قصه های آتزوری

تورج عاطف - نامه نیوز، دانته می گوید: "حتی زمانی که بدون امید زندگی می کنیم آرزوهائی داریم." لاجوردی ها یا آتزوری ها به زبان ایتالیائی حکایت دانته را بارها تکرار کرده اند و در روزهائی که شاید بسیار نا امید به نظر می رسیدند با آرزوهایشان به آرزویشان رسیدند!! ایتالیا فاتح جام های جهانی 1934 و 1938 سالها طول کشید تا به افتخار فتح قهرمانی اروپا در سال 1968 برسد و بعد در مکزیک 1970 علی رغم یک بازی به یاد ماندنی در برابر آلمان غربی همان بازی که فرانس بکن بائر را جهانی کرد وقتی که با کتفی در رفته بازی را ادامه داد قاطعانه پیروز شدند ولی در برابر پله و جرزینهو و رولینو و کارلوس آلبرتو و توستائو و آن تیم اعجاب انگیز زاگالو تن به شکست دادند و نایب قهرمان شدند. آنها امید داشتند و شاید آرزو اما به آن نرسیدند.

در 1978 ایتالیائی ها در دو بازی یک به صفر جلو افتادند اما بازی را باختند یعنی یک فینال و یک بازی رده بندی را و بی امید و آرزو از جام بیرون رفتند.

دهه اول سالهای 80 برای ایتالیا چندان خوش یمن نبود فساد مالی بار دیگر در این باشگاه ها بیداد می کردو پائو لو روسی ستاره بزرگ پروجا هم قربانی این فساد ( البته بعدها تبرئه شد ) و محروم شد اما محرومیتش کاهش یافت و انزو بیرزوت او را با خود به اسپانیا برد و در نا امیدی روسی آرزوئی متولد شد؛ ایتالیا بی روحیه در سه بازی مقدمانی سه تساوی به دست آورد اما برای قهرمانی سوم یعنی قهرمانی در جام جهانی 1982 تنها آرزو داشت در اسپانیا جائی که خیلی ها از ایتالیا بعنوان حریف تمرینی برزیل بزرگ تله سانتانا یاد می کردند ایتالیا با اعجوبه رو به نزولش که به یک باره در مرحله دوم بازیها اوج گرفت یعنی پائولو روسی توانست برزیلی های بزرگ یعنی برزیل سوکراتس و ادر و زیکو و ...را حذف کند و پس از آن لهستان با اعجوبه اش بونیک را برد و به فینال و در مصاف با یاران پل برایتنر رسید جائی که هیچگاه کسی فکر نمی کرد ایتالیا توانست قهرمان جهان بشود و برای سومین بار به این افتخار رسید و آلمان ها را مغموم به خانه فرستاد و با رکورد برزیل تا آن زمان مساوی کرد.

سال 1982 تمام شد و ایتالیا دیگر وجود داشت در سال 1990 وقتی جام جهانی در ایتالیا برگزار شد همه به ستارگان ایتالیائی به چشم قهرمانان جهان نگاه می کردند ایتالیا با ویالی و باجو و بارسی ومالدینی و... امید زیاد و آرزو داشت اما حکایت تکرار شد ایتالیا پر آرزو به آرزویش نرسید گوئی امید با رسیدن به آرزو برای ایتالیائی ها هماهنگی ندارد این اتفاق در سال 1994 هم افتاد وقتی در ضیافت پنالتی ها فینال باجو پنالتی خود را به آسمان زد و برزیلی ها را به چهارمین قهرمانی البته قهرمانی ضعیفشان رساند.

سالهای بعد ایتالیا پر امید بود اما هیچگاه موفق نشد خصوصا در فینال یورو 2000 که باز هم فینال را باخت علی رغم این که امید زیادی داشت اما تیم پر امید 2002 ایتالیا در سال جام جهانی قربانی روابط پشت پرده برای رساندن تیم کره جنوبی به نیمه نهائی شد و باز هم بی آرزو ماند. ایتالیا رو به نزول رفت و هیچ کس امیدی به تیم ایتالیا در 2006 جام جهانی آلمان نداشت اما پند دانته به دادشان رسید. در بی امیدی به آرزوی فتح جام جهانی برای چهارمین بار فکر کردند و با شکست فرانسه در ضربات پنالتی به آن رسیدند.

ایتالیا امیدوار دریورو 2008 و جام جهانی 2010 به دستاوردی نرسید اما در یورو 2012 در دیداری عجیب آلمان پر امید را شکست داد و به فینال رسید اما ماتادورها نگذاشتند معجزه رخ دهد و ایتالیا باز نایب قهرمان شد. در جام جهانی 2014ایتالیا نسلی داشت که نه امید داشتند و نه آرزو و به خانه بازگشتند بی هیچ حسرتی از حذفشان آن گونه که در جام جهانی 1990 برایشان بود یورو 2016 که شروع شد ایتالیا سراسر از نا امیدی بود، غیبت ستاره هائی چون مارکو وراتی و کلودیو مارکیزویو... به چشم می خورد خیلی ها به بلژیکی ها و سوئدی ها افتخار می کردند بلژیکی هائی که ستارگان بزرگ حتی لیگ ایتالیا را دارند مردانی چون ناینگولان و... یا بزرگانی چون لوکاکو که در اورتون و اورگی که در لیورپول و ادین ازار و کورتوا که در چلسی و فلینی که در منچستر یونایتد و کوین دی بروین که در منچستر سیتی ... بازی می کردند اما بوفون به حکایت بزرگ ایتالیائی ها اشاره کرد؛ همواره ایتالیا با بازی گروهیموفق می شود جائی که دیگر ستاره ای وجود ندارد بلکه ستاره ها متولد می شوند، آن گونه که در سال 1982 با روسی و گرازیانی و.. در سال 2006 متولد شدند. این ایتالیا ستاره هائی را معرفی کرد مردانی چون کاندورا و جاکه رینی.

ایتالیا با دو برد در مرحله مقدماتی شروع بسیار خوبی داشت اتفاقی که معمولا برای ایتالیا نمی افتد. کاتاناچیو یا دفاع تیمی افسانه ای را که از دهه 60 با هررا افسانه ای شروع کرد و سالها با آن خو پیدا کرده بود را دو باره تکرارکرد. در درون دروازه ایتالیا رهبری است که این تیم در 1982 نیز داشت بوفون بی شباهت با دینوزوف افسانه ای نیست. در خط دفاع ستون هائی هستند مردانی چون کلینی و بلوچی و روی نیمکت مردی است که یونتوس را سالها آقای سری آ کرد و آنقدر اعجاب انگیز است که به چلسی می رود تا آنجا هم بزرگی کند.

کونته سر مربی با دانشی که براحتی مارک ویلموس را مات کرد مردی که ستاره دارد اما تجربه ندارد مردی که شیاطین سرخ سرزمین شوکولات و تن تن و مترلینگ را تبدیل به فرشته های امید و آرزو برای ایتالیا و آتزوری کرد و امروز فریاد فورسا ایتالیا (زنده باد ایتالیا) طنین دلنشینی دارد.