قراردادهای یک طرفه با خارجی‌ها در ورزش ایران؛ هر وقت خواستی برو، هر چقدر خواستی بگیر

از گذشته های نه چندان دور بحث قراردادهای شبه ترکمانچای با خارجی ها مطرح بوده و هر چقدر هم ورزش ایران از این نوع قراردادها آسیب دیده اما عبرت نگرفته است.

صدالبته که این معضل به همه قراردادها مرتبط نیست و بعضا بوده اند خارجی هایی که با مبالغ نه چندان بالا در ورزش ایران حاضر شدند و کارایی شان بیش از مبلغ قراردادشان بوده است.

با این حال موارد زیادی هم دیده شده که بازیکنان و مربیان بدون کارایی لازم با قراردادهای هنگفت کارشان به جدایی کشیده و یا پول کلانی گرفته و رفته اند و یا با جیب خالی به سراغ فیفا رفته و مبلغ قراردادشان را به همراه جریمه اش دریافت کرده اند.

یکی دیگر از مفاد قراردادهای اینگونه نیز دادن حق فسخ به طرف خارجی است تا هر زمان دلش خواست بتواند تیمش را ترک کند و به کشوری دیگر برود؛ برای نمونه هم می توان به مانوئل فرناندز مونیز گلر اسپانیایی ماشین سازی اشاره کرد که با این تیم قرارداد داشت اما به تازگی با تیمی در دسته دوم اسپانیا(ماربلا) قر ارداد بسته است و طبعا پیگیری های بین المللی طرف ایرانی نیز به جایی نخواهد رسید.

این موضوع اما فقط در فوتبال دیده نمی شود. به عنوان نمونه درک بائرمن سرمربی آلمانی تیم ملی بسکتبال به بهانه مشکلات خانوادگی تیم ملی را ترک می کند و کمی بعد خبر می رسد که در بوندس لیگا سرمربی تیمی باشگاهی شده و دست ایران نیز به جایی بند نیست.

به همین سادگی خارجی ها می آیند و هر زمان اراده کنند می روند. ولاسکو را نیز هنوز از یاد نبرده ایم که می خواست با ایران در المپیک شرکت کند اما به یکباره دلش هوای کشورش را کرد و عجیب اینکه به راحتی نیز با جدایی او موافقت و حتی برایش جشن گرفته شد در حالی که حالا خیلی ها حسرت می خورند که چرا فدراسیون ایران به سادگی از دست دادن او را پذیرفت.

فیفا در دوره جدید به خارجی ها کمک بیشتری هم می کند تا جایی که باشگاه ها با جرایم سختگیرانه ای مواجه می شوند که باعث می شود مطالبات آنها را هر چه زودتر پرداخت کنند. تراکتورسازی به خاطر شکایت مهاجمی گرانقیمت محروم می شود که درخششی در این تیم نداشت و اکنون نیز چند شکایت از بازیکنانی دارد که خیلی ها نام شان را هم به خاطر نمی آورند!

استقلال تهران که نتوانست از خریدهای جدیدش استفاده کند، بابت قرارداد با بازیکنی محروم شده که بازی های زیاد و درخشانی با لباس آبی انجام نداده است و در لیست شکایت های بین المللی اش نیز بازیکنانی دیده می شوند که برخی شان حتی یک بازی هم برای این تیم انجام نداده اند.

پرسپولیس با مبالغی کلان دو اوکراینی را به خدمت گرفت که کمترین بازدهی ممکن را داشتند و در موعد نقل و انتقالات نیز حاضر به فسخ قراردادشان نشدند تا قرمزها نتوانند بازیکنان مدنظرشان را جذب کنند و حالا توافقی جدا شده اند؛ یا پول خوبی گرفته و رفته اند و یا باید منتظر شکایت آنها هم باشیم. شکایت ژوزه هم به تنهایی بخش زیادی از بودجه باشگاه را از بین خواهد برد، مربی ای که توفیقی در پرسپولیس نیافت و تهران را ترک کرد اما به زودی قرمزها را به پرداخت مبلغی بالغ بر هفت میلیارد تومان محکوم می کند.

بعید به نظر می رسد که این سیکل معیوب ادامه نداشته باشد؛ مدیران تنها به حال می اندیشند و منافع برخی افراد خاص. قراردادهایی منعقد می شود که تبعات آن اهمیتی ندارد. تاسف ماجرا اینجاست که همه ارکان فوتبال در جریان کامل این اتفاقات ریشه دار هستند و تلاشی برای رفع این معضل نمی کنند. شاید هم منافع خیلی ها به خطر می افتد. کسی چه می داند.