در مذمت کتاب‌های خودیاری
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه به نقل از متن، عبادی این یادداشت، درباره کتاب‌هایی نوشته که نویسندگانش اعتقاد دارند با خواندن آنها می‌توان زندگی را دگرگون کرد:
همیشه دوست داشتم روی پای خودم بایستم، درآمد داشته باشم و دستم در جیب خودم باشد. زمانی که دیپلم گرفتم، تصمیم گرفتم این موقعیت را فراهم کنم. قضیه بر‌می‌گردد به سال 78 که از پدرم دومیلیون‌و500هزارتومان قرض گرفتم تا سرمایه‌ای برای شروع کارم فراهم کنم. به همراه یکی از دوستانم که او هم همان‌قدر سهم گذاشته بود، همراه شدم و به کار واردات مشغول شدیم. دو سال به همین منوال گذشت و ما سخت کار کردیم؛ از خارج کشور جنس وارد می‌کردیم و در داخل می‌فروختیم. سود خوبی داشت. هر چند بعد از مدتی به مشکل مالی برخوردیم، اما در این راه به شخصه کلی تجربه کسب کردم. بعد از مدتی گفتم چرا به صورت علمی این رشته را پیگیری نکنم. برای همین در کنکور شرکت کردم و سال 81 در دانشگاه قبول شدم؛ همان رشته‌ای که دوست داشتم، مدیرت بازرگانی تا مقطع فوق‌لیسانس نیز این رشته را ادامه دادم و در حال حاضر هم مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی با گرایش بازاریابی و فروش دارم.
در همان دوره دانشجویی‌ام هم کار می‌کردم و مشاوره در امور مالی را شروع کردم و حتی در این زمینه تدریس هم می‌کردم. به یاد دارم که ترم پنج دانشگاه بودم که از طرف رییس دانشگاه مجوز تدریس گرفتم؛ کلاس‌هایی برای بازاریاب‌ها، مدیرعامل‌ها و مدیران داشتم. در همان دوره روی برخی مسایل تحقیق هم می‌کردم. برای مثال یکی از تحقیقاتم روی ارتباط گروه خونی با بازاریابی بود. شاید باور نکنید اما طی داده‌های آماری من، گروه خونی B+ جزو بهترین بازاریاب‌ها بودند. بیشتر اوقات افرادی که گروه خونی آنها B+ بود از جلسات و قرارداد‌های بازرگانی پیروز بیرون می‌آمدند. در مقابل افرادی که گروه خونی o+ داشتند با بازاریابی و امور بازرگانی میانه خوبی نداشتند. به هر حال در زمان دانشجویی نیز با تدریس و مشاوره‌های مالی خرج خود را در می‌آوردم.
وقتی فردی می‌خواهد به مجموعه یا شرکتی کمک کند تا از ورشکستگی نجات پیدا کند، باید به اندازه کافی اطلاعات، ایده، خلاقیت و دانش داشته باشید. اگر نداند یک کارخانه موادغذایی در حال حاضر به چه ایده‌ها و تکنیک‌هایی نیاز دارد تا موفق باشد، یعنی با زمان و بازار همراه نبوده است. به همین دلیل همیشه سعی کرده‌ام بازار را بشناسم، ایده‌های جدید فهرست کنم و تکنیک‌های موثر خرج کنم. حالا هم دفتری دارم که در آنجا به فعالیت‌های مشاوره‌ای و بازرگانی مشغول هستم. وقتی یکی از ما بیمار می‌شود، به پزشک مراجعه می‌کند. درست مثل وقتی که تاجر یا مدیری به مشکل مالی برمی‌خورد یا در حال ورشکست شدن است، یا حتی ورشکست شده باشد، به دفتر ما مراجعه می‌کند تا مشاوره شود. اینها را گفتم که بدانید با این مقوله‌ها به‌خوبی آشنا هستم و می‌دانم درباره چه موضوعی می‌خواهم صحبت کنم؛ درباره کتاب‌های خودآموز خودیاری که این روزها فراوان در بازار کتاب یافت می‌شود.
واقعیت این است که هیچ‌چیز مطلق نیست. نمی‌توان گفت تمام حرف‌ها، تذکرها و تکنیک‌هایی که کتاب‌های خودآموز ارایه می‌دهند درست و به‌جا هستند یا بالعکس، امیدهایی واهی بیش نیستند. هر فردی به اندازه‌های متفاوتی از این کتاب‌هایی که اقتصادی بودن را یاد می‌دهند، بهره می‌گیرند، اما اگر زرنگ باشید و گفته‌های نویسنده را با واقعیت‌ها بسنجید، شاید بتوانید از کتاب‌ها کمکی بگیرید. چندسال پیش کتاب‌های زیادی وارد بازار شد و افراد بسیاری را سرگرم خود کرد، اما در این بین، کتابی به بازار آمد به نام «چه کسی پنیر من را جابه‌جا کرد؟» نوشته اسپنسر جانسون. این کتاب جزو پرفروش‌ترین کتاب‌ها شد و سروصدای زیادی هم برپا کرد. اما من کتابی را که در جواب آن نوشته شد و بیشتر به واقعیت‌ها نزدیک بود، باور داشتم. کتابی به نام «من پنیر تو را برداشتم» به قلم دارل بریستوباوی. این کتاب به من کمک کرد تا بتوانم خود واقعی‌ام را بیشتر بشناسم. بفهمم که هستم و چه هستم. بدانم که استعدادهایم چیست و خلل‌هایم چیست. همه اینها کافی بود تا ماهرانه‌تر در محیط کار ظاهر شوم و بتوانم فرد موفق‌تری هم باشم.
در مقدمه کتاب «من پنیر تو را برداشتم»، نویسنده می‌گوید: «کتاب‌های خودیاری به عزت نفس افراد لطمه می‌زنند. به شما وعده کمک می‌دهند، اما در حقیقت شما را دست می‌اندازند.» واقعیت این است که حتی اگر کتاب‌ها نصیحت کنند، من سعی می‌کنم خودم نتیجه‌گیری کنم. این شعار من است که مشورت را دوست دارم اما نمی‌گذارم کسی فرهنگ و داشته‌هایش را به من تحمیل کند. می‌دانم که دانیال در محیطی بی‌تکرار زندگی کرده؛ محیطی که لحظه‌هایش فقط برای دانیال رقم خورده و داشته‌های دانیال فقط از ذهن و فکر او سرچشمه گرفته است. صددرصد شما، حداقل چند فیلم هالیوودی تاکنون دیده‌اید. اصولا فیلم‌های هالیوودی همه‌پسند، موفق و قابل‌باور هستند. دلیلش این است که آنها فیلم را با نصیحت شروع نمی‌کنند. در طول فیلم هیچ‌گاه بیننده احساس نمی‌کند که می‌خواهند نصیحتش کنند، بلکه درست و به‌جا، واقعیت‌ها به تصویر کشیده می‌شوند و بیننده را درگیر میکنند. سعی میکنند دست مخاطب را باز بگذارند تا خودش نتیجه‌گیری کند. فیلم‌های هالیوودی، که به نظر من اکثرا فیلمنامه‌هایی قوی دارند، اطلاعاتی به بیننده ارائه می‌دهند تا بیننده بدون اینکه نصیحت شود، خودش نتیجه‌گیری کند. اگر به افراد بگوییم چنین و چنان کنید، این خوب است و آن بد است، یعنی به فردی کتاب‌خوان و اهل مطالعه به‌گونه‌ای توهین کرده‌ایم. فردی که آن‌قدر مطالعه برایش مهم است که به کتابفروشی می‌رود تا کتاب بخرد، زمان می‌گذارد تا مطالعه کند، نمی‌داند چه خوب است و چه بد؟ بیشتر کتاب‌هایی که به صورت خودآموز وارد بازار می‌شوند همین کار را با افراد میکنند و همین است که عزت‌نفس آدم‌ها را از بین می‌برد.
دیدگاه تان را بنویسید