پرسپولیس و الماسی که دیگر کار نمی‌کند

تورج عاطف - نامه نیوز، حکایت از سال گذشته شروع شد زمانی که برانکو تصمیم گرفت ار سیستم 2-4-4 لوزی که به آرایش الماس مشهور است استفاده کند، ترکیبی که به ناگهان یکی از بهترین هافبک های تدافعی ایران یعنی احمد نور الهی را نیمکت نشین کرد ترکیبی که باعث شد که تیم پرسپولیس با مهاجم بیشتر بازی کند اما در فاز تدافعی و با توجه به خط دفاعی که داشت گلهای زیادی بخورد.

این اتفاق در سال اخیر هم رخ داد احمد نور الهی که از اولین بازیکنان حاضر در دور جدید تمرینات برای لیگ بود روی نیمکت تبعید و سر انجام هم به خیال رهائی از این وضعیت راهی تراکتورسازی شد و باقی ماجرا ...

برانکو جمله جالبی را در مصاحبه بعد از بازی اش می گوید. او اعلام می کند که" لیگ ایران با لیگ قهرمانان آسیا تفاوت دارد" سوال این است برای دو تور نمنت که با هم فرق دارند باید با یک سیستم بازی کرد؟ چرا سیستم پرسپولیس دیگر الماس نیست؟ پاسخ به این سوال مشخص است؛ کمال کامیابی نیا نمی تواند در تمامی فصل یک هافبک جنگنده باشد، خسته می شود و تیم دچار بحران تاکتیکی می شود. نگاهی به آرایش پرسپولیس و گرفتاری هایش بیاندازیم:

در بازی با الریان کمال راس پایین لوزی و یا الماس و سروش راس بالای آن بود که گاه به گاه جای خود را با مسلمان عوض می کرد قرار بود امیری از چپ و مسلمان و یا سروش از راست توپها را به علیپور و طارمی برسانند. در این سیستم مدافعین کناری باید همکاری لازم با مردان راس های کناری خط میانی الماس داشته باشند اما بخوبی مشخص بود که ماهینی بعلت خصلتهای تدافعی دارای این توانائی نیست کاری که سال گذشته بخوبی محمد انصاری انجام می داد. در سمت راست صادق محرمی هم هیچگاه نتوانست موفق شود سباستین سوریا بارها از خلا نبود محرمی استفاده کرد و شاهد بودیم که چه خطرات مرگباری برای پرسپولیس درست کرد اتفاق جالب اینجا بود که سوریا در اواخر بازی به سمت چپ منتقل شد و دو بار تا آستانه گل زدن رفت که بار اول دروازه را کج دید و دفعه بعد تیر دروازه مانع گل زدن او شد. الماس پرسپولیس با کاهش قوای بدنی مسلمان و سروش عملا از کار می افتد و کمال کامیابی نیا باید فضای زیادی را در میانه زمین پوشش بدهد که دارای این توان نیست. مدافعین کناری پرسپولیس عملا کاررائی مدافعین کناری سال گذشته این تیم یعنی انصاری و رضائیان را ندارند و در حمله شتابزده بوده و در دفاع جا می مانند.

چاره کار چیست؟

آیا پرسپولیس نیاز دارد با دو مهاجم بازی کند که عملا کاررائی سال گذشته خود را ندارند ؟ چرا پرسپولیس به سیستم 1-3-2-4 خود بر نمی گردد و در کنار کمال کامیابی نیا هافبک های دیگر را نمی گذارد تا میانه زمین تیمش با نفرات بیشتر باشد و توازن تیمش حفظ شود مردانی چون نریمان جهان و شهاب کرمی که می توانند کمک کنند.

پرسپولیس در بازی بعدی سروش رفیعی و سید جلال را ندارد این تیم نیاز دارد که در ضد حمله ها گل نخورد اگر الریان از موقعیت های خود استفاده می کرد بی شک نتیجه بازی رفت حتی در صورت زدن پنالتی پرسپولیس تکرار می شد و برانکو باید چاره ای بیاندیشد وگرنه با این رویه شانسی برای صعود باقی نمی ماند.