کد خبر: 9053
تاریخ انتشار :

وودی آلن: فقط در سالن سینما گریه می‌کنم/ بازیگرهایم را سر صحنه می‌پیچانم

وودی آلن: فقط در سالن سینما گریه می‌کنم/ بازیگرهایم را سر صحنه می‌پیچانم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، «وودی آلن» از جمله فیلمسازانی است که علاوه بر فیلمسازی، نویسندگی و بازیگری هم انجام می‌دهد و یکی از کارگردانان مطرح جهان است. آلن تا امروز بیش از 20 بار برای اسکار کاندید شده است و از این میان 4 بار این جایزه را از آن خود کرده است؛ یک اسکار بهترین کارگردانی و سه اسکار بهترین فیلمنامه اورژینال. آلن پس از فیلم «تقدیم به رم با عشق» با نشریات مختلفی گفت‌وگو کرده است. متن زیر گزیده‌ای از گفته‌های آلن درباره کارهایش است که در «تماشا» منتشر شده است. آلن از فیلم‌سازی‌اش گفته و کاری که به وسیله آن می‌تواند جواب جاه‌طلبی‌هایش را بدهد:

* من یک میز پر از ایده دارم و هر موقع که بخواهم به سراغ آن می‌روم و ایده‌ای که به نظرم خوب بیاید، برمی‌دارم و می‌سازم. وقتی به سراغ میزم می‌روم، بسیاری از ایده‌هایی که نوشته‌ام، بسیار خنده‌دار و احمقانه به نظرم می‌رسد و خودم هم نمی‎فهمم آن زمانی که آن ایده را نوشتم، چه فکری کرده بودم؟ اما برگه‌ای از یک دفتر یا حتی یک کاغذ پیدا می‌کنم و مثلا روی آن نوشته شده «مردی که فقط زیر دوش آب می‌تواند آواز بخواند» و با خودم احساس می‌کنم که این سوژه بامزه‌ای برای ساخت فیلم است. این اتفاقی است که همیشه می‌افتد. بسیاری از ایده‌های فیلم‌هایم از میان کاغذهای این میز بیرون می‌آید که من در طول سال‌های عمرم نوشته‌ام.

* من سعی می‌کنم بازیگرهایم را سر صحنه بپیچانم! چون مدام به سراغ من می‌آیند و سوال‌هایی از من می‌کنند که یا جوابش را نمی‌دانم یا دلم نمی‌خواهد جواب بدهم. به همین خاطر تا آنجا که بشود، سعی می‌کنم از صحبت کردن با بازیگرها طفره بروم.

* همیشه به بداهه‌پردازی ایمان دارم. در چنین مواقعی همیشه کار خیلی بهتر از آن چیزی می‌شود که من نوشته‌ام. چیزی که من نوشته‌ام در حالی بوده که تک و تنها در انزوا در اتاق خوابم نوشته شده و واقعا نمی‌دانستم دقیقا چه اتفاقی در حال افتادن است. اما وقتی وارد صحنه می‌شویم، اتفاقات و حس‌های متفاوتی در بازیگرها به وجود می‌آید، و وقتی آن‌ها شروع به بداهه‌پردازی می‌کنند حس زنده بودن را به صحنه می‌دهد.

* من از فیلمسازی لذت می‌برم. به غیر از این کار دیگر کجا می‌توانم جواب جاه‌طلبی‌هایم را بگیرم؟ به عنوان یک هنرمند، همیشه دوست داری به سوی موفقیت نهایی حرکت کنی. اما هیچ وقت نمی‌شود به آن رسید. وقتی فیلمی را می‌سازی، همیشه نتیجه کار می‌شود بهتر باشد. به همین خاطر دوباره تلاش می‌کنی و دوباره شکست می‌خوری. این راهی است که برای من بسیار جذاب و هیجان‌انگیز است. من این کار را انجام نمی‌دهم تا رکورد جدول فروش را بشکنم یا پول در بیاورم. این کاری است که دوست دارم انجام دهم. چه اتفاقی می‌افتد اگر روزی واقعا به کمال برسم؟ واقعا آن زمان چه کار خواهم کرد؟

* من همیشه گریه می‌کنم ولی در سینما. سالن سینما احتمالا تنها جایی است که در آن گریه‌ کردم. به این خاطر که من واقعه برای گریه کردن مشکل دارم. در فیلم «هانا و خواهرش» صحنه‌ای بود که قرار بود در آن گریه کنم. هر کاری را که فکر کنید امتحان کردم ولی بی‌فایده بود. بچه‌های داروهایی را در چشم‌هایم ریختند. ولی باز هم فایده‌ای نداشت. اما در سینما سریع اشکم راه می‌افتد. سینما برای گریه انداختن من مثل معجزه است.

* پیر شدن به مفت نمی‌ارزه! هیچ مزیتی در پیر شدن وجود ندارد، نه باهوش‌تر می‌شوی، نه جذاب‌تر، نه داناتر و نه حتی مهربان‌تر. هیچ چیز خوبی در پیرشدن نیست. تنها چشم‌هایت ضعیف‌تر می‌شوند و برای شنیدن باید از سمعک استفاده کنی. پیر شدن واقعا کار مسخره‌ای است. به شما توصیه می‌کنم وارد شغل پیرشدن نشوید! البته اگر در توان‌تان بود.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها