کد خبر: 83656
تاریخ انتشار :

نگاهی به اعتقادات مذهبی محمد علیزاده، خواننده پاپ: عجیب است عده‌ای به خاطر شهرت، از مذهب چشم‌پوشی می‌کنند

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه نیوز به نقل از حاشیه ، او می‌گوید شاید هم گاهی سعی کرده مردم از این اعتقادات سر درنیاورند اما خودشان در این‌باره کنجکاوی کرده و متوجه آن شده‌اند. این پنهان‌کردن چهره مذهبی توسط برخی خوانندگان برایش عجیب است و می‌گوید: «در کل برایم خیلی جالب است که عده‌ای به‌خاطر شهرت از مذهب چشم‌پوشی می‌کنند.»
علیزاده که در مجتمعی در خیابان گلنار الهیه ساکن است از چهارسالگی در هیات‌ها و مساجد با پدرش حضور پیدا کرده است و از همان سال شروع به خواندن کرده. علیزاده می‌گوید: «این موضوع مربوط به 28 سال پیش است اما به‌خاطر دارم آن زمان، آواهایی از حضور در آن مجالس در ذهنم باقی می‌ماند که بعدها متوجه شدم به آن مداحی می‌گویند. آن آواها را بدون فهم از شعر و ... حفظ می‌کردم شب که برای پدرم می‌خواندم خیلی تشویقم می‌کرد اما گمان نمی‌کرد روزی خواندن، حرفه من شود. شاید اگر گمان می‌برد روزی قرار است از این راه ارتزاق کنم، هیچ‌گاه تشویقم نمی‌کرد و مخالفت هم می‌کرد، همانطور که بعد از آن نیز با برگزیدن این حرفه‌ توسط من مخالفت کرد.»
او چند دوره داور مسابقات قرآنی بوده و سه دوره در قرائت قرآن مقام اول کشوری کسب کرده است، «آن زمان11ساله بودم. خیلی محبوب شده بودم و تشویق می‌شدم. به‌همین دلیل هم امروزه تشویق‌ها و تعریف‌ها خیلی برای من بزرگ نیست. من این تعریف‌ها را از خانواده‌ام می‌شنیدم به همین دلیل خیلی امروز عقده تعریف‌کردن و حس غرور از این موقعیت ندارم. حس می‌کنم کسانی که با این تعریف‌ها مغرور می‌شوند، انسان‌های کوچکی هستند چون چندصباحی دیده می‌شوند و تمام می‌شود. خدا همیشه به من لطف داشته است، نه به این دلیل که محمد علیزاده هستم چون در رسالتم بوده و می‌شدم، به این دلیل که همیشه مورد تشویق‌های درست خانواده‌ام قرار ‌گرفته‌ام. فقط خواستم یاد بگیرم چون هرچه بالاتر می‌رفتم، می‌فهمیدم هنوز چیزی بلد نیستم.»
خواننده تیتراژ «کوله‌پشتی» در آن دوره با صدای استاد محمدرضا شجریان که ماه رمضان آوازی افشاری می‌خواند و از تلویزیون پخش می‌شد، عاشق موسیقی سنتی شده است؛ «در آن زمان در خیابان بهار کرج دکه‌ای بود که کاست می‌فروخت و از آنجا «چهره به چهره» ایشان را که در دستگاه نوا خوانده بودند، خریدم. همین‌طور علاقه‌مند به صدا و آواز ایشان شدم و پس از آن با مقام خراسان ایشان عاشق شدم. نه عشقی زمینی و مادی که عشقی از نوع و جور دیگری به دنیا نگاه‌کردن. «شب سکوت کویر» شکل جدیدی به زندگی من داد. گذشت و گذشت و گذشت و من ردیف‌ها را یاد گرفتم. آن زمان قرآن می‌خواندم و دستگاه‌های قرآنی برایم جدی بود. همیشه سعی کردم در آوازخوانی چیزی بلد باشم و بخوانم. هیچ‌وقت نخواستم یک اتفاق باشم. مثل هزاران صدایی که در موسیقی آمدند و امروز نیستند و نباید هم باشند. به این دلیل که فونداسیون آنها ضعیف بوده است. استادی داشتم که همیشه می‌گفت سعی کن آبشن‌های صدا و شخصیت خود را بالا ببری. 11 سال دوره آواز کار کردم. هیچ‌وقت این کار برایم تفریح و شهرت نبود.»
محمد علیزاده حتی می‌خواست ماه رمضان امسال در مسابقه اذان شرکت کند که به‌خاطر تعدد اجراها وقت نکرد اما مانند هر دوستدار موسیقی، دوست دارد کار ماندگار و مردمی منتشر کند و به گفته خودش یک روز این کار را می‌کند. به‌نظر او فقط یک دلیل دارد که کارش موفق نباشد، آن هم این است که خدا نخواهد؛ «40 سال آینده اگر باشم، دوست دارم از خود اثری معنوی و معنایی به‌جا بگذارم. خیلی سال است به این کار فکر می‌کنم اما الان زود است. باید به شرایطی برسم که آماده خواندن این کار باشم. حال دلم باید پخته‌تر شود. حال دلم که خوب شود، حال آن اذانی که می‌گویم پخته‌تر و بهتر خواهد بود. اذانی که موذن‌زاده گفته است به این دلیل خوب است که حال درونی ایشان قشنگ بوده است، اگر نه اذان که یک صوت است. سن که بالا می‌رود، حال درونی آدم هم بهتر می‌شود چون دیدش به دنیا دید کامل‌تری است. همیشه فکر کرده‌ام که آدم‌بزرگ‌ها بهتر و کامل‌تر هستند. شاید هنوز به شرایطی نرسیده باشم که بتوانم کار پخته‌ای تولید کنم.»
او می‌گوید با اینکه مراسم مذهبی، خصوصا محرم به سمت مادی‌گرایی و کارهایی با تاریخ مصرف موقت سوق پیدا کرده، او نیز منتقد این شرایط است. اما از طرفی به اعتقاد علیزاده؛ «ماه رمضان و مراسم محرم درون مردم جریان دارد، ادا در آوردنش هم قشنگ است. فرصتی ایجاد شده است که حتی ادای دوستدار امام‌حسین(ع) بودن را درآورند، این قشنگ است. وقت مردم اما در این ایام خاص به‌خصوص ماه رمضان با ربنای شجریان و اذان موذن‌زاده قشنگ‌تر می‌شود و آن را تاثیرگذارتر می‌کند. مردم ما همیشه این تاریخ‌ها را با خود داشته‌اند و حسرت این فضا و زمان‌ها با آنان است. ما می‌توانیم اتفاقی را رقم بزنیم که مردم از آن فضا بیشتر لذت ببرند. محمد علیزاده هنوز به این درجه نرسیده است. اگر درون خوبی نداشته باشی، نمی‌توانی درباره چیزهای مطهر صحبت کنی. به شما قول می‌دهم موذن‌زاده شریف بوده که کار ماندگار و مطهری تولید کرده است. این اثر برگرفته از هوش، صوت، لحن، کلام و ... و قلب آن آدم است.» اگر روزی چنین کاری تولید کنید در دستگاه دشتی خواهد بود.
علیزاده هم مانند سایر مردم در مراسم و هیات‌های عزاداری امام‌حسین(ع) شرکت می‌کند. در هیاتی در خیابان بهار کرج که از بچگی در آنجا حضور داشته و هر سال از پنجم محرم به آنجا می‌رود و هرشب هم می‌خواند. آن زمان که کوچک‌تر بود به روال مراسم رایج در هیات‌ها اول می‌خوانده، اما الان به او هم مانند هر مداح کاربلدی احترام قائل می‌شوند و آخر سینه‌زنی می‌خواند. او می‌گوید یکسری کتاب، ترانه و شعر دارد که همان‌ها را در این مراسم می‌خواند. خودش روی این کارها ملودی می‌گذارد. به چند نفر از دوستانش هم ملودی می‌دهد که آنان هم در هیات‌های دیگر آن ملودی‌ها را اجرا کنند. هر شب کار جدیدی رو می‌کند اما علیزاده به قول خودش اگر درگیر نباشد از اول تا سوم محرم به مشهد می‌رود. یکی از دوستانش هیاتی دارد که آنها چایخانه‌اش را راه می‌اندازند و بعد از آن به کرج می‌رود.
خواننده آلبوم «سورپرایز» نیز پای منبر بزرگانی نشسته که خیلی از اعتقاداتش را مدیون آنان است. معمولا پای مداحی کسانی می‌نشیند که از اعتقاداتش برایش صحبت می‌کنند. در مراسم چون شب‌های احیا هم با دوستان اهالی موسیقی‌اش شرکت می‌کند مثلا با بنیامین بهادری که شب‌های احیا جایی در تهران پای مداحی علی انسانی می‌نشینند. بنیامین که کارهای نخستش را با آهنگ‌هایی نزدیک به ملودی‌های قطعات مداحی در محرم آغاز کرده، امروز دیگر در این هیات‌ها نمی‌خواند. علیزاده در این‌باره می‌گوید: «اعتقادش این است دیگر، هر کسی اعتقادی دارد.» او هم مانند خیلی از مردم و اهالی هنر به ادبیات مداحی و تغییر آن در این روزها معترض است و معتقد است خیلی از این قطعات دید درستی از تاریخ و واقعه عاشورا نیست. او می‌گوید خیلی توجه به این ادبیات مهم است چون خدا پر از حیاست و از انسان‌های باحیا خوشش می‌آید.
این خواننده پاپ می‌گوید که شعر باید باحیا باشد و در موسیقی پاپ هم سعی کرده این‌گونه باشد. بعضی اوقات در خیابان هیات‌های عزاداری را می‌بیند که از خواندن‌شان خنده‌اش می‌گیرد و در این‌باره اضافه می‌کند: «فرهنگ ما غنی است و حیف است با این القاب و حرف‌ها همراه شود. من که مطالعات دینی دارم از این حرف‌ها تعجب می‌کنم. اینان باید خیلی مراقب باشند چون «خسرالدنیا و الاخرت» می‌شوند، آنها باید بدانند که لبه تیغ حرکت می‌کنند. باید خیلی مراقب باشند که به نسل آینده میراث خوبی تحویل دهند. یک دیوانه هم در خیابان سروصدا کند، مشهور می‌شود. خیال نکنند آدم خیلی مهمی هستند که مردم نگاه‌شان می‌کنند. ما برای کسی عزاداری می‌کنیم که خاص بوده است. باید حرمت این آدم‌ها را حفظ کنیم. ما در مجلس کسی شرکت می‌کنیم که از خود گذشته بود، این را نباید فراموش کرد.»
اما در‌باره اینکه مداحی‌های رایج در ایام محرم به سمت پاپ سوق پیدا کرده‌اند را مربوط به این می‌داند که مردم زیباگرا هستند و به زیبایی جذب می‌شوند. دوره‌ای مداحان سراغ ملودی‌هایی می‌رفتند که مردم را به سمت خود جذب کند. حال بچه‌های پاپ نیز سراغ ملودی‌هایی رفته‌اند که حال بهتری به مردم می‌دهد. خیلی از بچه‌های موسیقی پاپ برای مداحانی چون کریمی و حدادیان و ... ملودی می‌سازند. او هم این کار را می‌کند که البته از سوی مردم هم شدیدا استقبال می‌شود اما چون به قول خودش دلی این کار می‌کند و ادای دینی به محرم است، اسمی از صاحبان ترانه و ملودی نمی‌برند. علیزاده قطعه «سلام آقا» را سال 88 ساخته است که وصفی از حضرت عباس است. به اعتقاد خودش، این قطعه خیلی به او عزت داده است. تعریف می‌کند چهار رفیق بودند که دور هم نشستند و تهیه‌کننده‌ای به آنان پیشنهاد داد که کاری دلی انجام دهند اما کار سفارشی شد.
به‌نظر علیزاده، کارهای مذهبی به این دلیل کارهای گیرا و تاثیرگذاری نیستند که سفارشی هستند. او از سال‌ها پیش کاری نوشته بود که اینطور شروع می‌شد: «لطفت همیشه شامل حالمه/ اصلا تو خیلی فرق‌داری با همه.» او تصمیم داشته اگر نتواند ترانه‌اش با همین «آغاز» منتشر کند، روی نت بگذاردش. او که فضای اعتقادی چاوشی را می‌شناخته، پیشنهاد داده او هم در این آلبوم حضور داشته باشد. خودش اما در آن آلبوم قطعات یغمایی را بیشتر از کار همه دوست داشته است. تعریف می‌کند برای ساخت آن ترانه وقتی به خانه رفته تا ترانه را پیدا کند، هرچه گشته آن شعر را پیدا نکرده و خواسته کار را کنسل کند که دو صبح بود با همان سرآغاز شعر جدیدی می‌گوید و تا سه صبح تمامش می‌کند و ملودی‌اش را هم تا چهار صبح می‌سازد. علیزاده درباره ساخت این قطعه می‌گوید: «حالم خیلی خوب بود و گفتم کار را تنظیم کنند. این کار خیلی خودم را راضی کرد چون احساس کردم توانستم درباره مردی که پر از مهربانی بوده، کاری بسازم. حضرت ابوالفضل پر از گذشت بود و مردان بزرگ، مردانی باگذشت هستند.»

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها