بسم اللّه و باللّه و علی ملّه رسول اللّه» آنگاه صدا زد: قسم به خدای کعبه ابنملجم ملعون مرا کشت، مردم {مواظب باشید} فرار نکند. راوی اضافه میکند: مردمی که در مسجد بودند با شنیدن صدای آن حضرت از هر سو به طرف آن بزرگوار دویدند؛ امام(ع) را مشاهده کردند در حالی که دستمال خود را روی سر میبست و خون بر صورت و محاسن او جاری بود و میفرمود: این همان وعدهای است که خدا و رسول(ص) دادهاند. جبرئیل أمین(ع) شهادت أمیرالمؤمنین(ع) را میان آسمان و زمین ندا داد، اُمّکلثوم با شنیدن ندای جبرئیل نوحهکنان به سراغ برادران خود حسن و
حسین ـ علیهما السّلام ـ رفت و آنان را از شهادت پدر با خبر کرد ؛ حسنین ـ علیهم السّلام ـ از منزل بیرون آمده و راه مسجد را در پیش گرفتند، در بین راه مردم را دیدند که در رثای حضرت نوحه میکردند، وقتی وارد مسجد شدند جماعتی از مردم میخواستند حضرت أمیر(ع) را سر پا نگه دارند تا نماز صبح را اقامه کند ولی امام(ع) قادر بر ایستادن نبود، {به دستور پدر} امام مجتبی(ع) جلو ایستاد و فریضه صبح را به جای آورد و أمیرالمؤمنین ـ علیهالسّلام ـ نشسته و با اشاره نماز صبح را اقامه کرد.
دیدگاه تان را بنویسید