از امپراطوری نوید کیا تا گریه های سوارز

تورج عاطف - نامه نیوز، سالها است که از قیاس های مع الفارق بین فوتبالفارسی و فوتبال جهانی گفته ایم. قصه ما تنها مربوط به امکانات و سرمایه گزاری و برنامه ریزی و مدیریت این دو نوع مدیریت فوتبال نیست بلکه نخست باید فرهنگ فوتبال حرفه ای را جا بیاندازیم و بعد وارد عمل شویم.

ژنرال چینی که در سه هزار سال پیش کتاب " هنر رزم " را نوشت و امروز در بسیاری از موسسه های مدیریتی تدریس می شود و بسیاری معتقدند که ناپلئون بناپارت در جنگها و فیلیپو اسکولاری در فوتبال از آن بهره های فراوان جسته اند می نویسد " نخست باید تفکر پیروزی برای ارتشی باشد سپس وارد جنگ شود و نه این که در جنگی حاضر شده و به دنبال پیروزی بگردد " حال باید دید این تفکر برای پیروزی چیست؟

برای بیان ساده این مسئله مثالی در مورد قهرمانان سال گذشته لا لیگا و لیگ خودمان می زنیم؛ امسال در لا لیگا شاهد همان قهرمان بودیم در حالیکه سپاهان قهرمان لیگ ما یازدهم شد و این در حالی است که بارسلونا قهرمان جام حذفی کشورش شده است و در فینال سوپر جام اسپانیا شرکت خواهد کرد. این تیم در نیمه نهایی رقابتهای چمپیونز لیگ حذف می شود اما سپاهان در جام حذفی حذف و در آسیا ضعیف ترین نمایش بین تیمهای ایرانی را دارد. براستی تفاوت فقط در این است که نقش جهان سال ها است خاک می خورد و نیوکمپ از مدرن ترین ورزشگاه های دنیا است؟

آیا تفاوت در نبود مسی و سوارز و نیمار و اینیستا و ... در سپاهان است ؟ یا این که نبود افکاری چون محرم نوید کیا در بارسلونا است؟! صحبت های نوید کیا را در برنامه 90 شنیدیم. کاپیتانی که معلوم نیست مدیر عامل است یا سرمربی و یا این که مالک باشگاه؟ سپاهان با افکار نوید کیا به سقوط افتاد تیمی که چون بارسلونا محدودیت در استفاده از بازیکنانش داشت این تیم با سر مربی سابقش شروع کرد اما روز به روز بدتر شد در سوی دیگر بارسلونا با محرومیت فیفا رو به روشد تیمی که اجازه نداشت بازیکنی تا نیم فصل به جمع خود اضافه کند و هنگامی که در نیم فصل هم آلکس ویدال و آردا توران را اضافه کرد اتفاق بزرگی برای این تیم نیفتاد.

بارسلونا نزدیک به دو ماه مسی را بعلت مصدومیت نداشت و هنگامی که مسی به میدان بازگشت هیچگاه مسی با 5 توپ طلائی جهان نشد. بارسا از کمبود نیروی انسانی رنج برد و همه فصلی فاجعه بار را برای بارسا خصوصا زمانی که مسی را از دست داد متصور بودند اما بارسلونا تفکر قهرمانی داشت. فکر تیمی بر فردی چیره شد. برای بارسا با هم قهرمان شدن مهم بود و چنین شد که این تیم حتی بدون مسی هم می توانست در برنابئو 4 گل به رئال بزند. بارسلونا افت کرد به رئال و اتلتیکو ... در روزهای پایان سال باخت اما انسجام تیمی اش حفظ شد. وقتی آلوز یا ویدال بد اخلاقی می کردند حتی اگر بارسا در نیوکمپ عقب می افتاد و می باخت تیم یک پارچه بود. کاپیتان تیم اینیستا روی نیمکت بود و تعویض می شد ستاره بارسا و اسطوره آن و حتی اسپانیا بود.

اینیستا در سنتیاگو برنابئو به رئال گل می زند اما توسط تماشاچیان رئال هم تشویق می شود آیا اینیستا هم چون محرم رفتار کرد؟

تیم سپاهان بازیکنانی داشت که استیماچ از ترسش مجبور شد قید آنها را در بازی برگشت برابر استقلال بزند و با جوانان وارد بازی شود اما بارسا بازیکنی چون سوارز را دارد که با این که 5 جام سال گذشته و تا قبل از جام پادشاهی یک لا لیگای دیگر برده و آقای گل مسابقات است وقتی در بازی فینال حذفی صدمه می بیند گریه می کند. این تفکر سوارز افسانه ای است. این همکاری بین مثلث سوارز و مسی و نیمار از کجا نشات می گیرد؟ اما در سپاهان چه رخ می دهد؟ محرم نویدکیا به خودش اجازه می دهد به سر مربی بگوید که چه کند؟ نوید کیا با این فرهنگ دل بسته که تیمی دیگر او را بخواهد؟ کدام باشگاهی بغیر از فوتبالفارسی محرم نوید کیا را تحمل می کند؟

آلوز اگر بی اخلاقی می کند باید روی نیمکت بنشیند نه این که جانشین انریکه شود اما امپراطوری نوید کیا که ناشی از فرهنگ فوتبالفارسی است به جنگ می رود که شاید پیروز شود جنگی که تفکر " من " بجای " ما " دارد. فوتبال یک تیم دارد نه نفراتی تک به تک که کنار یکدیگر به توپ لگدی می زنند این را خیلی ها از جمله نوید کیا نمی دانند. فوتبالفارسی و جهانی فرقشان در نیوکمپ و نقش جهان فقط نیست. در تفکری است که امثال اینیستا دارند و نوید کیا ها هنوز معتقدند فکر بازنده شان خریدارانی دارد.