مرضیه برومند: تلویزیون توسط افراد ناشناس اشغال شده است

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، مرضیه برومند با ساخت مجموعه‌هایی چون «آرایشگاه زیبا»، «تهران 11»، «کتابفروشی هدهد»، «کارگاه شمسی و مادام» و «همه بچه‌ها من» طنز موقعیت را وارد تلویزیون کرد و مخاطب با دیدن مجموعه‌های ساخته شده توسط این خانم کارگردان، لبخند می‌زند.

برومند که در از سریال‌های تلخ این روزگار دل پردردی دارد در گفت‌وگو با «همشهری جوان» نظر خود را درباره سریال‌های تلویزیونی ابراز می‌کند. آنچه در زیر می‌خوانید بخشی از صحبت‌های بازیگر، کارگردان و عروسک‌گردان تلویزیونی است:

اینکه فیلمی مثل «جدایی نادر از سیمین» تلخ از آب در می‌آید، انتخاب و نگاه کارگردان است. من همیشه فکر می‌کنم آدم باید مخاطبش را در نظر بگیرد. من برای مخاطب عام کار می‌کنم و یک ایران سریالم را می‌بینند. دلم نمی‌خواهد تلخ‌کام بشوند. همان زمان‌ها کاری پخش می‌شد به نام «آوای فاخته». خانمی که در خانه ما کار می‌کرد، یک روز آمد پیش من و گفت «این قدر برای آقای خافته! گریه کردم که اعصابم بهم ریخته» دلم می‌سوخت که آن خانم، بعد از یک روز کار سخت، نشسته پای تلویزیون و اشک ریخته. ما به اندازه کافی گریه داریم و دوست ندارم من هم به آن دامن بزنم. نمی‌گویم تلخی وجود ندارد اما این سلیقه شخصی من است. اصولا بچه‌هایی که در دنیای فانتزی عروسک‌ها کار کرده‌اند، نگاه شیرینی دارند. من فکر می‌کنم علت اینکه سریال‌های الان تلخ و به دل نمی‌نشیند، به خاطر انتخاب قصه‌ها و پرسوناژهاست. پرسوناژهای تلخ و قصه‌های خیلی عجیبی انتخاب می‌شوند.قصه‌هایی که در حالت عادی اصلا اتفاق نمی‌افتد. یعنی قصه‌های خاص هستند نه قصه‌های عام. من خودم گرایش به ماجراهای عام دارم. ماجراهایی که بتوانم آن را تعمیم بدهم. جوری که مخاطب بگوید «اِ ... این خانومه. همسایه من هم همین شکلیه».

در «همه بچه‌های من» یک پرسوناژ به اسم «حیران خانم» داشتیم که کارگر خانه شخصیت اصلی‌»مان بود. هر دوستی این فیلم را می‌دید یا می‌خواند، می‌گفت این حیران خانم عین کارگر خانه ماست، برای اینکه یک چیزهایی عام دارند؛ اکثرا گرفتاری‌ خانوادگی دارند، بیشترشان در خانه یک معتاد و بیکار دارند، می‌خواهند دختر شوهر بدهند، دنبال پول هستند و وام می‌خواهند. از آدم طلبکار هستند و هی می‌گویند دخترم دارد شوهر می‌کند و جاروبرقی گران است، شما برای ما جاروبرقی بخر!

این ماجراها را می‌شود تعمیم داد ولی قصه‌ای که شخصیت اولش 15 سال زنده بوده و نقشه کشیده تا بیاید بیرون انتقام بگیرد، بد است. حتی اگر خوش‌ساخت باشد، کارگردانی‌اش خوب باشد و از جلوه‌های ویژه و زوایای خاص فیلمبرداری استفاده کند. مخاطب خاستگاه این آدم را آدم نمی‌فهمد که چرا بعد از 15 سال باز هم می‌خواهد برود زودی. بعد هم اینقدر رئیس پلیس شُلی که نمی‌تواند این دزد را دستگیر کند.

در تولید این سریال‌ها و فیلم‌ها اول برنامه‌سازها، بعد مدیران نقش دارند. مردم شاید در مقطعی جوگیر شوند اما در نهایت خیلی خوب و درست تصمیم می‌گیرند. وقتی هیچی نیست، پای سریال‌های ترکیه‌ای می‌نشینند اما وقتی تلویزیون خودمان سریال دارد غیرممکن است سریال ترکی را ترجیح بدهند. به نظر من تلویزیون توسط عده‌ای که ما نفهمیدیم از کجا آمدند، اشغال شده!

اکثرا تهیه‌کننده‌های عجیبی هستند که ما آنها را نمی‌شناسیم و به تلویزیون نفوذ کرده‌اند. این تهیه‌کننده‌ها نقطه نظر ندارند. قبلا این تهیه‌کننده‌ها بودند که انتخاب می‌کردند با کدام کارگردان و با چه فیلمنامه‌ای کار کنند. الان چیزی برایشان مهم نیست و فقط می‌خواهند کار کنند. آن‌هایی که تازه کار هستند، پدرشان درمی‌آید تا طرحی را ببرند و تولید شوند اما الان اکثر تهیه‌کننده این پروسه را نمی‌گذرانند. در واقع اول سریال تصویب، بعد نوشته و طراحی می‌شود.