مقتل خوانی رهبر انقلاب در سوگ شهادت امیرالمومنین/چه کسانی جزوِ قتله امیرالمؤمنیناند؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
در مسجد کوفه، یک نفر که بیشتر بر فرق مبارک حضرت شمشیر نزد؛ اما میگوید قاتلان! ببینید، این هم یکى از همان درسهایى است که انسان از دعا میگیرد. لازم نیست که انسان، خودش مباشرتاً در حادثه حضور داشته باشد تا حادثه به او منسوب شود. از آن روزى که غوغاى حکمیت در جنگ صفین به راه افتاد، یک عدهى ظاهرپرست، به قرآنهاى سرنیزه فریب خوردند و اینقدر این فریب خودشان را غلیظ کردند؛ از آن روز، کسانى که در آن قضیه فعال بودند، جزوِ قتلهى امیرالمؤمنیناند. سرویس اندیشه دینی پایگاه 598 - زندگى امیرالمؤمنین، زندگىِ یک مسلمان کامل و یک انسانِ تراز عالى به شمار میرود؛ الگو، امیرالمؤمنین است. دورهى زندگى امیرالمؤمنین، کودکى و نوجوانى او، در آغوش پیغمبر و تحت تربیت پیغمبر بوده است و اصلاً در دامان پیغمبر رشد پیدا کرده و با تربیت او تربیت شده است. در دوران اول جوانى و نوجوانى، مسئلهى بعثت و حوادث دشوارى که با بعثت پیغمبر، براى آن بزرگوار پیش آمد و امیرالمؤمنین دائم متصل به پیغمبر بود و همهى این حوادث را امیرالمؤمنین تجربه کرد. از اول بعثت تا آن روزى که بعثت و رسالت اعلام شد، حملهها و سختیها شروع شد. خودِ امیرالمؤمنین میفرماید:
«لقد کنت اتّبعه اتّباع الفصیل اثر امه»؛ مثل برّهاى که دنبال مادرش حرکت میکند، دائم متصل به رسول خدا بودم. «یرفع لى فى کلّ یوم من اخلاقه علما و یأمرنى بالاقتداء به»؛ هر روز، با عمل و اخلاق خود، یک درس و دانش جدیدى به من مىآموخت و از من میخواست که به آن عمل کنم. پیغمبر این شخصیت والا و ملکوتى را تربیت میکرد و می ساخت..... آن وقت قضایاى بعثت و سختیها پیش آمد؛ آن روزى که پیغمبر خدا و مسلمانها را از مکه بیرون کردند و آنها مجبور شدند به شعب ابىطالب - آن درّه و شکاف کوه که متعلق به ابىطالب بود؛ جاى بىآب و علف - پناه ببرند، امیرالمؤمنین هفده سالش بود. جوان هفده ساله وارد شعب ابىطالب شد و بیست ساله بودند که با آن روش معجزآسا بیرون آمدند. وقتى پیغمبر به طائف رفتند تا شاید بتوانند در آنجا اثرى بگذارند - که ده روز در طائف ماندند - امیرالمؤمنین همراه پیغمبر بود؛ که آنجا اشراف و ثروتمندان طائف فهمیدند که پیغمبر اکرم به طائف آمده است، غلامان و نوکران و مردم کوچه و بازار را تحریک کردند و آنها به پیغمبر سنگ زدند؛ آنجا امیرالمؤمنین ایستاد و از پیغمبر دفاع کرد. آن شبى که براى اولین بار، چند نفر از بزرگان مدینه مخفیانه
به خانهى قدیمىِ عبدالمطلب آمدند و براى بیعت، کنار پیغمبر نشستند و کفار قریش اطلاع پیدا کردند و آمدند اطراف آن خانه را گرفتند تا حمله کنند، آن کسانى که آمدند دفاع کردند، امیرالمؤمنین و جناب حمزه بودند. این جوان - جوان مؤمن، جوان نورانى، جوان متصل به منبع وحى، مؤمن واقعى، پرهیزگار و پاکیزهى کامل - تمام این دوران سیزده ساله و همهى وجودش را وقف دفاع از رسالت و پیغمبر کرد. سختترین کارها را هم در هنگام هجرت پیغمبر، امیرالمؤمنین به عهده گرفت؛ یعنى منتقل کردن زنان (فواطم) و دادن اماناتى که دست پیغمبر بود و بعد رساندن خود به قوا و مدینه؛ بعد در مدینه، سردار تراز اول، مؤمن تراز اول، شاگرد تراز اول پیغمبر و عبادت کنندهى تراز اول در میان همهى مسلمانان، امیرالمؤمنین است. در جنگ، همهى چشمها به اوست؛ در مسجد و هنگام عبادت هم، همهى دلها تحت الشعاعِ دل نورانى اوست. پاى منبر پیغمبر هم، از همهى شاگردان پذیرندهتر، دانندهتر و پرسندهتر اوست؛ در یک روایت هست که به حضرت عرض کردند: شما چقدر از پیغمبر زیاد نقل میکنید؟ فرمود: من از پیغمبر سؤال میکردم، جواب میداد؛ وقتى سؤال نمیکردم، خودِ او ابتدا به من مىگفت. بنابراین،
شاگرد درجهى یک بود. دورهى پیغمبر، این ده سال هم با همهى محنتها، شُکُوهها، شیرینیها و تلخیهایش، اینطورى گذشت. بعد از رحلت پیغمبر، ماجراى ثقیفه و مسئلهى خلافت پیش آمد. خوب، معلوم بود حق با امیرالمؤمنین بود و حق را متعلق به خود میدانست؛ اما وارد جدال و جنجال نشد. وقتى بیعت تمام شد و حضرت مجبور شد و نخواست در مقابل جماعت مردم بایستد و فتنهاى درست بشود، تسلیم بیعت شد. بعد هم از کار کناره گرفت و اولِ کار، یک گوشهاى نشست؛ به معناى اینکه هیچ گونه مزاحمتى براى کسانى که در رأس کار هستند، به وجود نمىآورد. بعد از اندکى احساس کرد که جامعهى اسلامى به او نیاز دارد: «حتّى رأیت راجعة الناس قد رجعت ترید محو دین محمّد(صلّى اللَّه علیه و آله)»؛ آن وقت وارد میدان شد. همکارى، مشارکت و کمک به کسانى که مدیریت جامعه را به عهده داشتند، هدایت و دستگیرى آنها در آنجایى که میلغزیدند؛ در آنجایى که اشتباه میکردند؛ چه در زمینهى علمى، چه در زمینهى سیاسى، در همهى زمینهها؛ که این مورد اعترافِ همه است؛ این حرفى نیست که ما شیعیان میزنیم. پُر است کتب روایات و تواریخ مسلمین از شیعه و سنى از کمکهاى امیرالمؤمنین که: «لولا على لهلک
عمر»؛ که بارها و بارها این را سنّىها نقل کردهاند؛ این، حرف ما نیست. هدایتها و کمکهاى آن بزرگوار در زمینهى لشگرکشیها، در زمینهى اجراى حدود، در زمینهى مسائل سیاسى و غیره؛ مرشد کامل، محور و مرکز نورافشانى در جامعهى اسلامى، امیرالمؤمنین بود. این بیست و پنج سال هم به همان شکلى که معروف است و میدانید، گذشت. نوبت به خلافت رسید. آن وقت معجزهى مدیریت و حکومت در تمام تاریخ را امیرالمؤمنین سردست آورد. این چهار سال و نه ماه،ده ماهِ حکومت امیرالمؤمنین، معجزهى حکومت است؛ دیگر نظیر آن، حکومتى دیده نشده است؛ حکومت عدل مطلق، شجاعت مطلق، همراه با مظلومیت مطلق. وضعى که در زمان پیغمبر هم پیش نیامد؛ زمان پیغمبر خطوط روشن بود، فاصلهها معلوم بود؛ اما زمان امیرالمؤمنین مشکلات بسیار پیچیدهتر و در هم تنیدهتر بود؛ آن هم با آن وسعت دنیاى اسلام. زمان پیغمبر فقط مدینه و مکه بود و چند تا شهر دیگر. زمان امیرالمؤمنین کشور پهناور عظیم، مردمِ تازه مسلمان و مرزهاى درهم ریختهى اعتقادى و مشکلات فراوان دیگر؛ در چنین جامعهاى، امیرالمؤمنین حکومتى را برپا کرد که افتخار همهى حکومتهاى با انصاف دنیا این است که بتوانند خودشان را اندکى به
آن شبیه کنند؛ و تازه نمیتوانند و هیچ کس تا امروز نتوانسته است. مظهر عدالت، مظهر قداست، مظهر انصاف، مظهر رحم، مظهر تدبیر، مظهر شجاعت، مظهر رعایت حقوق انسان و مظهر عبودیت در مقابل پروردگار؛ این خلاصهى زندگى امیرالمؤمنین است. در دعاها و اذکار دیشب (شب نوزدهم) این جمله بود: «اللّهم العن قتلت امیرالمؤمنین»؛ خدایا! قاتلان امیرالمؤمنین را لعنت کن، از رحمت خودت دور کن. در مسجد کوفه، یک نفر که بیشتر بر فرق مبارک حضرت شمشیر نزد؛ اما میگوید قاتلان! ببینید، این هم یکى از همان درسهایى است که انسان از دعا میگیرد. لازم نیست که انسان، خودش مباشرتاً در حادثه حضور داشته باشد تا حادثه به او منسوب شود. از آن روزى که غوغاى حکمیت در جنگ صفین به راه افتاد، یک عدهى ظاهرپرست، به قرآنهاى سرنیزه فریب خوردند و اینقدر این فریب خودشان را غلیظ کردند و حق را به جانب خود دانستند که جرئت کردند به انسان والامقامى مثل على فشار بیاورند و زور بگویند و او را وادار به قبول حکمیت کنند؛ از آن روز، کسانى که در آن قضیه فعال بودند، جزوِ قتلهى امیرالمؤمنیناند؛ تا آنهایى که قدرش را نداشتند؛ تا آنهایى که کمک کردند؛ تا آنهایى که به دنبال شهوترانیها
یا اغراض شخصىشان در به شهادت رساندن این انسان بزرگ تاریخ، همراهى کردند. لعنت خدا بر همهى آنها! مقتل خوانی امیر مومنان ..... یک جمله هم دربارهى این مصیبت بزرگ دنیاى اسلام عرض کنم و ذکر مصیبت کنم. در سحر نوزدهم این فاجعه عظیم اتفاق افتاد؛ یعنى امیرالمؤمنین - مظهر عدالت - بهخاطر مبارزهى در راه عدل و داد و انصاف و حکم الهى، در محراب عبادت در خون خود غلتید و محاسن مبارکش به خون سرش رنگین شد. من یک عبارتِ وارد شدهى در روایت را مىخوانم و براى شما معنا مىکنم تا توسلى پیدا کرده باشیم. اینطور وارد شده است که «فلمّا احسّ الامام بالضّرب لم یتأوّه»؛ وقتى ضربت شمشیر بر فرق مبارک امیرالمؤمنین فرود آمد، هیچ آه و نالهیى از آن حضرت سر نزد. «و صبر واحتسب»؛ حضرت صبر کردند. «و وقع على وجهه»؛ امیرالمؤمنین با صورت روى زمین افتادند. «قائلا بسماللَّه و باللَّه و على ملّة رسول اللَّه»؛ درست مثل حضرت اباعبداللَّه که وقتى در گودال قتلگاه روى زمین افتادند، نقل شده است که عرض کردند: «بسم اللَّه و باللَّه و فى سبیل اللَّه و على ملّة رسول اللَّه». مردم شتابان دنبال قاتل بودند تا او را دستگیر کنند. «ولا یدرون این یذهبون
من شدّة الصّدمة و الدّهشة»؛ از بس این حادثه دهشتآفرین بود، مردم را سراسیمه کرد. همینطور مىدویدند تا بتوانند قاتل را پیدا کنند. «ثم احاطوا بامیرالمؤمنین علیهالسّلام»؛ بعد آمدند اطراف حضرت را گرفتند. «و هو یشدّ رأسه بمأزره و الدّم یجرى على وجهه و لحیته»؛ خون بر صورت و محاسن حضرت جارى بود. خود آن بزرگوار مشغول بستن زخم سرش بود. «و قد خضبت بدمائه و هو یقول هذا ما وعداللَّه و رسوله و صدق اللَّه و رسوله»؛ حضرت زخم سرشان را مىبستند و مىفرمودند این همان چیزى است که خدا و پیغمبر به من وعده کرده بودند. پیغمبر قبلاً فرموده بود که این حادثه پیش مىآید. امام حسن (علیهالسّلام) سر رسیدند، سر پدر را در دامن گرفتند، خونها را شستند و زخم را بستند. «و هو یرمق السّماء بطرفه»؛ حضرت همانطور که خوابیده بودند، با گوشهى چشم آسمان را نگاه مىکردند. «و لسانه یسبّح اللَّه و یوحّده»؛ در آن حالت، زبانشان در حال تسبیح و حمد پروردگار بود. حضرت از هوش رفتند و امام حسن مشغول گریه شدند. «و جعل یقبّل وجه ابیه و ما بین عینیه و موضع سجوده»؛ امام حسن چشمش به چهرهى پدر بود. وقتى دید از هوش رفت، خم شد پیشانى و محل سجدههاى طولانى
امیرالمؤمنین را بوسید؛ صورتش را بوسید؛ ما بین دو چشمش را بوسید. «فسقط من دموعه قطرات على وجه امیرالمؤمنین علیه السّلام»؛ از اشک چشم امام حسن چند قطرهیى روى صورت امیرالمؤمنین ریخت. «ففتح عینیه»؛ حضرت چشمشان را باز کردند. «فرءاه باکیا»؛ دیدند امام حسن دارد گریه مىکند. «فقال یا حسن ما هذا البکاء»؛ فرمود حسن جان! چرا گریه مىکنى؟ «یا بنىّ لا روع على ابیک بعد الیوم»؛ پسرم! بعد از این لحظه، پدر تو هرگز ناراحتى و ترسى ندارد. «هذا جدّک»؛ این جدت پیغمبر است. «و خدیجه»؛ این خدیجة است. «و فاطمة»؛ این فاطمه است. «والحور العین محدقون»؛ همه اطراف من را گرفتهاند. «منتظرون قدوم ابیک»؛ همه منتظرند که من بروم زودتر به اینها ملحق شوم. «فطب نفساً و قرّ عینا و اکفف عن البکاء»؛ اشک نریز پسرم! صلّى اللَّه علیک یا امیرالمؤمنین، صلّى اللَّه علیکم یا اهل بیت النبوة. خطبه های نماز جمعه تهران ۱۳۸۵/۰۷/۲۱
دیدگاه تان را بنویسید