اسپیلبرگ: اگر دانیل نقش لینکولن را قبول نمی‌کرد، من هم فیلم را نمی‌ساختم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : 
به گزارش نامه، شاید به نظر بعضی منتقدان، استیون اسپیلبرگ، کارگردانی به بزرگی و تاثیرگذاری هیچکاک یا استنلی کوبریک نباشد، اما تقریبا همه قبول دارند اسپیلبرگ 65 ساله، امروز یکی از نام‌های درخشان سینمای جهان است.
سه فیلم از فیلم‌های اسپیلبرگ، در زمان اکران، لقب پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینما را به خود اختصاص داده است؛ «آرواره‌ها»، «ای.تی» و «پارک ژوراسیک». و در سال‌های 1993 و 1998 برای فیلم‌های فهرست شیندلر و نجات سرباز رایان برنده جایزه اسکار شده است.
همیشه فیلم‌های پرخرج ساخته که اتفاقا فروش خوبی هم در گیشه داشته‌اند. فیلم‌های اسپیلبرگ، به‌طور مجموع بیش از 8 میلیارد و 500 میلیون دلار فروش داشته‌اند.
اسپیلبرگ، کارگردانی، تهیه‌کننده‌گی، فیلم‌نامه‌نویسی، تهیه انیمیشن و کارآفرینی می‌کند و در کمپانی فیلمسازی دریم‌ورکس هم سهام دارد. جدیدترین اثر اسپیلبرگ، فیلمی است به نام «لینکولن» درباره آبراهام لینکولن، رئیس‌جمهوری قرن نوزدهم آمریکا. این فیلم که از همین آلان زمزمه‌های کاندید شدن برای اسکار به گوش می‌رسد، قرار است 16 نوامبر اکران شود.
در لینکولن، دانیل دی‌لوئیس، سالی فیلد، جیمز اسپیدر و تامی لی جونز نقش‌آفرینی کرده‌اند. اسپیلبرگ در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز، از لینکولن گفته است:
انگار مدت‌ها بوده می‌خواستی لینکولن را بسازی. چرا این پروژه، چنین شور و شوقی در تو برانگیخته بود؟
من همیشه علاقه شخصی بسیاری به آبراهام لینکولن اسطوره‌ای داشته‌ام. وقتی درباره جنگ‌های داخلی و ماجراهای منتهی به آن مطالعه کنید، می‌فهمید واقعا لینکولن اسطوره‌ای در جهان واقع بوده است. اما در 60 سال گذشته این تصویر، رو به افول گذاشته و مدت‌هاست فیلمی در سینما یا سریالی در تلویزیون درباره او ساخته نشده. شاید ما این مهم‌ترین رئیس‌جمهوری تاریخ‌مان را کم‌تر از بقیه می‌شناسیم. انگار لینکولن با صنعت سینمای ما غریبه است. اگر دنبال فیلمی باشید که قهرمانش خود لینکولن باشد (منظورم فیلم جدی است) باید به سال 1930 برگردید. من از بچگی عاشق او بودم تا آن‌جا که بزرگ شدم و بعد از مطالعه بسیار درباره‌اش، به این نتیجه رسیدم بخشی از زندگی‌اش را برای سینماروها بسازم.
همیشه شنیده و خواندیم که لینکولن برای تصویب قانون ضدبرده‌داری کاری‌هایی کرده که بعضی آن‌ها را غیرقانونی می‌دانند. به تصویر کشیدن این بخش، سخت نبوده؟
نه اصلا این‌طور نیست. لینکولن و متحدانش هیچ کار خلافی انجام نداده بودند. آن‌ها به خوبی فهمیده بودند در زمان‌های سخت، باید سریع باشند و کارهای عجیب کنند و نترسند. کاری که کردند ممکن است مبهم و گنگ باشد اما به نتیجه‌اش فکر کنید! درضمن، کاری که آن‌ها برای جلب رای مردم بر ضد برده‌داری کردند، تفاوت چندانی با تبلیغات انتخاباتی امروز ندارد. علاوه بر این‌ها، من هیچ خوشم نمی‌آید این همه هزینه و انرژی کنم آن هم برای ساخت فیلمی درباره مردی که هیچ ریسکی در زندگی‌اش نکرده، هیچ اشتباهی نداشته، هرگز نترسیده، هرگز نجنگیده و در آخر هم هیچ دستاورد درخشانی نداشته و از دنیا رفته.
در دهه‌های گذشته فیلمسازی از روی بیوگرافی‌های شخصیت‌های تاریخی رواج پیدا کرده بود. اما انگار حالا دیگر کسی سراغ این‌دست فیلم‌ها نمی‌رود.
البته من موافق نیستم. همین 2 سال پیش بود که فیلم سخنرانی پادشاه ساخته شد و اکران شد و خوب فروخت و اتفاقا، چند جایزه اسکار از جمله جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد را به خودش اختصاص داد. این فیلم، علاوه بر جنبه‌های هنری، جنبه‌های آموزشی بسیاری هم داشته. خیلی از دورو بری‌های من حتی نمی‌دانستند انگلستان قبل از ملکه الیزابت، پادشاه داشته. به‌نظر من، برای ساختن فیلم‌هایی از این دست، هیچ زمان بدی وجود ندارد. این فیلم‌ها، همیشه رسالت‌شان را به انجام می‌رسانند.
پس چرا این‌قدر طول کشید تا شما لینکولن را بسازید؟
من سال‌هاست به این فیلم فکر می‌کنم و حرفش را می‌زدم. معمولا به محض پیدا کردن فیلم‌نامه خوب، یا شاید نوشتن فیلم‌نامه‌ای که خودم را راضی کند، دست به کار می‌شوم. کافی است داستانم را پیدا کنم و برای تعریف کردنش، زود دست به کار می‌شوم. می‌توانستم در سال 2000 که با دوریس کرنز گودوین، نویسنده کتاب لینکولن آشنا شدم، فیلم را بسازم. اما آن‌موقع، فیلم‌نامه دلخواهم هنوز آماده نشده بود. من مشتاق ساختن فیلم بودم، اما نمی‌خواستم شتاب کنم.
خودتان چه چیزهایی از این پروژه یاد گرفتید؟
همه ما، وقتی نوبت به شخصیت‌های تاریخی می‌رسد، فکر می‌کنیم آن‌ها را خوب می‌شناسیم. اما واقعا این‌طور نیست. بیش از 7 هزار کتاب درباره لینکولن نوشته شده. پیدا کردن پنج کتاب که درباره یک نکته از زندگی لینکولن با هم موافق باشند، خیلی سخت است. اما مگر چندتای ما یکی از این 7 هزار کتاب را خوانده؟ چیزهای زیادی بود که من راجع به قهرمان تمام سال‌های زندگی‌ام، نمی‌دانستم. اما آن‌چه بیش از بقیه مرا شگفت‌زده کرد، مسئولیت‌پذیری لینکولن و تعهدش به قسمی بود که در آغاز دوره ریاست‌جمهوری در مقابل مردم خورده بود. او تنها رئیس‌جمهوری بود که قسم خورد از اتحاد آمریکا دفاع کند، اما درست فرش همین اتحاد را از زیر پایش کشیدند و جنگ داخلی، مملکت را به دو قسمت تقسیم کرد. اما او، حتی در میانه دوره اول ریاستش هم تسلیم نشد. زندگی شخصی‌اش هم دست کمی از جنگ نداشت. همسرش در آستانه دیوانگی بود، پسر 2 ساله‌اش مرده بود و پسر دیگرش هم در نوزادی. او اما تمام این روزها را پشت سر گذاشت، برده‌داری را ریشه‌کن کرد، اتحاد را به کشور برگرداند و آغازگر عصر جدید حیات مردم آمریکا شد.
انگار بازیگر اصلی‌تان، دانیل دی‌لوئیس علاقه چندانی به نقش‌آفرینی در فیلم لینکولن و در نقش لینکولن نداشته؛ نقشی که ممکن است تا چند ماه دیگر، جایزه اسکار برایش به ارمغان آورد.
تصمیم من واضح بود؛ امکان نداشت لینکولن را بسازم و کسی جز دانیل دی‌لوئیس نقشش را بازی کند. اگر دانیل قبول نمی‌کرد، من هم لینکولن را نمی‌ساختم. همراه سالی فیلد و تونی کوشنر به ایرلند رفتیم و او را راضی کردیم در فیلم بازی کند. لوئیس با سیاست‌های ضدبرده‌داری یا متحدکننده لینکولن مشکلی نداشت. تمام ناراضایتی او از آقای رئیس‌جمهور، ادامه جنگ‌های داخلی بود که در نهایت، 750 هزار کشته به جا گذاشته بود. اما وقتی دانیل فیلم‌نامه را خواند و فهمید ما نمی‌خواهیم فقط از لینکولن تعریف و تمجید بیخود کنیم، راضی شد.
دیدگاه تان را بنویسید