کد خبر: 78328
تاریخ انتشار :

شهرام شکوهی: فکر نمی‌کردم کسی با صدا و سبکم ارتباط برقرار کند/ شجریان اسطوره است

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از حاشیه، خواننده این آلبوم بعد از مدت کوتاهی که از انتشار آلبومش می‌گذشت، توانست حسابی معروف شود. صاحب صدا، «شهرام شکوهی» است. کسی که حتی حاضر نیست سنش را به ما بگوید اما باتوجه به شواهد، به‌نظر می‌رسد متولد ۱۳۵۴ باشد. شاید بتوان معروف‌شدن شکوهی را یک موفقیت در کارنامه هنری او دانست. کسی که معتقد است خدا او را با پس‌گردنی وارد موسیقی کرده. او این روزها بسیار پرمشغله است و مشغول برگزاری کنسرت‌هایش در شهرهای مختلف و همین‌طور جمع‌کردن آلبوم دومش اما در میان این دلمشغولی‌ها با او درباره زندگی حرفه‌ای‌اش گفت‌وگو کردیم.

**** چرا یکدفعه بیماری قلبی گرفتید؟ قبلا سالم‌تر بودید؟ دکتر گفت استرس من را به این روز انداخته.
*استرس برای موسیقی؟ خب حساب‌کن که من چهار سال درگیر مجوز بودم.
*آلبوم قبلی یا اینی که دارید رویش کار می‌کنید؟
آلبوم قبلی. از قبل اینکه منتشر شود خیلی درگیر مجوزش بودیم. وقتی هم که مجوز گرفتیم، یک‌سال‌ونیم درگیر اجراها بودیم. دست‌شان درد نکند، کاری با ما کردند که دکتر به من می‌گفت قلبم، قلب یک آدم ۶۰ ساله است.
*شاید برای همین است که چهره‌تان نسبت به گذشته کمی شکسته‌تر شده! تازه الان اول کار هم هستم.
*چقدر می‌خوابید؟! تا همین چند روز پیش، روزی یک ساعت می‌خوابیدم. البته اینها می‌تواند تاثیر داروهایی که برای قلبم می‌خورم هم باشد.
*فشار کار باعث کم‌خوابی می‌شود یا مشکل دیگری وجود دارد؟ فکر می‌کنم بیشتر به‌خاطر عمل قلبم باشد. بعد از عمل، بیش از یک ماه، حتی یک ساعت هم در روز نمی‌خوابیدم. کمبود خواب وحشتناک داشتم ولی الان چندوقتی است تا فرصتی به دست می‌آورم، کمی می‌خوابم. امیدوارم این هم درست شود.
*از اینها که بگذریم؛ شما با انتشار یک آلبوم خیلی معروف شدید. چطور یکدفعه به اینجا رسیدید تا آهنگ‌های آلبوم اول شما، ضبط ماشین‌ها را قرق کند؟! سال ۷۱ کلاس آواز رفتم. خیلی از کسانی که الان دارند آواز می‌خوانند در آن تاریخ دبیرستان یا راهنمایی بودند. از ۷۱ تا ۹۰ که آلبوم اولم منتشر شد، تقریبا ۲۰ سال طول کشید. نمی‌خواهم بگویم همه این سال‌ها به تمرین و ممارست گذشته ولی در هر فرصتی که پیش می‌آمد، یک کاری می‌کردم. آلبومی که الان دارم جمع می‌کنم، ملودی‌هایش برای ۸،۹ سال پیش است. هیچ‌کدامش الان ساخته نشده. یک موقع است که شما امشب می‌خوابی و صبح تصمیم می‌گیری خواننده شوی. بعضی‌ها هم هستند که یک سازی دست می‌گیرند و در جمع خانوادگی می‌زنند و اقوام و خانواده قربان‌صدقه‌شان می‌روند. همین‌ها بعد از مدتی تصمیم می‌گیرند کارشان را گسترش دهند. امروزه به‌نظر می‌رسد برای خواننده‌شدن اگر تنها بتوانی حرف بزنی کفایت می‌کند اما این خواننده‌شدن با آن چیزی که در واقعیت وجود دارد، فرق می‌کند.
*این گنجینه‌ای که می‌گویید برای 8، 9 سال پیش است، الان کجاست؟! در ذهنم.
*اصلا از کی فهمیدید صدای خوبی دارید و می‌توانید بخوانید؟! من کلا خیلی به موسیقی علاقه داشتم ولی اوایل دهه 70 به‌دلیل کم‌بودن ساز، پرداختن به موسیقی کار خیلی سختی بود. تعداد سازها کم بود و قیمت‌هایشان هم خیلی بالا. ساده‌ترین چیزی که وجود داشت و می‌شد بدون هزینه بالا و ساز و اینها به آن پرداخت، خوانندگی بود. وقتی سنم کمتر بود آخر هفته‌ها با هم‌محله‌ای‌ها فوتبال بازی می‌کردیم. یکبار که از فوتبال برگشتیم، یکی از بچه‌ها گفت شهرام صدای خوبی دارد. البته خواندن که بلد نبودم فقط چه‌چه می‌زدم و بعد شروع کردم به خواندن. دوتا از بچه‌ها روی صدای من بحث‌شان شد. یکی می‌گفت خوب می‌خوانم و دیگری با او مخالف بود و همین باعث شد با هم شرط ببندند. آنها سر یک پیتزا با هم شرط بستند که من پیش اساتید آواز بروم. قرار شد اگر قبول شدم یکی‌شان پیتزا بدهد. برای من فرقی نمی‌کرد چون به‌هرحال من پیتزا را می‌خوردم. وقتی پیش اساتید رفتم، قبول شدم، همان زمان شروع کردم به تمرین برای آواز.
*آن‌وقت کی شروع کردید به ساز زدن؟ پنج، شش سال بعد از شروع خوانندگی، گیتار را شروع کردم. سال ۷۱ گیتار آریای ژاپنی ۳۰۰ هزارتومان بود. جالب است بدانید که همان‌موقع خانه در تهران متری ۱۵۰ هزارتومان بود. درواقع قیمت گیتار به اندازه دو متر خانه بود. اگر همان دو متر خانه را بخواهیم به قیمت امروزی حساب کنیم، حدود هشت میلیون تومان می‌شود. به‌نظر نمی‌آید کسی بتواند هشت میلیون گیتار برای فرزندش بخرد. همین باعث شد که من کلاس گیتار را از سال ۷۱ شروع نکنم و بین شروع خوانندگی و نوازندگی‌ام تقریبا شش سال فاصله افتاد. اما سال ۷۶ یکسری گیتارهایی آمد که کیفیت‌شان بسیار پایین بود. درواقع اصلا نمی‌شد به آنها گفت گیتار. بیشتر شبیه قابلمه‌ای سیم‌پیچ شده بودند ولی همین باعث شد کم‌کم راه ورود ساز باز شود. من هم از همان موقع شروع کردم. البته گیتار را خودم یاد گرفتم. از روی دست هر کسی یک ریتم و آکوردی یاد گرفتم و بعد شد همین چیزی که الان است.
*در دانشگاه چه خواندید؟ در دبیرستان رشته تجربی خواندم. یک سال بعد از شروع آوازم وارد دانشگاه شدم. پزشکی را خیلی دوست داشتم ولی رشته تحصیلی‌ام دامپزشکی است. خود پزشکی مربوط به آناتومی انسان‌ها می‌شود، هرچقدر از درون بدن انسان کمتر بدانم، بهتر است برای همین سراغ دامپزشکی رفتم. به‌نظرم دیدن دل و روده گاو و گوسفند قابل تحمل‌تر است.
*مدارا کی ساخته شد؟ یادم می‌آید گفته بودید سال ۸۵، درست است؟ بله، سال ۸۵ آهنگ مدارا را ضبط کردم ولی اصلا قصد منتشرکردنش را نداشتم. می‌خواستم فقط برای خودم باشد.
*چرا؟ من اصلا فکر نمی‌کردم کسی با صدا و سبکم ارتباط برقرار کند. با چیزهایی که من در فضای موسیقی داخل دیده بودم، به این نتیجه رسیدم که مردم از صدای صاف و شیشه‌ای خوش‌شان می‌آید ولی صدای من مخالف آن صداها بود؛ کاملا خشدار و گرفته. درواقع من با انتشار مدارا ریسک بزرگی کردم. وقتی مدارا منتشر شد، دیگران خیلی سراغم آمدند و باعث انتشار بیشترم شدند.
*چرا آهنگ‌های شما با وجود متفاوت بودنش اینقدر به ذائقه مخاطب خوش آمده؟ چون رگه‌هایی از آهنگ‌های ایرانی در آن وجود دارد. مثلا وقتی مدارا را گوش می‌دهید و دوستش دارید، به این دلیل است که رگه‌های آشنایی دارد. آلبوم‌های الان را که گوش کنید خیلی آهنگ‌های عربی و غربی و استانبولی در آنها وجود دارد ولی من کاملا از المان‌های ایرانی استفاده کرده‌ام.
*عکس محمدرضا شجریان روی دیوار اتاق‌تان است، چقدر به او علاقه‌مندید؟ علاقه اکثر بچه‌های ایرانی آقای شجریان است. شجریان اسطوره است و شما نمی‌توانید در برابر اسطوره موسیقی کشورتان بی‌تفاوت باشید، حتی اگر دوستش نداشته باشید. صدای آقای شجریان طوری است که اصلا نمی‌شود از نظر تکنیکی ایرادی به آن وارد کرد. من شخصیت خود او را هم خیلی دوست دارم.
*این روزها خیلی سرتان شلوغ است و در حال برگزاری کنسرت هستید. قبول دارید هنرمندی که خیلی در صحنه باشد و دیده شود، دلزدگی مخاطب را به‌همراه دارد؟ بله، قبول دارم.
*شما برای اینکه چنین حسی را به مخاطب ندهید، چه می‌کنید؟ برای این کار هنرمند مثلا می‌تواند هر دوسال یکبار آلبوم منتشر کند ولی مشکلات ما یکی، دوتا نیست. آلبوم در اقتصاد موسیقی هیچ نقشی ندارد، فقط ضرر دارد. تنها جایی که می‌ماند برای کسب درآمد، کنسرت‌ها هستند. اگر بگوییم که کنسرت را هم برای کمتر دیده‌شدن، کمتر برگزار کنیم، عملا خودمان را نابود کرده‌ایم. تنها منبع درآمد ما کنسرت است. می‌شود زیاد برگزارش نکرد ولی نمی‌شود اصلا اجرا نداشت.
*نه اینکه کلا برگزار نکنید. اتفاقا کنسرت داشته باشید ولی نه به تعداد زیاد که مثلا مخاطب بگوید شهرام شکوهی در تمام طول سال خیلی کنسرت برگزار می‌کند. ما الان با چند مساله روبه‌رو هستیم. کنسرت بیشتر شبیه یک تفریح است. یک تفریح باکلاس که تفریح دیگری جایگزین آن نیست. اگر از میان قشر متوسط که وضع مالی متوسطی دارند، افرادی را به سالن بکشانید، اینها نام طرفداران شما را می‌گیرند. مثلا خانواده‌ای چهار نفره که دوست دارد صدای من را در کنسرتم بشنود برای اینکه بتواند بلیت ۶۰ هزارتومانی من را بخرد باید ۲۴۰ هزار تومان پول بدهد. این پول می‌تواند بخشی از زندگی آن خانواده را تامین کند. این مساله خودمان هم هست. با این قیمتی که برای پول بلیت در نظر گرفته می‌شود، خیلی سخت می‌شود مردم را به سالن کشید. این قیمتی که برای کنسرت‌ها در نظر گرفته می‌شود خیلی نجومی است. این پول فقط دستمزد ما نیست ولی اگر سالن‌دارها قیمت‌ها را پایین بیاورند، من حاضرم با قیمت بلیت کمتر، تعداد سئانس‌های بیشتری کنسرت برگزار کنم و طرفداران بیشتری را به سالن بکشانم.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها