وزیر ارشاد در کنگره بزرگداشت حضرت آیت‌الله العظمی گلپایگانی
تواضع آیت‌الله العظمی گلپایگانی مقدمه شاگردپروری بود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه، متن سخنان سید محمدحسینی در مراسم کنگره بزرگداشت حضرت آیت‌الله العظمی گلپایگانی به شرح زیراست:
اولئک الذین هَدَی الله فَبِهُداهُمُ اقَتدِه، قل لا اسئلُکُم عَلیه اجراً اِن هُوَ اِلّا ذِکری لِلعالَمینَ
خدایا ترا سپاس که ما را از متمسکین به ولایتی قراردادی که در کنف هدف مقدسش، پیروان و محبانی می‌زیند که زینت زمین‌اند و دین و آیین برحقت را ضامن و امین‌اند! مردان منقاد و اوتاد و زهادی که جز تو به احدی گوشه چشمی نمی‌اندازند و نرد محبتی با کس نمی‌بازند و اگر بنایی می‌سازند جز بنای معرفت و طاعت و پارسایی نیست. خدایا ترا سپاس که در عصری زندگی می‌کنیم که اگر به بعضی اعاظم اسلاف علیه‌تحیات بعددآلاف، چشم نورانی نگشت به نور حضور تلامیذشان، بقیه‌السلف آن بی بدیلان و اصیلان و نبیلان توفیق نگاهی از دور داشتیم که خورشید راتاب نگاه، در آدمیان نیست و حال که به زندگی پر بارشان می‌نگریم جز حسرتمان دست نمی‌دهد که چرا از گرمایشان کم بهره بردیم اگر تاب دیدنشان نبود! گرچه گفته‌اند: پای چراغ تاریک است! که شنیده ایم اویس قرنی از فرسنگها دور، نور! دید وکسان در جوار، مهجور! که: گر در یمنی چوبامنی پیش منی! خدایا ترا سپاس که اگر فراق فقیهان دیدیم فروغ فقاهت در حد بضاعت دریافتیم چه! همین پاسداشت وحضور در جمع اینهمه اهل منظور و این طایفه غیور، نورٌعلی نور است! به نظر می‌رسد هنوز نگاهمان ذره بینی است و بدین شیوه، شیوایی پدیده ها و زیبایی چهره ها رؤیت نمی‌شود. زمانی باید بگذرد تا زمانیان از دورش ببینند و دورش جمع شوند و نامش در کتیبه عالمان ربانی و فقیهان صمدانی ثبت نمایند. حضرت آیت ا... العظمی سیدمحمدرضا گلپایگانی به کرامت نفَس پدر، در پس درخواستی مستمر از آن درّالدّرر، کحل البصر علی بن موسی الرضا المرتضی صلوات الله علیه و اله وسلم به همان کیفیت که تقاضا شده بود پا به عرصه وجود و طریق و نزع گذاشت و انشاءالله برهمین منوال از صراط خواهد گذشت. برای آن هبۀ الهی چنین دعا نمود:
«اللهم طول عمره و وسّع فی رزقه و اجعله من العلماء العاملین بفضلک و کرمک یا ارحم راحمین»
تردید نباید کرد آن مرد بزرگ از سلاله ابراهیم خلیل بوده است که چون او در کهنسالی تقاضای فرزند ذکوری دارد و برای او چنین دعایی مستجاب می‌گردد.
«فَبَشـَّرناها بِاِسحاقَ وَ مِن وَراءِ اسحاقَ یَعقوبَ * قالت یا وَیلَتا ءَِ اَلِدُ وَانا عَجوزٌ وَ هذا بَعلی شَیخاً انَ هذا لَشیءٌ عجیبٌ * قالوا اَتَعجَبینَ مِن اَمرِاللهِ رَحمَتُ الله وَ بَرَکاتُهُ عَلیکُم اَهلَ البَیتِ اِنّه حمیدٌ مجیدٌ»
و از خداوند جلّ و علا فرزندی عالم و عامل می‌طلبد و آن سمیع و شنونده، آن خداوند دهشمند و آن بارُّ و بخشنده این بار بیش از آنش میدهد که می‌طلبد! چه! آن گاه که در محضر استاد و مرجعش حضرت‌آیت الله العظمی آقای شیخ عبدالکریم حائری مشغول تدریس است و به امر ایشان در حال تعلیم و تعلم، اراکیان مغبون که هم استاد و هم این بزرگ شاگرد را ازدست داده اند استدعای بازگشت ایشان را دارند با این تعبیرکه ایشانرا برای اداره امور دینی و تأسیس حوزه علمیه اراک اعزام نمایید و حضرت شیخ می‌فرمایند: «من می‌خواهم او را آقای دنیا کنم، شما می‌خواهید او را آقای اراکش کنید ؟!»
و گویی برای انقلاب شکوهمند اسلامی ایران بازویی به قوّت حضرتش تدارک دیده می‌شد. جایی شنیدم که فرموده بودند؛ درسها بسیار به سختی و مرارت در حافظه اشان می‌مانده است و شبی استغاثه میکنند و در آن حال که به قال نیاید و البته هرکس را نشاید: امیرالمؤمنین مولی الموحدین (ع) را در خواب می‌بینند که قاشقی عسل بر دهانشان می‌نهند و زان پس علم و دانش، نقشی از حک برخاطرشان می‌اندازد. هنیاً لک
کسی که از عسل کندوی علی نوشد/ حلاوتش ببرد مزه بهشت از یاد
خوشا به حال تو ای سید جلیل القدر/ که قرعه کرم حیدرت بنام افتاد
بعد ازآن عنایت بی حد و لطف بی عد، شبها را مغتنم می‌شمارد. آن شبها که مهتاب است در زیر آن نور بی خزینه و چون تاریک است از پی سوز بی هزینه که در معبر تعبیه گشته، برای ثبت علم و ادب در دفتر حافظه استفاده فراوان می‌برند.
تواضع حضرتش بی تردید مقدمه شاگرد پروری است چگونه می‌توان در مقابل یک قاری مصری در مقام مرجعیت آنقدر متواضع بود که تقاضای اصلاح حمد و سوره خود را بنماید.
هرچه در خردی بکاری در بزرگی بدروی! کودکی که حاضر نیست همراه همکلاسی اش از میان مزرعه ها رد شود با این استدلال که شاید صاحبان کشتزار راضی نباشند، حاضر شود دیر به مکتب برسد و مورد اعتراض معلم قرار گیرد اما از روی ورع و تقوا و عدم ریا حتی علت اصلی دیر آمدن خود را بازگو نکند! عصر حاضر شاهد تحولات بیشمار و فرو ریختن حصار و ظهور قدرت های بی مقدار اما بنا بر مشیت الهی برای مکتب جعفری خوش آثار بود. فرو پاشی عثمانی و تکه تکه شدن کشور های مستعمره اش و انقلاب مشروطیت تا تحقق مشروعیت که در پس پیروزی نهضت حضرت امام صورت گرفت و ارائه اندیشه سیاسی مکتب اهل بیت و تغییرات عمیق بلوک شرق و برخواستن قدرت دیگر بنام اسلام، همه و همه شرایطی بسیار بعید از گذشته سرشار از حرمان و کتمان پیش روی ما قرار داده است. آنچه این نظام را در دنیای امروز بصورت یک ابر قدرت تدارک می‌بیند اقتداریست که ناشی از مقبولیت و محبوبیت، به تبع مشروعیت در چشم و دل جهانیان جا داده است.این حال را نه به خودی خود یافته ایم و این کسوت را نه صرفاً به همت خود بافته ایم که دیگران کاشتند و ما برداشت کردیم. این عبارت پر عبرت پر اعتبار از رهبر فرزانه انقلاب است که:«آن عالم بزرگ، فقیه نام آور، مرجع عظیم الشأن عبد صالح و تقی و نقی و زکی آیت‌الله‌العظمی آقای حاج سید محمدرضا گلپایگانی سی و دو سال مرجع تقلید، حدود هفتاد سال مدرس حوزه علمیه قم و حدود هشتاد و پنج سال سرگرم فرا گرفتن و آموختن فقه آل محمد صلی الله علیه و آله و سلم‌بودند.» به تعبیر ایشان اولین مدرسه علوم دینی، اولین مؤسسه بزرگ قرآنی، اولین فهرست بزرگ فقهی و حدیثی، صدها مدرسه و مسجد و مؤسسه تبلیغ دین را بنیاد نهادند. هزاران شاگرد را از فقه پخته و عمیق خود بهره مند ساختند. بسیاری آرا و نظرات فقهی که حاکی از روشن بینی و ذهن نوگرای ایشان بود ارائه کردند و بالاتر از همه با منش و رفتار پرهیزکارانه و با طهارت و تقوایی که می‌توانست برای علما و فقها، الگویی زنده و ملموس باشد، عمری پر برکت را به نزاهت کامل گذارنیدند. آن بزرگوار یکی از اسطوانه های انقلاب و نظام جمهوری اسلامی بشمار می‌آمد.»
در رَسای این بی هماورد میدان اولین ها چه کسی تعابیری زیباتر و گویاترآورده است.
اول آنکس که خریدار شدش، ایشان بود! بحث ولایت فقیه را در سال 1373 هجری قمری شروع میکنند. یکی از شاگردان مبرّز ایشان به جمع آوری آن تقریرات همت می‌گمارند وچون به ایشان می‌سپارند بر حاشیه اشاراتی می‌نگارندکه پس از کامل شدن در کتم زمان می‌ماند تا پیروزی انقلاب! که تحت عنوان«الهدایه الی من لهُ الولایه» به زیور نشر مزیّن می‌گردد. مگر غیر ازاین است که:
بی اذن تو یک خوشه از این تاک نیفتد!
هرکس به طریقی ره ما صاف نمودست/ با خون دل قیس و هم تیشه فرهاد
چه کسی انکار می‌کند که شکستن گردن علامه شیخ فضل الله نوری به طناب خصومت بی دینان و بی تعصبی خویشان و کتک خوردن شیخ بافقی و شهادت شهید مدرس بر سر سجاده و خون دل خوردن حاج شیخ عبدالکریم حائری و مردن و دق کردن دلسوزان دین، تضمین این حکومت اعتلا آفرین و سیطره ساز مستضعفین زمین، بوده است.
هرکس به طریقی سخن از حمد تو گوید/ بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه
آنروزکه شیخ بزرگ و عالم سترگ مؤسس حوزه علمیه قم در نامه اش می‌نویسد: «اگر مایلید به قم بیایید، نان جوی پیدا میشود و با هم می‌خوریم» و فقط سمعاً و طاعتاً از شاگردش میشنود آیا غیر ازاین است که ردپای ایشان را تا قلب لندن در مجمع جهانی اسلام با نگاهی ماورایی می‌بیند؟! و گرنه چگونه میگوید من می‌خواهم اورا آقای دنیا کنم، شما می‌خواهید اورا آقای اراکش کنید؟! به نان جوآقا شیخ عبدالکریم قناعت می‌کند که آنگونه حضرت حق به ایشان عنایت می‌کند. چون دلش به حال دینش می‌سوزد به نان جو می‌سازد! این دین با این آیین مردان یقین، امروز علمدار بیداری اسلامی که جای خود الهام بخش، بیداری جهانی شده است. این حوزه با مردان قانعی همچون حضرت‌آیت‌الله‌العظمی گلپایگانی بر دنیا سیطره افکنده است. به خدا قسم استکبار جهانی از بمب اتم ما نمی‌هراسد. بمب را در کلام هر طلبه ای که از کارخانه انسان سازی حوزه بیرون می‌آید، می‌جوید. آنچه که میگوید برای گم کردن نشانه ها ست . سلاح هراسناک درنزد غرب، عزم، ایمان، شجاعت و پایمردی مردم و پیوند با رهبری گرانقدر و عالمان عالیقدر است. قد خمیده مسلمانان به تبع سرو وجود ملت عزیز ایران به ایستادن کرده است. از آن می‌ترسند؛ و حق‌طلبان دنیا از آن عزیزمان می‌شمارند:
که ایستاده چو کوهیم در مقابل باد/ نه همچو ساقه گندم که با نسیم افتاد
عزیزمان می‌شمارند که:
ازآن به دیر مغانم عزیز می‌دارند/ که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست
به اجتناب از اطناب و دوری از تصدیع بیش از این، کلام را با تشکر بی حد از سینه سوختگانی که آتش این محفل را گدازان نگاه داشته اند به اتمام می‌رساند و از تمامی گردآمدگان وگردآورندگان این، مجلس کم نظیر به نهایت سپاسگذارم و به استمرار پاسداشت در معرفی آن فقیه آگاه دل بصیرت حاصل امیدوارم.
توفیق رفیق طریق عزت و اعتبار یکایک شما باد.
رفت زین دنیای فانی حضرت گلپایگانی
دانمت جنت مکانی حضرت گلپایگانی
چشم اگر می‌دوخت بردنیا یقین دان، ریشه دارد
در نگاهی آسمانی حضرت گلپایگانی
در افقهای نگاهش، نغمه و سوزی دگر بود
داشت آهنگی جهانی حضرت گلپایگانی
باقیات الصالحاتش، مدرس و مستشفیاتش
ماَ نداز تو جاودانی حضرت گلپایگانی
دین حق را اعتلا بخشیدی از آن فقه روشن
حصن دین را پاسبانی حضرت گلپایگانی
ای فقیه چون زراره می‌درخشی چون ستاره
داری از جدت نشانی حضرت گلپایگانی
چون هدایت یافتی مرجع شدی برخلق و دانم
خود مقام خویش دانی حضرت گلپایگانی
گفت: اللهم طول عمره آنگونه گشتی
هم نشد قدت کمانی حضرت گلپایگانی
عزّ اسلامی و داری نقش در این نهضت ناب
گفت رهبر بیش از آنی حضرت گلپایگانی
هرچه کردی جز رضای حضرت باری نکردی
با قلم یا هم زبانی حضرت گلپایگانی
از خدا خواهم که در روز جزا گردی شفیعم
خوش شوم زین پشتبانی حضرت گلپایگانی
دیدگاه تان را بنویسید