برای آقایان پرادعا؛ به روز باشیم و منصف

تورج عاطف - نامه نیوز، این جملات را بخوانید: علیفر در حال حاضر مطرح ترین و مورد توجه ترین فرد جامعه فوتبال کشور است! چرا فکر می کنید که فقط شما هستید که می دانید؟مگر این دانستن هم مثل روابط مافیایی شما با ناز کرده های دماغ گنده لوسی است که فکر می کنند هر چه آنها فکر می کنند، بهترین فکر دنیاست؟ کار دیگری نمیدانی و خودت را داناترین موجود جهان میدانی بلد نیستی از این فوتبال لذت ببری چون در درونت عقده هایی وجود دارد که همه دارایی ذهنی و اندیشه و وجدان ترا مثل خوره خورده و نابود کرده است. و...

این جملات از کسانی است که با استفاده از سرمایه ملی کشور که صدا و سیما است رنج و عذاب به مردم ایران می دهند! براستی تا چه اندازه باید شاهد الفاظی تا این حد سخیف از سوی کسانی باشیم که بارها با اشتباهات خود لذت دیدن و شنیدن فوتبال را از ما گرفته اند؟

براستی علیفر مطرح ترین فرد جامعه فوتبال کشور است ؟ این فرد چگونه به خودش چنین اجازه ای می دهد؟ او در حالی این حرف را می زند که هنوز برای ادعای چند هفته ای خود که اعلام کرده بود سر مربی یکی از تیمهای لیگ برتری می شود دلیلی ارائه نکرده است. به ادبیات خیابانی بنگرید؛ " دماغ گنده لوس"

بحثی که می خواهم از آن صحبت کنیم استفاده بهینه از هنری به نام فوتبال است. آری فوتبال می تواند هنری باشد که درسهائی از زندگی را دارد به شرط آن که مشاهده ای درست و تحلیلی بهینه از آن وجود داشته باشد که متاسفانه سالها است که در رسانه ملی ما وجود ندارد و هر سال شاهد کیفیت های نازل گزارشها و مجریان و تحلیل گران هستیم. سوال بزرگ در زمانی که صحبت از اقتصاد مقاومتی می شود این است که چرا باید مجریانی در برنامه حضور داشته باشند که عملا زمان زیادی را با اطلاعات نه چندان موثق خود از بین می ببرند؟ مجری چه اصراری داشت سخن بچگانه علیرضا منصوریان را که اعلام کرده بود روی صندلی قرمز نمی شنید را بر روی آنتن زنده بگوید؟ در رقابتهای یورو 2016 از رشد فوتبال صحبت می شود اما در فوتبال ما هنوز صحبت از این است که روی چه رنگ صندلی بنشینیم؟

تحلیل های فوتبال ما تا چه حد ضعیف شده است. منصوریان در بازی فرانسه و اوکراین معتقد است فرانسه در جریان بازی گل نمی زند اما این اتفاق می افتد، مجید صالح اعتقاد دارد گلهای بیشتری پرتغال به ایسلند می زند اما این اتفاق نمی افتد. محمد نوری در بازی انگلستان و ولز نام بازیکن مشهور انگلستان رحیم استرلینگ را نمی داند و حاج رضائی در حالیکه در بازی فرانسه و آلبانی مهمان شبکه سه بود روز بعد در بازی انگلستان و ولز با چهره تکراری و خسته اش حاضر می شود و با دیگر داستان های تکراری فینال 1966 که بارها گفته است را تکرار می کند و از سوئی دیگر مردم باید به گزارش های رنج آور گوش دهند و سخنی نگویند و تازه بدهکار هم شوند. براستی این هم غرور از کجاست ؟

بیائیم درس از یورو 2016 بگیریم و حکایت غرور را در بازی پرتغال و ایسلند را بار دیگر بنگریم. هنگام لحظه های اول پخش این بازی کاپیتان تیم ایسلند با فروتنی با رونالدو رو به رو شد اما کریس رونالدو با غرور با او برخورد کرد و حتی در پایان بازی هم از تیم ایسلند بعنوان تیم کوچک نام برد تیم کوچکی که توانست پرتغال را متوقف کند. ابعاد زشت غرور رونالدو در رسانه های مختلف بازتاب داشت اما ما هنوز در ایران با غرور کاذب همراه هستیم و امثالی چون علیفر و خیابانی این گونه با مردمی که حق خود یعنی پخش خوب بازیها با گزارش های خوب و جذاب چون گزارش های فردوسی پور را می خواهند باید به عنوان " دماغ گنده لوس" از آنها یاد شود و یا علیفر مردم را متهم کند که به او حسادت می کنند! افسوس...