«حسنی» میای بازی کنیم؟/ طنز

سال‌ها اسناد غیر‌سری را پشت‌ورو کردیم، رو در رو کردیم، رو وا رو کردیم، آخرش موفق شدیم از بخش‌های مختلف ماجرای حسنی سر درآوریم. برای اینکه اقدام علیه اهلیت ملی نکرده باشیم، بگوییم که ما به جای دوستان حسنی از بابت نااهلی‌ آنان معذرت‌خواهی می‌کنیم. این اواخر خطاب آمده است که معذرت بخواهید همه چیز حل بشود برود پی کارش ولی مگر راضی می‌شوند؟ او می‌گوید اول او و اوی دوم می‌گوید اول آن اوی دیگر و این رشته سر دراز پیدا کرده ‌است. حالا چه اشکال دارد؟ ما پیش‌قدم می‌شویم و جای دوستان حسنی معذرت می‌خواهیم بلکه یک فرجی بشود. اما بخش‌های مختلف ماجرا! اول ببینیم چرا حسنی با «ناخن بلند، روی سیاه» در انظار عمومی ظاهر شده تا آنجا که شاعر بانگ بر آورده «واه، واه، واه!»؟ در بررسی اظهارات حسنی معلوم شده است پدر وی نوازنده‌ سازهای زهی بوده و به اجبار شغل، ناخن بلند می‌کرده است. مادر ایشان هم آرایشگر تشریف داشته‌اند و ناخن بانوان محترم را به شکل و رنگ‌های ویژه درمی‌آورده‌اند. آنگاه، هر وقت به حسنی گفته‌اند برو ناخنت را کوتاه کن، گفته‌ است ابوی و والده‌ مکرمه‌ اینجانب هم ناخن خود را نمی‌گیرند، اگر راست می‌گویید به آنها بگویید. از طرفی، خانم معلم، مشتری مادر ایشان بوده، آقای مدیر هم هوادار هنر پدر ایشان بوده، مگر امکان داشته بروند به آن هنرمندان چیزی بگویند؟ بنابراین خوش بوده که محک تجربه آمده به میان و سیه‌روی شده هر که در او غش بوده است. ادامه‌ اتهامات چنین بیان شده است که «حسنی به مکتب نمی‌رفت، وقتی می‌رفت، جمعه می‌رفت.» در تحلیل محتوای مکالمات حسنی معلوم شده مدرسه‌ ایشان غیر‌انتفاعی بوده و چون انتفاعی نداشته، مدتی منتظر پول والدین بچه‌ها مانده و افتتاح نشده‌ است یعنی درواقع، صاحب مدرسه یک زمانی رئیس‌جمهور بوده‌ و تصمیم گرفته با یک کسانی که قبلا میراث فرهنگی و این‌چیزها داشته‌اند، یک مدرسه‌ای راه بیندازد که خدای نکرده مرزهای ناشناخته در علم باقی نماند اما چون این مدل کارها پول می‌خواهد، آمده در یک برنامه‌ تلویزیونی به‌طور زنده از مردم‌ طلب کمک کرده است. اولش خیلی‌ها فکر کرده‌اند از این برنامه‌های طنز تلویزیون است که ادای شبکه‌های ماهواره‌ای را درمی‌آورد. همین شبکه‌ها که همیشه هشت‌شان گرو نه‌شان است و شماره حساب اعلام می‌کنند. تحقیقات ما نشان می‌دهد که اسنادی دال بر واقعیت این امر وجود داشته و لذا تا این پول جور نشده، آن مدرسه افتتاح نشده و حسنی جمعه‌ها می‌رفته که ببیند وضع پروژه چگونه است. در مجموع، پژوهش ما نشان می‌دهد اتهامات مختلفی که به ایشان وارد شده بی‌اساس بوده و ایشان بالاخره به مدرسه رفته‌اند و حتی مدرسه‌ مربوطه مدرک ایشان را تایید کرده است. تنها مشکل کوچکی که وجود دارد، این است که ایشان قبل از تحصیل در مدرسه هم ادعای همین مدرک را داشته‌اند که این یکی برای خودش یک مشکل جداگانه است و از اسناد ما هم کاری برنمی‌آید اما با توجه به اینکه این اواخر کتاب «ماجراهای حسنی و انرژی هسته‌ای» در رده‌ سنی کودکان فروش خوبی داشته است، آن مورد را هم می‌شود نادیده گرفت و بقیه‌ ماجراهای حسنی را نیز در پرتو چنین نگاه مدبرانه‌ای تفسیر کرد به‌ویژه که وقتی عوامل معلوم‌الحال به ایشان گفته‌اند: «حسنی میای بازی کنیم؟» جواب شنیده‌اند که «نه نمی‌آم، نه نمی‌آم!»