مصاحبه جنجالی بهداد سلیمی؛ وقتی رضازاده قوی‌ترین مرد آسیا را نشناخت!

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه نیوز، بهداد سلیمی پس از مدتی دوری از وزنه برداری به خاطر اختلاف با رضازاده و کوروش باقری به تیم ملی برگشت و در بازی های آسیایی به مدال طلا رسید.

سلیمی اما هنوز دل پری از مسئولان وزنه برداری دارد. وی در مصاحبه با تماشاگر به نکاتی جالبی اشاره کرده که بخش هایی از آن را در زیر می خوانید:

وقتی به من احتیاج دارند از لحاظ رسانه‌ای و ابزاری، استفاده می‌کنند، موقعی که لازم‌شان دارم هیچکدام پیدایشان نیست.

مردم فکر می‌کنند بهداد فقط می‌رود مسابقه و تلویزیون نشانش می‌دهد. فکر می‌کنند هیچ مشکلی ندارد ولی حقیقت این است که در دو سال اخیر هیچ شغلی نداشتم و از تنها منبع درآمدم که وزنه‌برداری بود دور بودم و تحت فشار از لحاظ مالی.

هدفم این است که ادامه تحصیل دهم و یک سمتی بگیرم کار کنم. ورزش هم اگر نشد، حوزه مدیریت شهری یا سیاسی! ورزش را دوست دارم اما همین ورزش آنقدر نامرد دارد که مرد تویش گم شده است.

علی والی در جنگ با عراق اسیر شد ولی یک بار نیامد در رسانه‌ها از دردهای خودش بگوید. منوچهر برومند قوی‌ترین مرد آسیا بود، رضازاده از جلویش رد شد و برومند را نشناخت. برومند بهش سلام داد، با احترام گفت که منِ مو سفید، قوی‌ترین مرد آسیا بودم. تقی روحانی که اولین طلای سنگین وزن بعد از انقلاب را گرفت، افتاد در بستر مرگ، هیچ حمایتی از او نشد. خجالت می‌کشم بگویم چقدر برای پول آمپول‌های گران خود نالید.

دنبال اسپانسر گشتم اما موفق نشدم. کسی به فکر آدم نیست. دوره ای شده که هرکس به فکر خودش است. طرف می‌گوید برایت اسپانسر می‌آورم ولی چهل درصدش برای خودم. زورش را من می‌زنم، پولش را او می‌برد.

ماتیاس اشتاینر آلمانی که دو بار با اختلاف زیاد به من باخته، اسپانسرهای مختلف برایش سر و دست می‌شکنند اما در ایران برعکس، ورزشکار باید دنبال اسپانسر بدود.

هیچکس کاری نمی‌کند. آدم باید گلیم خودش را از آب بیرون بکشد. فقط در روز مسابقه بهداد را می‌خواهند. بعد از آن فراموش می‌شود.

جایزه وزارت ورزش همان سی و دو سکه‌ای بوده که در مراسم تجلیل رییس جمهور از قهرمانان دریافت کردیم. به اضافه ماهی دو میلیون تومان از صندوق حمایت که نمی‌دهند یا هر چهار پنج ماه یک بار واریز می‌کنند.

مشکلات ورزش ما هیچ زمان حل نمی‌شود. مگر فلسفه وجودی وزارت ورزش یا فدراسیون چیست. به خاطر ورزشکاران است دیگر. ولی آنها ورزشکار را محتاج خود نگه می‌دارند. یعنی به جای اینکه فدراسیون یا وزارتخانه محتاج ورزشکار باشد، همیشه برعکس است. چون با گفتن هم مسئله حل نمی‌شود، ترجیح می‌دهم هیچ چیز نگویم.