تغییرات عجیب سرخ‌ها

به گزارش نامه نیوز به نقل از بانک ورزش ، اما اینکه چطور مظهر بازی تهاجمی فصل پیش تبدیل به نماد موفقیت دفاعی در فصل جاری شده مساله‌ای است که بهتر است برانکو ایوانکوویچ به آن پاسخ بدهد. بازگشت سیدجلال حسینی به قلب دفاعی قرمزها قطعا در این شکوفایی دفاعی سهم داشته اما مساله به او ختم نمی‌شود و بیشتر به طرح‌ها و نوع اندیشه‌های سرمربی کروات پرسپولیس برمی‌گردد. از انتقال دادن محمد انصاری از دفاع چپ به دفاع وسط تا ماندن پای محسن ربیع‌خواه در پست دفاع چپ به رغم کم‌تجربه بودن وی همه و همه حاصل اندیشه‌های ایوانکوویچ است و البته حسین ماهینی هم در بازگشت به جمع قرمزها آنقدر عالی کار کرد که باشگاه پرسپولیس در اعم و برانکو در اخص توانستند تا آنجا که می‌توانند مقابل موج بازگشت رامین رضاییان مسافر پشیمان ترکیه به پرسپولیس مقاومت کنند و حتی حالا که او را پس گرفته‌اند در به کارگیری وی هیچ عجله‌ای را به خرج ندهند و او را 90 دقیقه در شهرآورد تهران دور زمین بچرخانند و به داخل آن راه ندهند. اسباب ناامیدی تقویت ساختارهای دفاعی برانکو البته فرآیندی مثبت و ستودنی است اما به همان میزان کاهش توان تهاجمی پرسپولیس موجب ناامیدی ناظران شده است. شاید عنوان گردد که این سقوط توانایی‌های تهاجمی موقتی است و گلزنی‌های پرتعداد قرمزها دیر یا زود آغاز خواهد شد. با این حال اکتفای آنان به چهار گل زده در شش مسابقه که فقط قدری بیش از نیم گل در هر مسابقه می‌شود برای یکی از دو مدعی اصلی قهرمانی رقمی بس دلسردکننده است. تاکید بر استفاده از یک مهدی طارمی ناآماده که در شهرآورد از 6 قدم هم نتوانست دروازه نیمه‌خالی استقلال را باز کند و نداشتن تدابیری برای شکوفا ماندن سایر عناصر تهاجمی پرسپولیس اوج کاهلی ایوانکوویچ را نشان می‌دهد. این در حالی روی داده که همین عناصر، عوامل انقلاب تهاجمی سرخ‌ها در 20 هفته پایانی لیگ برتر پانزدهم بودند و عالیشاه، مسلمان و احمدزاده اکثر رقبا را از دم تیغ خود گذراندند و کار به جایی کشید که رقبا اگر 2 بر صفر به پرسپولیس می‌باختند احساس رضایت می‌کردند. اگر این خط دفاعی نبود امسال خط حمله چنان کم‌ بار و بر است که اگر بیرانوند در تبریز برابر تراکتورسازی و در تهران مقابل استقلال نمی‌درخشید و چند «سیو» محیرالعقول نداشت، قرمزها هر دو مسابقه را واگذار می‌کردند. به واقع بیرانوند که جانشین یک سوشا مکانی ضعیف و بدون تمرکز شده و جلال حسینی و انصاری که به جای بنگر، نورمحمدی و ماریچ مرکز خط دفاعی پرسپولیس را می‌چرخانند، پایه‌گذار صدرنشینی تیمی شده‌اند که اگر همان ساختار دفاعی فصل پیش را داشت با این خط حمله عقیم شده اینک در میانه‌های جدول نیز جایی برای خود نمی‌یافت. اندیشه‌های برانکو هر چه بوده باشد حتی حرکات رو به جلوی هافبک وسط‌های پرسپولیس را نیز کمتر از فصل پیش ساخته و اثری از آن برش‌های زیبا در دو سمت میدان و سانترهای تیز و با ارتفاع کم یا متوسط که زدن ضربه آخر را هم ممکن کند، در بازی قرمزها نیست و اگر هم هست، به اندازه گذشته نیست و دگردیسی در بازی این تیم کاملا محسوس است. این یک موج عمومی است در مورد نزول علی علیپور نیز حرف‌های زیادی گفته شده اما به نظر می‌رسد این یک موج عمومی است که همه عناصر تهاجمی سرخ‌ها را کمرنگ کرده است و این از اقبال خوش و البته طراحی موثر برانکو است که همزمان با این عارضه دفاع کردن تبدیل به نقطه قوت تازه پرسپولیس شده و چیزی که فصل پیش بلای جان سرخ‌ها شده بود،‌ اینک به آنها جان می‌بخشد و امید قهرمانی ایجاد می‌کند. این خط حمله دیر یا زود قدری روبه‌راه خواهد شد و در صورت حفظ این توان تدافعی حتی 70 درصد از توانایی‌ تهاجمی فصل پیش قرمزها نیز برای قهرمانی کفایت خواهد کرد اما سوال این است که آیا این مردان دفاعی قادرند 24 هفته دیگر همینطور کم نقص و مثل ساعت دقیق و مانند فولاد محکم و مثل یک ماشین پر کار باشند؟ این سوالی است که پاسخ آن ناگفته پیداست.